Olcay Gulsen neemt je op LINDA.nl mee in haar wereld. In haar columns schrijft ze openhartig over de maatschappelijke thema’s die haar bezighouden en deelt ze natuurlijk ook verhalen over haar persoonlijke leven.
Even tekenen.
Het zou een formaliteit worden. Even snel voor de wet trouwen met alleen onze getuigen erbij. Handtekening zetten, elkaar aankijken, klaar. Geen groot feest, geen spectaculaire jurk en geen maandenlange voorbereiding. Die bewaren we allemaal voor volgende week, wanneer we ons huwelijk in Frankrijk vieren. Dit was puur praktisch. Dachten we.
We zaten in het kleine gemeentehuis van Blaricum, tegenover de bijzondere ambtenaar die ons zou trouwen. Mijn zusjes zaten naast ons als getuigen. Er volgde een toespraak over de liefde. Over elkaar vasthouden zonder elkaar vast te zetten. Over dichtbij blijven, maar elkaar ook de vrijheid geven om te blijven groeien. En ineens gebeurde er iets wat ik totaal niet had zien aankomen: ik werd enorm geraakt.
'Hoe moet dit meisje na zoveel geweld en vernedering ooit geloven dat een huis veilig kan zijn?'
Ik keek naar links en zag dat Eelko vocht tegen zijn tranen. Mijn zusjes, die waarschijnlijk net als ik hadden gedacht dat we hier vooral wat administratieve zaken kwamen afhandelen, werden ook overvallen door emoties. Daar zaten we dan. Allemaal te doen alsof we ons prima konden beheersen.
Al maanden leef ik toe naar ons huwelijk in Frankrijk. Naar de jurken, de bloemen, de locaties en alle details waar eindeloos over is nagedacht. Alles moest kloppen. Maar in dat kleine gemeentehuis, zonder alle opsmuk, drong ineens tot me door dat dít het officiële moment was. Hier tekenden we voor de liefde.
Misschien klinkt dat overdreven romantisch voor iemand die vooraf vooral wilde weten hoelang de afspraak zou duren. Maar juist doordat het zo klein en eenvoudig was, kwam het keihard binnen. Geen muziek om je achter te verschuilen. Geen honderd gasten om aandacht aan te geven. Alleen wij, onze getuigen en de belofte die we elkaar deden.
'De strafzaak van Lindsay Clancy is een waarschuwing: als een moeder zegt dat het niet goed gaat, luister dan'
We sjezen zo door het leven. Van afspraak naar afspraak, van deadline naar deadline. We maken ons druk om dingen die op dat moment ontzettend belangrijk lijken. Een berichtje dat verkeerd valt. Iemand die iets over je zegt. Roddels en achterklap waar vervolgens iedereen weer een mening over heeft. Alsof je leven ervan afhangt. Terwijl dat natuurlijk helemaal niet zo is.
Volgende week is iedereen alweer met iets anders bezig. De ophef waait over, de verhalen verdwijnen en er dient zich vanzelf een nieuw onderwerp aan waar mensen zich massaal druk over kunnen maken. Maar de mensen die naast je zitten wanneer het er echt toe doet, blijven.
In dat gemeentehuis zag ik niet alleen de man met wie ik trouwde. Ik zag ook mijn zusjes, mijn familie, mijn thuis. De mensen bij wie ik niets hoef uit te leggen of te bewijzen. Die mij kennen zonder de ruis van buitenaf. Die weten wie ik ben en waar ik voor sta in het leven.
'Als gelijkwaardigheid en vrijheid tegenwoordig woke zijn, dan moet ik misschien toch uit de kast komen'
Misschien is dat wel wat liefde uiteindelijk is. Niet de perfecte dag, de mooiste jurk of een feest op een bijzondere plek. Hoe waardevol en prachtig dat allemaal ook is. Liefde zit in iemand aankijken en plotseling beseffen: jij bent degene met wie ik door al die drukte heen wil blijven bewegen. Degene die ik dichtbij wil houden, zonder je ooit je vrijheid af te nemen. Het was maar een handtekening. Maar soms heb je zo’n klein, stil moment nodig om weer te voelen wat werkelijk belangrijk is. Niet wat er over je wordt gezegd. Niet wie er gelijk heeft. Niet de dingen waar we elkaar en onszelf dagelijks gek mee maken. Wel de mensen van wie je houdt.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Mannelijkheid draait niet om macht over een vrouw, maar om macht over jezelf'
