Ik had jou, lieve trouwe lezeres van deze column, zo graag een happy end gegeven. Een moment waarop ik als een feniks uit haar as zou herrijzen, als mijn hormonen eenmaal tot rust zouden komen. Een hormonale flatline, zeg maar. Voor altijd onvruchtbaar, maar ook voor altijd onwrikbaar.
Maar vandaag hangt er een dikke deken rond mijn hoofd en lijf. Ik twijfel aan beslissingen die ik heb genomen en vraag me af waar ik het allemaal voor doe. De herfst is nu echt ingezet. Ik ben bijna jarig. Mijn kinderen zijn vanochtend weer naar hun vader vertrokken en een toekomstig project wordt toch opnieuw uitgesteld. Welke van die dingen trekt die deken over me heen? Waarschijnlijk alles tegelijk.
'Ik wrijf over mijn buik, kijk in de spiegel en til mijn trui een stukje omhoog. Is het begonnen?'
En uitgerekend vandaag weigert mijn hoofd te relativeren en zijn mijn hormonen weer aan een polonaise op speed begonnen. Ik had het nochtans voelen aankomen, maar probeerde het te negeren. Want ik voelde me de laatste maanden zo goed. De hormoonsuppletie stond on point. Het was soms zelfs zoeken naar inspiratie om het er in deze column over te hebben.
Ik hoorde mezelf bijna zeuren: moet het daar nu wéér over gaan? Na een relatief rustige zomer vol selfcare , begon ik opnieuw met krachttraining en voelde ik me klaar om nog even te knallen in het najaar. Er was geen enkele reden om me slecht te voelen. In theorie.
De vrouwelijke kracht van de oudere vrouw, die ik uit mijn iets lager hangende borst schreeuw in Bloedheet & Tranen, is gesmolten als sneeuw voor de zon. Mijn empowerment is, net als mijn libido, opnieuw spoorloos. En ja, ik weet dat ik dankbaar mag zijn. Dat ik leef. Dat ik in een fantastisch huis woon met een man, kinderen en een hond. Maar dankbaarheid is geen aan-uitknop. Soms weet je heel goed wat je hebt en voel je het toch even niet.
'Ze houdt niet van verandering, maar gaat prima met haar tijd mee door mij 'aandachtshoer' te noemen'
Ik had jou, lieve lezeres, graag een happy end beloofd aan het einde van deze reeks. Eentje waarin ik als wijze vrouw kon terugblikken op die gekke hormonale periode en geruststellend kon knikken: zie je wel, alles komt goed. Maar ik ben er nog niet. Misschien zit daar mijn vergissing: dat ik van deze reeks een afgerond verhaal wilde maken, terwijl ik er zelf nog middenin zit.
Dus blijf ik praten, schrijven, lachen en huilen over de overgang. Blijf ik zoeken naar echte wetenschap achter de vrouwelijke hormonen en niet naar het zoveelste ‘wist je datje’ op sociale media. Ik groet je bij deze en sleep mezelf naar de sportschool. Omdat ik inmiddels weet dat ik me vaak lichter voel na een partijtje krachttraining.
Dat een slechte dag niet betekent dat alle goede dagen gelogen waren. En dat ik niet terug bij af ben wanneer ik even struikel, of innerlijk ontplof omdat ik altijd alles alleen moet doen. Ach, die overgang. Vanavond kruip ik onder een dikke deken, met een grote pot vanille-ijs en een herhaling van Friends. Dat is tenslotte ook een happy end.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Nog een symptoom van de overgang: je stopt met jezelf netjes te gedragen, ook in bed'
