Ze ontmoetten elkaar op een tankstation. De eerste jaren waren onbezorgd. Lang leve de lol. “De eerste drie jaar waren top”, vertelt ze.
Met deze vrouw heb ik al een tijdje contact. We appen regelmatig heen en weer over haar situatie. Ze stuurt mij screenshots van hun gesprekken. Daarin zie ik hoe verbaal agressief hij tegen haar is.
De eerste red flags verschenen zodra hij veel had gedronken. Hij begon haar vragen te stellen over haar verleden en haar ex-vriendjes. Hij werd achterdochtig en verbaal agressief. Zij moest dan beneden op de trap slapen. “Ga maar over hem dromen”, zei hij. Of: “Ik wist wel dat je zo was.” Zij vroeg hem waarom hij niet gewoon nuchter met haar kon praten. Maar dat gebeurde niet.
'Veilig naar huis: het zou geen privilege moeten zijn, maar het absolute minimum'
Na haar zwangerschap werd zijn gedrag veel erger. Hij had een kinderwens en begon voorzichtig te praten over veranderingen in hun leven. “Wat nou als je stopt met werken? Wat nou als we naar het buitenland gaan?” Ze zegde haar vaste contract op. Achteraf heeft ze het gevoel dat hij toen dacht: ik heb haar nu. Hij zag haar steeds meer als zijn bezit.
Ondertussen wilde hij de baby niet verzorgen. Hij bleef in een andere kamer slapen en deed de deur op slot. Zij moest ondertussen wel zijn ontbijt klaarmaken. Pas daarna mocht ze hem wakker maken. Ze had nauwelijks contact met anderen. Ze praatte met niemand over wat er thuis gebeurde.
Er was ook sprake van fysiek geweld. Toen ze haar arm in het gips had, vroeg ze hem of hij boodschappen kon doen. Dat deed hij niet. Hij pakte haar auto af en hield haar in de gaten via tracking.
Ondertussen ging hij vreemd met escorts. Hij beweerde dat dit kwam omdat ze niet vrouwelijk genoeg was. Toen ze na de eerste keer vreemdgaan bij hem weg wilde, dreigde hij met zelfmoord.
Op een gegeven moment kwam ze tussen de deur geklemd te zitten door hem, terwijl hun kleine kind begon te huilen. Ze mocht niet naar de baby toe. Ze belde de politie. Hij waarschuwde haar dat haar baby afgepakt zou worden als de politie zou komen.
Uiteindelijk ging ze met haar baby naar haar moeder. Daar woont ze inmiddels acht maanden.
'Soms begint intiem terreur niet met verbaal of fysiek geweld, maar met een biertje'
Sinds zij de eenzijdige echtscheiding heeft ingezet is de situatie erger geworden. Hij dreigt nog steeds. Zo zegt hij dat hij de baby mee zal nemen. Ook wanneer ze met haar kind op pad is, probeert hij haar te controleren. Inmiddels stuurt hij haar ook geen geld meer.
Ze werkt nu aan zichzelf en probeert los te komen van de emotionele traumaband die haar aan hem bindt.
Wanneer ik haar vraag wat ze andere vrouwen wil meegeven, wordt ze emotioneel. Ze vertelt hoe eenzaam ze was. Hoe ze met niemand mocht praten en hoe geïsoleerd ze raakte. Ze blijft huilen…
Want dat is wat intieme terreur met vrouwen kan doen: ze raken geïsoleerd van de mensen om hen heen. Ze verliezen stukje bij beetje hun vrijheid, hun zelfvertrouwen en het gevoel dat ze ergens terechtkunnen.
Haar boodschap is helder: praat met mensen. Blijf er niet alleen mee rondlopen.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Geweld begint niet altijd met een klap: het kan beginnen met controle, isolatie, vernedering of bedreiging'
