Mannen die over seks praten worden vaak grappig gevonden. Bij vrouwen is het al snel ordinair. Of in mijn geval ‘vies oudewijvengelul’.
In mijn laatste column schreef ik dat ik tijdens mijn herstel na een baarmoederverwijdering had gedroomd over seks. Inclusief orgasme. Dat was één zin. Ik kreeg reacties alsof ik live verslag had gedaan van een pornofilm.
‘Gatver.’
‘Moeten we dit weten?’
‘Dit zal je moeder maar zijn.’
Wat dat laatste betreft: mijn nageslacht is in de twintig. Een volwassen vrouw die weet hoe de bloemetjes en de bijtjes werken. Sterker nog: ze is het levende bewijs dat haar moeder ooit – schrik niet – seks heeft gehad. Bovendien vinden de meeste volwassen kinderen hun ouders sowieso al enigszins gênant.
Daar heeft één columnzin echt geen invloed meer op. Het valt me op hoe ongemakkelijk we nog steeds kunnen worden zodra seks ter sprake komt. Niet van seks zelf, daar doen mensen massaal aan mee, maar van het benoemen ervan. Vooral als wij vrouwen er open over zijn. Mannen die over seks praten worden eerder grappig, stoer of ondeugend gevonden. Maar bij een vrouw heet het al snel ordinair, aandachttrekkend of, in mijn geval volgens een millennial, ‘vies oudewijvengelul’.
'Ik verlang naar dingen die ik juist nu niet mag, zoals seks en in bad gaan'
We kijken zonder problemen naar series vol geweld en volgen BN’ers die elkaar mentaal slopen in spelshows. Maar zodra een herstellende vrouw opmerkt dat haar libido niet samen met de baarmoeder is verwijderd, gaat het ineens veel mensen te ver. Onlangs kreeg opiniemaker Lale Gül een lading commentaar over zich heen omdat ze in een entertainmentprogramma openhartig vertelde over een seksspeeltje dat in haar lichaam was blijven vastzitten. Een eerlijke bekentenis over een medisch ongelukje. De reactie van velen was dat het ‘oversharing was’, ‘niet handig’ en vooral ‘aandachttrekkerij’. Puur omdat het gaat over zaken die we blijkbaar liever binnenskamers houden en waar we beter over kunnen zwijgen. Of ben ik gewoon té vrijgevochten opgevoed om te begrijpen waarom we hier nog steeds zo ingewikkeld over doen?
Ik denk er namelijk zo over: seks hoort bij het leven. Letterlijk. Een aanzienlijk deel van de mensheid is hier terechtgekomen dankzij een enthousiast moment van twee anderen. Toch behandelen we seksualiteit nog vaak alsof het iets is wat je niet benoemt. Iets dat mag bestaan, zolang het maar stil blijft.
'Hoe ga ik dit doen, zes weken lang herstellen van mijn operatie en niks kunnen en mogen doen?'
Natuurlijk hoeven we op een verjaardag naast de blokjes kaas en ossenworst niet onze favoriete standjes te bespreken. Seks is ook intiem en privé. Maar er zit nogal wat ruimte tussen totale stilte en een gedetailleerd pornografisch script. Ik geloof juist dat seksualiteit bespreekbaar maken essentieel is. Open communicatie maakt je weerbaarder. Door er krampachtig over te zwijgen, leer je iemand namelijk niet hoe je grenzen aangeeft of ‘nee’ zegt.
Die ene zin over mijn droom ging trouwens niet eens over seks zelf, maar over herstel. Over de typische puber-reflex: dat je juist dát wil wat je op dat moment niet mag. Misschien werkt een volwassen brein net zo zodra het aan banden wordt gelegd. Gelukkig waren er ook genoeg vrouwen die mij berichtten dat zij het herkenden en opgelucht waren dat iemand dat benoemde.
Ach ja, voor sommigen is één eerlijke zin te veel, voor de ander een feest van herkenning. Ik ga vanavond in ieder geval weer op tijd naar bed. Het is mijn laatste herstelweek. Hopelijk droom ik weer wat leuks.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Het beeld van de perfecte vrouw zit diep, een ex van mij vond dat vrouwen niet poepen'
