'Haar huisarts dacht aan schimmel, stress of de overgang, maar we zien meteen wat er speelt'

Allesoverheersende jeuk aan vulva

Ze is 33. Docente op een mbo. Sportief en verzorgd. Het type vrouw dat halve marathons loopt ‘om controle te houden en leeg te worden in haar hoofd’. Twee kinderen en een man die vaak weg is.

En wat ze ook heeft is jeuk. Niet een beetje jeuk, maar een allesoverheersende jeuk aan de vulva. Zo’n afschuwelijke jeuk die haar soms midden in een les compleet uit haar concentratie haalt. Terwijl zij voor een klas studenten staat uit te leggen hoe een ondernemingsplan werkt, denkt ze onderwijl maar aan één ding: ik moet krabben, maar dat kan nu écht niet.

Koude washandjes

Dus doet ze wat veel vrouwen doen: functioneren, negeren en proberen ogenschijnlijk normaal door te gaan. Ze draagt vooral losse broeken, omdat jeans te veel schuren.

Tijdens vergaderingen verschuift ze ongemerkt op haar stoel. ’s Avonds op de bank draagt ze een joggingbroek. Soms staat ze ’s nachts op om koude washandjes tussen haar benen te leggen omdat de branderigheid anders niet zakt. Zelfs sporten houdt haar nu niet in meer in balans.

'In mijn spreekkamer zit Marie (13), ze is bang dat ze geen vagina heeft'Lees ook

Lichen simplex chronicus

“Mijn huisarts dacht eerst aan een schimmel”, vertelt ze. “Toen aan stress. En daarna misschien aan een vervroegde overgang. Op een gegeven moment dacht ik zelf: misschien stel ik me aan.”

Maar wanneer we kijken, zien we meteen wat er speelt. De huid van de vulva is rood, geïrriteerd en verdikt met krabeffecten op één van de vulvalippen. De rest van de vulva ziet er normaal uit. Het klassieke beeld van lichen simplex chronicus: een chronische huidaandoening waarbij jeuk en krabben elkaar continu versterken. Hoe meer irritatie, hoe meer jeuk. Hoe meer jeuk, hoe meer iemand gaat krabben, vaak ook ongemerkt in de slaap.

We leggen uit dat lichen simplex chronicus gelukkig goed behandelbaar is. Dat het belangrijk is om de vicieuze jeuk-krabcyclus te doorbreken met een sterk werkende hormoonzalf en een basiszalf.

Zij regelt alles

We bespreken met haar ook nog iets anders. Soms kan het helpend zijn om te beseffen dat je lichaam grenzen heeft en dat je niet eindeloos kunt blijven doorgaan op wilskracht. Ze trekt een wenkbrauw op wanneer we dat zeggen. Alsof ze geen idee heeft hoe ze dat praktisch moet uitvoeren tussen werk, kinderen en sporten door.

“Mijn man is piloot”, zegt ze. “Iémand moet thuis de boel draaiende houden.” Dus regelt zij alles. School, sportclubs, boodschappen, kinderfeestjes, werk deadlines en administratie. Ze weet precies wanneer haar kinderen een studiedag hebben en wanneer haar man weer landt op Schiphol. Als we vragen wanneer zij voor het laatst echt ontspannen was, blijft het even stil.

'M'n vulvalippen zullen met de jaren wat kleiner worden, maar ze staan nu wel met gepaste trots in de Dikke Van Dale'Lees ook

‘Mijn man vroeg of ik hem nog aantrekkelijk vind’

Dat patroon van continu doorgaan zie je ook terug in hoe haar klachten door haar leven heen lopen. Vulvaklachten zijn niet alleen fysiek aanwezig, maar werken door in haar relatie, zelfbeeld en vrouw-zijn.

Dat merk je als we vragen naar haar seksleven. “Ik wil mijn man echt wel”, zegt ze snel, bijna defensief. “Maar ik ben gewoon bang dat het pijn doet.” Dat zien we vaker terug in dit soort gesprekken. Vrijen wordt iets waar spanning omheen komt te hangen.

Haar vulvahuid is gevoelig, branderig, soms rauw. En als haar man na een paar dagen vliegen eindelijk thuis is, ontstaat er ongemerkt druk. Hij mist haar. Zij mist hem ook. Alleen mist zij daarnaast ook nog het vertrouwen in haar eigen lichaam. Dus begint ze seks uit de weg te gaan. Nóg een aflevering kijken. Te moe. Hoofdpijn. Alle clichés blijken ineens verrassend praktisch.

“Hij vroeg laatst of ik hem nog aantrekkelijk vind”, vertelt ze zacht. Ze begrijpt waar die vraag vandaan komt. Haar verminderde zin in seks kan voor hem voelen als een afwijzing.

Vulvaklachten

Maar voor haar gaat het over iets anders: de klachten hebben niet alleen invloed op haar seksleven, maar ook op de manier waarop ze haar eigen lichaam ervaart. “Ik voel me de laatste tijd gewoon niet echt vrouwelijk meer.”

Aan de buitenkant oogt ze vrouwelijk en energiek. Maar zo ervaart zij zichzelf niet meer. Chronische klachten kunnen langzaam gaan knagen aan iemands gevoel van identiteit en vrouw-zijn.

“Dat moet ontzettend moeilijk zijn”, zeggen we. “Vulvaklachten kunnen zoveel ruimte innemen dat ze niet alleen invloed hebben op je dagelijks leven, maar ook op hoe je jezelf ziet. Het is begrijpelijk dat het dan moeilijk wordt om je vrouwelijk te blijven voelen.”

‘Het is eigenlijk absurd’

Aan het einde van het consult doet ze haar jas weer aan en gooit haar haren los naar achteren. Buiten wacht haar volle leven alweer. Waarschijnlijk gaat ze straks nog boodschappen doen en vanavond een rondje hardlopen.

Bij de deur draait ze zich nog één keer om. “Het is eigenlijk absurd”, zegt ze lachend. “Dat je als vrouw gewoon blijft functioneren terwijl je de hele dag alleen maar bezig bent met je vulva.”

Ja. Dat is eigenlijk absurd. Misschien ook precies waarom zoveel vrouwen hier veel te lang mee blijven rondlopen. Omdat ze gewend zijn alles vol te houden, zelfs jeuk, pijn en schaamte op de meest intieme plek van hun lichaam.

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

'Ze heeft al twee jaar last van intense jeuk aan haar vulva, die haar overdag afleidt en ’s nachts wakker houdt'Lees ook