Hoe veilig zijn vrouwen nog op straat? Achter ieder nieuwsbericht schuilt een mens. Een jonge vrouw met een leven, dromen en mensen die van haar houden.
Ik was aanwezig bij de persconferentie van de driehoek van Amsterdam. Ik kon mijn tranen niet bedwingen. Om Hajar. Om het leven dat zij niet meer heeft.
Sinds 16 oktober houdt haar dood mij bezig. Het laat me niet los. Ik merk dat de mensen om mij heen het bericht rondom Hajar hebben gemist. Dit raakt mij zo erg. Mensen die haar kennen sturen mij berichten over hoe vrolijk Hajar was. En juist dat raakt me. Want wie zij was, is zoveel meer dan de manier waarop haar leven is geëindigd. Ze was iemand. Iemand die er had moeten zijn. Iemand die nog zoveel te leven had.
'Dit is wat intieme terreur met vrouwen doet: je verliest stukje bij beetje je vrijheid, jezelf en je zelfvertrouwen'
Toch blijf ik met twee vragen zitten en daarom stel ik deze aan burgemeester Halsema en politiecommissaris van Amsterdam Peter Holla. Waarom blijft het zo stil rondom de berichtgeving over Hajar? En wat gaan we concreet doen om vrouwen zich veiliger te laten voelen in Amsterdam, maar ook in de rest van Nederland?
We zijn Lisa nog niet vergeten. Veertien maanden geleden werd ook zij slachtoffer van dodelijk geweld. Opnieuw worden we geconfronteerd met de kwetsbaarheid van vrouwen in de openbare ruimte. Het idee dat een vrouw op straat, op een plek waar zij gewoon onderweg is naar huis of naar een afspraak, slachtoffer kan worden van geweld, is beangstigend.
Hoe veilig zijn we eigenlijk op straat? Kunnen we nog zonder nadenken naar huis fietsen? Alleen wandelen of ’s avonds het openbaar vervoer nemen? Of zijn we als vrouwen voortdurend bezig met onze omgeving, onze route en de vraag of we veilig thuiskomen?
Ik vind het onacceptabel dat vrouwen hun vrijheid moeten aanpassen uit angst voor geweld. Dat we berichten sturen wanneer we thuiskomen. Dat we onze sleutels tussen onze vingers klemmen, omfietsen of iemand bellen zodra het donker wordt. Voor veel vrouwen zijn dit geen uitzonderingen, maar dagelijkse voorzorgsmaatregelen.
'Op een nacht werd haar leven bijna fataal, maar ze wist te ontsnappen. Nu komt hij - zonder tbs met dwang - weer vrij'
En wat doen we daar als samenleving tegenover? Ik pleit al langer voor een vrouwenpolitie: een gespecialiseerde eenheid die zich richt op geweld tegen vrouwen. Niet alleen achter de voordeur, waar huiselijk geweld plaatsvindt, maar ook op straat en in de openbare ruimte. Een eenheid met kennis van de problematiek. Die signalen serieus neemt, slachtoffers ondersteunt en gericht werkt aan preventie en het aanpakken van daders.
We kennen de dierenpolitie Roze in Blauw en de politie-eenheden die zich op specifieke vormen van criminaliteit richten. Waarom zouden we niet ook een gespecialiseerde eenheid ontwikkelen die zich nadrukkelijk richt op geweld tegen vrouwen?
Want alleen vrouwen empoweren betekent meer dan zeggen dat ze sterk moeten zijn, weerbaar moeten worden of beter op zichzelf moeten letten. Het betekent dat we als samenleving verantwoordelijkheid nemen. Dat we geweld voorkomen waar dat kan, daders aanpakken en slachtoffers niet alleen laten staan.
'Hij bepaalde alles, ze mocht niet eens zelf beslissen wanneer ze zou douchen. Twee keer per week vond hij genoeg'
Ik wil niet dat Hajar alleen wordt herinnerd in de dagen na haar dood. Ik wil dat haar verhaal ons aan het denken zet en tot actie aanzet. Hoeveel vrouwen moeten er nog slachtoffer worden voordat we veiligheid niet langer als hun eigen verantwoordelijkheid beschouwen, maar als die van ons allemaal? En by the way stop met victim blaming!
Ik blijf die vraag stellen. Voor Hajar. Voor Lisa. En voor alle vrouwen die gewoon veilig thuis willen komen.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Het is nu erg stil onder de feministen: sisterhood is wat we nodig hebben tegen vrouwenhaat'
