Deze zomer neemt Olcay Gulsen je op LINDA.nl mee in haar wereld. In haar columns schrijft ze openhartig over de maatschappelijke thema’s die haar bezighouden en deelt ze natuurlijk ook verhalen over haar persoonlijke leven.
Er zijn van die verworvenheden waarvan je denkt dat ze voor altijd zijn. Dat vrouwen mogen stemmen, dat je mag zeggen wat je denkt, dat je hand in hand kunt lopen met degene van wie je houdt.
Totdat je ontdekt dat vrijheid helemaal geen eindstation is, maar iets wat iedere generatie opnieuw moet verdedigen.
'Ik werd teruggebracht tot een stereotype waar succesvolle vrouwen vroeg of laat mee te maken krijgen: de vrouw die pronkt'
Afgelopen weekend werd de Pride in Berlijn overschaduwd door een gruwelijke aanslag. Mensen die bij elkaar waren om liefde, vrijheid en zichtbaarheid te vieren, werden ineens geconfronteerd met geweld.
Dat is misschien nog wel het angstaanjagendste aan dit soort gebeurtenissen. Ze zijn niet alleen gericht op slachtoffers. Ze zijn gericht op iedereen die daarna denkt: misschien blijf ik volgend jaar toch maar thuis.
Juist daarom voelt het zo betekenisvol dat Nederland dit jaar gastland is van WorldPride. Niet omdat we onszelf graag presenteren als een voorbeeldland. Integendeel. Misschien juist omdat we beseffen dat we ook in Nederland al lang niet meer in vrijheid leven.
Jarenlang zagen we Nederland als een baken van tolerantie. Het eerste land ter wereld waar mensen van hetzelfde geslacht konden trouwen. Een plek waar verschillen niet alleen werden gedoogd, maar gevierd. Dat verhaal vertellen we nog steeds graag over onszelf. Maar ondertussen zien we ook hier dat de ruimte om jezelf te zijn onder druk staat. Mensen voelen zich minder veilig om hand in hand te lopen. Haat op sociale media is bijna genormaliseerd. En politieke discussies gaan steeds vaker over groepen mensen, in plaats van over mensen. Vrijheid slijt niet in één klap. Ze verdwijnt in kleine beetjes.
Olcay Gulsen verklapt hoe haar (verrassend kleine) bruiloft eruit gaat zien: 'We moeten mensen teleur gaan stellen'
Dat is precies waarom Pride zoveel meer is dan een feest met boten, muziek en regenboogvlaggen. Het is een herinnering aan het feit dat rechten ooit bevochten zijn. Dat zichtbaarheid levens redt. En dat liefde nooit een provocatie zou mogen zijn.
Sommigen vragen zich af of Pride nog wel nodig is. Ik zou die vraag willen omdraaien. Als een vreedzame viering van liefde beveiligd moet worden alsof het een risicowedstrijd is, hebben we dan werkelijk de luxe om te denken dat de strijd voorbij is?
Vrijheid wordt vaak pas zichtbaar op het moment dat ze wordt bedreigd.
Misschien is dat wel de belangrijkste reden waarom WorldPride dit jaar juist in Nederland thuishoort. Niet om onszelf op de borst te kloppen, maar om te laten zien dat een vrije samenleving niet wordt gemeten aan hoe ze omgaat met mensen die op elkaar lijken. Ze wordt gemeten aan hoeveel ruimte ze geeft aan mensen die anders zijn.
Want uiteindelijk is de vraag niet of je begrijpt van wie een ander houdt. De vraag is of je bereid bent die vrijheid net zo fel te verdedigen als je je eigen vrijheid zou verdedigen. Dat zou nooit een discussie mogen zijn.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Olcay Gulsen: 'Terwijl wij spreken over kansen en gelijkheid, is veiligheid voor miljoenen vrouwen een dagelijkse strijd'
