Actrice Barbara Sloesen (37) is samen met muzikant Joost Hofman (33). Samen hebben ze zoon Shaffy. Voor LINDA.mini schrijven ze een duo-column.
JOOST
Vroeger had ik heimwee. Zodra mijn vader me had afgezet op school – ik voel toch de kleine behoefte om hier voor de duidelijkheid ‘basisschool’ bij te vermelden – en ik hem met de meester of juf zag praten, greep ik mijn kans om weer naar buiten te sprinten. Als mijn vader nietsvermoedend instapte om naar zijn werk te gaan, zat ik dan op de achterbank te snikken.
Ik vroeg me altijd af wat er allemaal gebeurde in die grotemensenwereld. Mijn vader die vergaderde aan een lange tafel op kantoor, terwijl mijn moeder met onze lieve hond thuis was en daar werkte. En ik ervoer een schrijnend gevoel van gemis, alsof mijn wereld in een keer ophield met bestaan, terwijl mijn ouders gewoon een paar straten verderop zaten. Ik had geen heimwee naar huis, maar naar de personen die ik liefhad.
Toen ik ouder werd, is de heimwee weggeëbd. Verdwenen, zoals het geloof in Sinterklaas of Feyenoord. Ik ging op reis, naar het buitenland voor werk, zonder er ook maar een seconde last van te hebben. Toch bleef ik altijd een zachte stem in mijn hoofd horen, die zei: “Naar huis gaan is ook goed.”
En nu ben ik vader. Vader van een gozer die nog geen idee heeft wat heimwee is. Die nog niet weet wat thuis is, want in zijn zes maanden tellende leven geldt het credo ‘home is where the titty is’. Als we binnenkomen bij het kinderdagverblijf, hangen we zijn groene wollen jasje en zijn stoere blauwe pet aan de kapstok. ‘Shaffy’, staat er gelamineerd boven. De linoleumvloer, de kapstok: ineens staat de heimwee weer voor me. Als een oud-klasgenoot op een reünie waarvan je hoopte dat hij niet zou komen.
We geven Shaffy aan de leidster van de groep en ik druk nog een kus op zijn gezicht. Dichtbij zijn wangetje zoom ik nog even in op zijn ogen. Daar moeten toch tranen komen? Ik wend mijn blik naar Bar, om te zien hoe zij deze vuurdoop doorstaat. Niemand huilt. Shaffy kijkt ons aan met een blik die lijkt te zeggen: ‘jullie moesten toch nog dingen doen vandaag?’, en lacht naar de leidster. Binnen 30 seconden vervangen door een boekje met orkestgeluiden.
Als Bar en ik weer buiten staan, lijken we vergeten te zijn hoe we de jaren hiervoor hebben geleefd. In de normaliter door ochtendspits bezette straat, overheerst stilte. Alsof iemand het geluid van de dag heeft uitgezet. Bar gaat naar haar werk, ik werk thuis met onze lieve hond Charlie. Voor het eerst sinds jaren heb ik weer heimwee. Terwijl Shaffy gewoon een paar straten verderop zit.
Joost: 'Vier mannen, elk in een voetbalshirt van een ander land, praten met ontroering over hun kinderen'
