'Ik kijk naar de tweeling en probeer me voor te stellen hoe dat moet op hun verjaardag: dat de een 67 wordt en de ander voor eeuwig 66 blijft'

‘Als arts kom ik laat in het leven van mensen’

Ik vraag hoe het gaat. Terwijl hij antwoord geeft, wacht ik bij het voeteneind. Praten kost hem moeite. Af en toe sluit hij zijn ogen en laat ik een stilte vallen, zodat hij op adem kan komen. Gelukkig zegt niemand wat en blijft de stilte stil. We bespreken wat hem nog bezighoudt en of hij ergens last van heeft. Daarna vraag ik of er bij de anderen vragen zijn. Die zijn er. Over wat er gaat gebeuren, over wat ze voor hem kunnen doen. Ik probeer zo goed mogelijk antwoord te geven, terwijl ik af en toe naar hem kijk.

Zijn broer zegt weinig. Hij zit met zijn stoel dicht bij het bed. Hij wiebelt met zijn voet. Wanneer ik de laatste vraag heb beantwoord, draait de man in bed zijn hoofd opzij. Zijn broer kijkt al naar hem. Het duurt misschien een paar seconden. Ik weet niet precies wat er tussen hen omgaat. Ik zie alleen dat ik nu echt even niets moet zeggen.

Als arts kom ik laat in het leven van mensen. Ik leer hen kennen wanneer er iets misgaat in hun lichaam en probeer me in korte tijd een beeld te vormen van wie ze zijn. Soms helpen de foto’s op het nachtkastje daarbij, soms een verhaal van hun kinderen. Toch blijft het een merkwaardige kennismaking: ik weet waar de uitzaaiingen zitten, maar niet hoe iemand was toen hij twintig was.

'Kwetsbare ouderen hebben geen behoefte aan een leven dat voldoet aan een checklist. Zij hebben behoefte aan een thuis'Lees ook

De levens van een tweeling

Naast hem zit iemand die zich nauwelijks een leven zonder hem kan herinneren. Die weet hoe hij als kind was, welke streken ze samen uithaalden en waar ze vroeger ruzie over maakten. Misschien hebben ze jarenlang hun best gedaan om duidelijk te maken hoeveel ze van elkaar verschilden. Misschien ergerden ze zich aan mensen die hen steeds door elkaar haalden.
De broer buigt iets naar voren. De jas glijdt van zijn knieën en hij vangt hem op zonder naar beneden te kijken.

Ik ben zelf een tweeling. Meestal speelt dat tijdens mijn werk geen rol. Nu moet ik aan mijn zus denken. Aan hoe vanzelfsprekend het is dat zij ergens rondloopt terwijl ik hier sta. Dat ik haar kan bellen en midden in een verhaal kan beginnen, zonder eerst uit te leggen over wie ik het heb. Dat er iemand bestaat die zich dezelfde mensen herinnert, dezelfde vakanties, hetzelfde huis waarin we opgroeiden. Zelfs herinneringen die we allebei anders vertellen, horen bij ons samen.

'Ik zie dat ze stervende is, het zit in haar blik. Een moeilijk te beschrijven oogopslag die in geen enkel leerboek staat'Lees ook

‘Zijn broer blijft nog even naar hem kijken’

Ik kijk opnieuw naar de twee mannen. Ik probeer me voor te stellen hoe dat straks moet, op hun verjaardag.
Dat de een 67 wordt en de ander 66 blijft.
De man in bed sluit zijn ogen. Zijn broer blijft nog even naar hem kijken en richt zijn blik dan weer op mij.
Ik vraag of er nog iets is wat ik kan doen.
Hij schudt zijn hoofd.
Op de gang pak ik mijn telefoon. Ik zoek de naam van mijn zus en blijf er even naar kijken. Ze zal vragen of er iets is als ik haar zomaar overdag bel.
Ik weet nog niet wat ik dan zal antwoorden.

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

'Aan de patiënt vertellen dat ‘opgeven’ wél een optie is, creëert ruimte om afscheid te nemen'Lees ook