Deze zomer neemt Olcay Gulsen je op LINDA.nl mee in haar wereld. In haar columns schrijft ze openhartig over de maatschappelijke thema’s die haar bezighouden en deelt ze natuurlijk ook verhalen over haar persoonlijke leven.
Woke up, mensen.
Ik begin het woord woke een beetje zat te worden. Niet omdat ik woke ben. Althans, dat dacht ik. Maar tegenwoordig weet ik het niet meer. Als ik de gemiddelde commentsectie op Instagram moet geloven, ben je al woke wanneer je vindt dat twee mannen elkaar op televisie gewoon mogen zoenen zonder dat iemand daar ‘moet dat nou’ onder typt.
Een vrouw als CEO? Woke. Een model boven maat 38 in een campagne? Woke. Een zwarte vrouw in een historisch kostuumdrama? Woke. Een man die thuisblijft bij de kinderen terwijl zijn vrouw carrière maakt? Waarschijnlijk ook woke.
Olcay Gulsen: 'Terwijl wij spreken over kansen en gelijkheid, is veiligheid voor miljoenen vrouwen een dagelijkse strijd'
Een menstruatieproduct op een mannentoilet? Nou, dan moet half Nederland eerst even bijkomen met een nat washandje op het voorhoofd. Ik vind het fascinerend. Wanneer is rekening houden met andere mensen precies een politieke stroming geworden? Volgens mij heette dat vroeger gewoon fatsoen.
Begrijp me niet verkeerd: ook ik krijg jeuk van sommige uitwassen van het hele woke-gebeuren. Ik heb geen behoefte aan een handleiding van zes A4’tjes voordat ik iemand goedemorgen mag wensen. Humor moet schuren. Mensen mogen fouten maken. En als we iedereen die in 2009 een verkeerde grap op Twitter heeft gezet levenslang verbannen, blijft er uiteindelijk niemand over behalve mensen die in 2009 nog geen internet hadden.
Maar we zijn inmiddels wel heel enthousiast geworden over het etiket woke. Alles wat ook maar een beetje afwijkt van hoe het vroeger was, krijgt die sticker opgeplakt. En dat vroeger wordt vervolgens gebracht alsof het één groot gezellig buurtfeest was waar iedereen welkom was, niemand werd buitengesloten en tante Bep alleen af en toe iets zei wat tegenwoordig écht niet meer kan. Nou, nieuwsflits: vroeger was het niet voor iedereen even gezellig.
Dat we tegenwoordig iets vaker nadenken over wie er aan tafel zit, wie er op televisie komt, wie er kansen krijgt en wie jarenlang over het hoofd werd gezien, lijkt me niet het einde van de beschaving. Het lijkt me beschaving.
'Mensen die bij elkaar waren om liefde en vrijheid te vieren, werden geconfronteerd met een gruwelijke aanslag'
Wat ik misschien nog wel grappiger vind, is dat sommige mensen die roepen dat “je tegenwoordig niks meer mag zeggen” werkelijk de hele dag van alles zeggen. Op televisie. Op X. In podcasts. In columns. Onder mijn Instagramposts. Je mag blijkbaar niets meer zeggen, behalve de hele dag zeggen dat je niets meer mag zeggen. Dat is toch ook een bijzondere vorm van onderdrukking.
En ja, natuurlijk slaan we soms door. Natuurlijk wordt er af en toe iets aangepast waarvan ik denk: jongens, we hadden ook gewoon koffie kunnen drinken en het laten gaan. Maar ik maak me eerlijk gezegd meer zorgen over de tegenbeweging. Over het idee dat empathie iets voor watjes is geworden. Dat inclusiviteit verdacht is. Dat rekening houden met een minderheid betekent dat de meerderheid ineens wordt onderdrukt.
Niemand pakt iets van je af, omdat iemand anders ook mee mag doen. Een regenboog in een etalage maakt jouw huwelijk niet minder heteroseksueel. Een vrouw in de boardroom kost jou je piemel niet. En een genderneutraal toilet verplicht je niet om thuis je wc-pot om te bouwen. Misschien moeten we met z’n allen gewoon iets minder bang zijn voor elkaar.
Je hoeft niet alles te begrijpen om het te accepteren. Je hoeft niet hetzelfde te leven om iemand anders zijn leven te gunnen. En je hoeft echt niet iedere nieuwe maatschappelijke ontwikkeling enthousiast met een linnen tasje en een havercappuccino te omarmen. Maar als gelijkwaardigheid, vrijheid en een beetje rekening houden met elkaar tegenwoordig “woke” zijn, dan moet ik misschien toch uit de kast komen.
“Hallo, ik ben Olcay. Ik ben woke.” Al dacht ik tot voor kort dat ik gewoon normaal was.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Toen kwam dat formulier: welke naam wilt u na uw huwelijk dragen? Tot mijn eigen verbazing aarzelde ik geen moment'
