Ik ben erachter gekomen dat ik op een tamelijk gênante manier herstel. Drie weken gehad, nog drie te gaan. Daarna hoor ik in het ziekenhuis of ik alles weer mag: fietsen, sporten, werken en misschien nog het meest gemist, schoonmaken.
Nietsdoen was nooit mijn talent. Ik heb er moeite mee. Bij mezelf, maar eerlijk gezegd ook bij anderen. Die vind ik al snel lui. Misschien omdat zij iets kunnen waar ik totaal niet goed in ben. Ik wil altijd een taakje. Iets afmaken, iets opruimen, iets verbeteren. En als er niets is, verzin ik wel iets. Deze verplichte rust vind ik dus ingewikkeld. En intussen verbaas ik me over mijn nieuwe behoeften.
Ik verlang naar dingen die ik juist nu niet mag. Mijn brein werkt op het niveau van een puber: alles wat verboden is, wil ik. Neem in bad gaan. Ik heb een bad thuis, maar ga er hooguit één keer per jaar in. Ik vind het vooral verspilling als je er na vijf minuten alweer uit wil. Maar nu het zes weken niet mag en ik er wél de tijd en het geduld voor heb, wil ik niets liever dan een uur in bad liggen.
'Het beeld van de perfecte vrouw zit diep, een ex van mij vond dat vrouwen niet poepen'
Seks. Mag ook niet tijdens het herstel na een baarmoederverwijdering. Geen probleem, dacht ik. Fysiek kan ik dat voorlopig toch niet aan. Maar mijn hoofd kan blijkbaar niet wachten. Ik heb levensechte seksdromen, inclusief orgasme. Dan word ik wakker met een schuldgevoel en moet ik mezelf eraan herinneren dat het niet echt was en ik me keurig aan de huisregels heb gehouden. Ik had bedacht mijn tijd in bed nuttig te besteden. Nieuwe formats bedenken, een boek of scenario schrijven, desnoods kralen rijgen en armbandjes maken voor een goed doel. Eindelijk die stapel boeken lezen die al maanden naast mijn bed ligt. Maar sinds de operatie heb ik de concentratie van een skippybal en ben ik nog te duf voor mijn ambitieuze plannen.
Het enige waar ik zin in heb is simpele series en spelshows kijken. Normaal zap ik daar meteen langs, nu binge ik zonder moeite twaalf afleveringen achter elkaar. Bijna obsessief zit ik in die spelshows. Hoeveel geld zit er in gouden koffertje nummer 23? Ik móet weten wie de verrader is. Welke BN’er speelt een vals spel? Wie is de slimste mens? Voor het eerst in mijn leven volg ik Wie is de Mol. En na elke aflevering app ik mijn nichtje: wie vind jij verdacht? Daarna ga ik googelen. Waar is dit opgenomen? Hoe oud is die acteur? Hoeveel afleveringen zijn er nog? Wat is het hoogste bedrag dat hier ooit gewonnen is?
Mijn tijd vullen met dingen die me nooit eerder boeiden. Wat is er aan de hand? Is dit hoe rust er voor mij uitziet zodra ik niet meer kan vluchten in bezigheid? En waarom voelt rust ongemakkelijk? Hoe vreemd ik het zelf ook vind: ik voel me in mijn hoofd steeds beter. Eindelijk ben ik van al die zware hormonen af die mijn baarmoeder rustig moesten houden. Ik voel me lichter, vrolijker en meer mezelf. Nu mijn lijf nog. Ik kan niet wachten tot ik weer alles kan en gewoon lekker bezig ben. En tot die tijd herstel ik tussen spelshows, verdachte BN’ers en het bad waar ik nog niet in mag.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Ik zit met hartzeer en wist niet dat je hier als volwassen vrouw nog zóveel last van kunt hebben'
