Sander de Hosson is longarts en zet zich tevens in voor ‘de best mogelijke palliatieve zorg’. Bij LINDA. deelt hij zijn ontroerendste en heftigste verhalen.
De vrouw op kamer 3 wilde geen gesprek meer over uitslagen, behandelopties of prognoses. Ze wilde van de verpleegkundige en mij vooral weten of iemand haar nagels nog rood kon lakken. “Niet dat matte”, zei ze. “Echt rood. Alsof ik nog een avondje ergens heen ga.”
Dat zinnetje bleef de hele dag bij me hangen, omdat het zo belangrijk was. Want natuurlijk ging ze nog ergens heen. Niet meer naar genezing, dat wisten we allemaal. Zij ook. Maar wel naar de middag waarop haar kleinzoon zou langskomen om afscheid te nemen. Naar het kopje thee dat ze nog zelf wilde vasthouden. Naar het moment waarop ze, met rode nagels en een glimlach, weer even leek op de vrouw die ze altijd was geweest. Goed verzorgd. Warm. Zichzelf.
'Hij wil niet dat de vrouw, met wie hij veertig jaar heeft gedeeld, naast z’n bed zit terwijl hij daar zo ligt’
