De bootybuilder is verplaatst. Niet een klein beetje verschoven. Nee. Van een discreet hoekje achterin de sportschool naar het midden van de mannenafdeling. Daar waar al die stoere boys met zware gewichten in de weer zijn.
Voor wie het toestel niet kent: de bootybuilder is dat apparaat waarbij je op een bankje ligt, een brede band over je heupen doet en vervolgens je billen ritmisch omhoogduwt. Omhoog, omlaag, omhoog. Een soort neukbeweging die bedoeld is voor je bilspieren. Kijk, een platte, uitgezakte kont krijg je er op een gegeven moment gratis bij. Ik dank voor de eer. Dus ik booty-build me rot. Zeker als je, zoals ik, twee maanden niet hebt gesport door een operatie.
Na je vijftigste is twee maanden stilzitten niet gewoon ‘even conditie verliezen’. Alles wat ooit strak zat, wappert nu zelfs in de wind. Maar waar eerst alleen een verdwaalde yogamat en wat vijftigplusvrouwen getuige waren van mijn trainingsroutine, kijken nu de mannen die tegenover mij aan de krachttoestellen staan recht mijn kruis in terwijl ik daar lig te heupstoten. Toch was ik vastberaden. Dan maar midden in die zaal. Werkend aan een betere versie van mezelf.
'Ik ben behoorlijk goed in halsoverkop verliefd worden en meteen denken: dit is de liefde van mijn leven'
Ik voelde me zó ongemakkelijk dat ik besloot het op een volwassen manier aan te kaarten bij de receptie. Ik zou opkomen voor alle vrouwen in de sportschool. Trouwens, ook voor de mannen. Want als een man in een joggingbroek op een bootybuilder ligt, kun je de complete shape in centimeters aflezen, is mij opgevallen. Voor de zekerheid noteerde ik ‘bootybuilder’ in mijn telefoon. Ik vergeet de laatste tijd regelmatig hoe dingen heten.
Dus ik liep naar de balie, waar een medewerker stond. “Even over de …” Ik was de naam dus alweer vergeten en keek op mijn telefoon. “De bootybuilder. Wordt die misschien nog verplaatst?” Die jongen keek me verbaasd aan. Volgens mij had ik verwarring gezaaid door eerst op mijn telefoon te kijken, alsof ik iets uit de nieuwbrief voorlas. ”Je weet wel, de bootybuilder. Die staat nu middenin de zaal.”
'Ik verlang naar dingen die ik juist nu niet mag, zoals seks en in bad gaan'
“Misschien”, zei hij. “Hoezo?” Toen moest ik dus uitleggen waarom. Maar ik vond het toch lastig om hardop te zeggen dat ik het onprettig vind een soort neukbewegingen te maken recht voor een rij mannen. Dus wat eruit kwam was: ”Omdat je daar best wel … peristaltische bewegingen op maakt.” Hij keek alsof ik een patatje oorlog bij hem had besteld. “Peri … wat?” ”Peristaltische bewegingen”, herhaalde ik rustig, alsof dit een volkomen normaal woord was in een gesprek over bilspieren. “En iedereen kijkt nu een beetje recht … nou ja … recht in je kruis.” Zo, het was eruit. “Ooooh”, nu viel het kwartje. “Dat bedoel je.”
Hij zei dat hij het zou bespreken. Op zo’n toon waarop je weet dat iemand absoluut niets gaat bespreken. En terwijl ik wegliep hoorde ik hem tegen zijn collega zeggen: ”Peristaltische bewegingen …” Zo’n herhaling die maar één ding betekent: ze gaan je bespreken zodra je buiten gehoorafstand bent. Alleen had hij niet door dat ik het nog hoorde. En ik liep weg met de plaatsvervangende schaamte van iemand die zojuist in een openbare ruimte het woord peristaltisch heeft gebruikt om ‘droogneuken in sportlegging’ professioneel te omschrijven. De bootybuilder staat trouwens nog steeds midden in de zaal. Ik heb dus niets bereikt.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Ik ben bang dat ik de kans op een tongactie met die nét gescheiden, knappe man verspeel'
