Actrice Barbara Sloesen (37) is samen met muzikant Joost Hofman (33). Samen hebben ze zoon Shaffy. Voor LINDA.mini schrijven ze een duo-column.
JOOST
Ik zit twee weken lang in Amerika voor het WK voetbal en het woord “missen” heeft een nieuwe definitie gekregen. Bar heeft stiekem voor elke dag een envelop foto’s in mijn koffer gedaan en waar ik een jaar geleden had gezegd hoe klef en overdreven ik dat zou vinden, sta ik nu elke ochtend op als een 4-jarige die zijn schoen heeft gezet. Ik voel het gemis in elke vezel van mijn lichaam. Bars volle lippen, de spekbeentjes van Shaf : als een junk die 8000 kilometer van z’n dope is verwijderd, loop ik rond door Texas.
En eerlijk? Het voetbal kan me soms gestolen worden. Ik maak hier de mooiste dingen mee, zit aan de rand van het veld bij de wedstrijden waar de hele wereld naar kijkt. Maar mijn eigen wereld is kleiner geworden en is eigenlijk het enige waarnaar ik wil kijken, omdat daar alles samenkomt. Zodra ik op pad ben met de cameraman – we maken hier video’s met fans – schiet ik goddank in een andere modus. Het blijkt precies de afleiding die ik nodig heb. Ik kan geen ander onderwerp bedenken dat meer verbindt dan voetbal. Van Oezbekistan tot Ghana: laat de naam Van Persie vallen en je bent een half uur verder.
Ik strijk neer op een terras en naast me zitten een Kroaat, een Engelsman en een Amerikaan. Zoals het een echte Amerikaan betaamt, vraagt hij of ik erbij kom zitten en binnen 5 minuten vallen de namen Koeman, Cruijff en Van Basten. Het gesprek kent leegte, maar saamhorigheid hoeft niet altijd betekenis te hebben. Bezigheidstherapie ten tijde van gemis mag oppervlakkig zijn. Het is smalltalk, maar het enige wat ons op dit moment samenbrengt.
“What about the Dutch fans? They’re crazy, right?”, vraagt de Amerikaan. “Yeah, let me show you a video”, zeg ik, terwijl ik mijn telefoon pak. Op de achtergrond van mijn iPhone ziet hij Shaffy lachen. “That’s a beautiful kid, man.” Ik bedank hem, terwijl ik zeg dat ik hem zo mis.
De Kroaat, de Engelsman en de Amerikaan pakken vrijwel tegelijkertijd hun telefoon erbij en laten me trots foto’s zien. Ik zie een prachtig gezin bij de Kroaat, een lief meisje in een Amerika shirt en een stoer Engels jongetje. Het gesprek verschuift van buitenspel naar buitenspelen, van Lionel Messi naar luiers, van voetbal naar vaders. Vier mannen, elk in een shirt van een ander land, praten met ontroering over hun kinderen. En ik leer iets nieuws: er is een onderwerp dat meer verbindt dan voetbal.
Barbara Sloesen over zware bevalling en ic-opname van zoon Shaffy: ‘Hij lag één seconde op mijn borst, blauw en slap’
BARBARA
Het is zaterdagochtend en Joost is al een week weg. Hij is voor een klant naar Amerika om verslag te doen van het WK. Good for him.
Shaffy, onze hond Charlie en ik liggen bij te komen van een enerverende week. Het gaat ons goed af, zo met z’n drieën. Natuurlijk is het bij vlagen zwaar, veel en kom ik toch zeker 3 paar handen te kort, maar we hebben het gezellig. Dat ik nog geen 30 minuten op m’n kont heb gezeten, neem ik met liefde op de koop toe.
Komende week heb ik een auditie op de planning staan en Joost is altijd mijn klankbord, degene met wie ik oefen. Aangezien Joost er niet is, ga ik vandaag naar mijn schoonzus en zwager. Ik hoef hen niet uit te leggen dat het pittig kan zijn om ergens aan toe te komen met een kind; zij hebben zelf een dochtertje van 1 jaar oud.
Vol goede moed en met nog een restje energie stap ik met hond en kind in de auto. Daar aangekomen klap ik weer even behendig als altijd de kinderwagen uit elkaar, pak ik de luiertas, de spullen voor Charlie en niet te vergeten de tekst die ik moet leren voor de auditie. Daar ben ik – zoals je begrijpt – nog niet aan toegekomen. Shaffy ligt een beetje te mekkeren in zijn autostoel, dus ik snel naar hem toe. Ik maak de gordel los, pak hem bij zijn lieve middel, til hem op en denk: wat is dit? Mijn hand voelt nat, plakkerig. Ik kijk naar mijn vingers die volledig onder de oranje plakpoep zitten. Er is tenminste iémand in de WK-stemming. Shit. Op dat moment begint Charlie te blaffen en staat het zweet in m’n naad. Oké, rustig blijven.
Ik begin met de babydoekjes in de aanslag aan de onmogelijke opgave om Shaffy enigszins schoon in de kinderwagen te krijgen. Ondertussen blaft Charlie door op het ritme van de kolven die ik onderweg had aangezet. Door het bukken en sjouwen is de helft er inmiddels overheen geklotst en zit mijn shirt onder de melk. Ik hoef denk ik niet meer te omschrijven hoe ik voor de deur bij mijn schoonzus en zwager verschijn, maar als het voor de poster van een nieuwe film was geweest, had ik gezegd: is dat niet een béétje overdreven?
Dat mijn zwager op dat moment meteen Shaffy’s luier gaat verschonen en mijn schoonzus zijn kleertjes in de was gooit, is het grootste cadeau dat ze me kunnen geven. Iets met: it takes a village. Ik hoef niet alles zelf te doen; het is oké om hulp nodig te hebben.
Die avond zitten Shaffy en ik weer fris en fruitig klaar voor de aftrap van de wedstrijd van Oranje, maar de grootste teamprestatie van vandaag is al geleverd.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Joost: 'Misschien had je je tijdens de negen maanden zwangerschap niet vol moeten stoppen met fastfood'
