Abonneer nu
REIZEN

‘Dit waddeneiland heeft zichzelf (culinair en creatief) opnieuw uitgevonden’

We dachten Texel te kennen van tegenwind en pannenkoeken na een
dagje strand. Maar wie nu aanmeert, treft een eiland dat zichzelf opnieuw heeft uitgevonden. En dat verrassend goed op smaak is.

drie keer kauwen
op een oester,
dan pas proef je
hem echt goed

Vallen wij even met onze neus in de boter: het oesterseizoen is geopend en ze liggen letterlijk voor het oprapen. We zijn zojuist met onze rubber­laarzen het Wad aan de oostkant van Texel op gelopen, achter Martin Zeeman – de Tesselse Oesterman – aan. Hij laat ons zien hoe je bij eb met gemak door het slik waadt en ondertussen de zandbodem afspeurt naar perfecte exemplaren. Zie je er een? Dan grijp je de oester ­gemakkelijk uit het zand, ontdoe je hem van wier en mosseltjes en leg je ’m in een ijzeren mandje. Maar zo smooth als Martin loopt, lukt het ons niet. Het is eerder glibberen en zorgen dat je rechtop blijft. ­Gelukkig hebben we een riek, die we vastgrijpen als we met onze voeten te ver in het zuigende zand zakken. Je moet er nu eenmaal wat voor overhebben als je verse oesters wenst te slurpen. Werk aan de winkel dus. Terwijl wij gestaag doorgaan met rapen, vertelt Martin dat hier de Japanse oester groeit. Die doet er twee, drie jaar over om op sterkte te komen. Per dag mag je tien kilo verzamelen voor eigen gebruik, ook zonder georganiseerde oestertocht. Met een mandje vol waden we richting de picknicktafel op het strand. De zandspetters zitten tot aan ons middel, maar daar geven we geen donder om als Martin zijn mes in de schelpen zet. Vakkundig wrikt hij ze open en serveert de oesters met een op het eiland gebrouwen biertje, Texels desembrood en huisgemaakte saffraan-aioli uit zijn eigen winkel. Twee, drie keer kauwen op de creuse en dan pas doorslikken, leren we: dan haal je alles uit de smaak. Geen betere start van onze ontdekkingstocht op Texel.

EEN KRIBBE VAN WOL
Die ochtend zijn we per veerboot van Den Helder naar het eiland gevaren. Al duurt het tochtje maar twintig minuten, zodra het water tegen de romp klotst en je benen het ritme van de golven aannemen, word je vanzelf rustig. We dachten het grootste waddeneiland wel te kennen van vroeger, maar wie denkt dat fietsen en zwemmen zo’n beetje alles is, heeft echt iets gemist. Texel vond zich in de afgelopen jaren opnieuw uit. Op culinair én creatief vlak.
We overnachten in het pas gerenoveerde Boutique Hotel Texel in De Cocksdorp, op het noordelijke deel van het eiland. In de lobby drinken we een pittige kombucha, gemaakt van gefermenteerde eilandkruiden en we eten reuzenchips, gebakken van lokale aardappelen. Daarna trekken we onze badjassen aan. Klaar voor wat schapenwol, want in de hotelspa laat de woolness-behandeling ons kennismaken met ­gereinigde en gekamde wol. We liggen in een verwarmd bed, een kribbe voor volwassenen eigenlijk, terwijl de wol van twee schapen als een deken over onze blote huid wordt gewikkeld. Zo kan de lanoline, het natuurlijke wolvet, onze huid aaizacht maken. Kalm dommelen we weg.

zodra het water
tegen de romp
klotst en je
benen het ritme
van de golven
aannemen, word
je vanzelf rustig

Het kan zijn dat we daardoor later dan gepland richting het strand rijden. Niemand op dit verkeerslichtloze stukje land die zich druk maakt om de tijd, dus we doen gewoon alsof we eilander zijn. Strand 12 Jan Ayeslag is geliefd bij de locals die we spreken, want: weids en op veel momenten van de dag bijna leeg. Anders dan strand 15 en strand 17, die wat toeristischer zijn. We bezoeken Club 17, een nieuwe ­strandtent met Ibiza-vibe en loungebanken uit Bali. Bij warm weer schuift het clubdak open en draaien dj’s hun zomerse tunes.
Over het flatbread met nduja en mosselen bij restaurant Branding & Citrus hebben we in de wandelgangen al veel gehoord. We voelen een onweerstaanbare drang om daar onze tanden in te zetten. Dus koersen we naar Den Burg, waar broers Evert en Sjoerd Malschaert de scepter zwaaien. Overdag runt Evert de koffiebranderij en bakkerij, en sinds Sjoerd besloot om drie avonden per week (donderdag, vrijdag en ­zaterdag) in de pannen te roeren, zit hun uitspanning ook ’s avonds ramvol. We kiezen het vijfgangenmenu, proeven een verrukkelijke bisque van strandkrab met espresso, een stuk zalig rokerig, bemosseld flatbread en ajoblanco met knolselderij en Texelse schapenkaas. Toe is er een dessert met huisgemaakt kardemomijs, ook al zo geweldig.
De volgende ochtend scannen we in het hotel een QR-code en starten we met koptelefoon op een geleide wandeling richting natuurgebied De Slufter. Over wat we onderweg tegenkomen, wordt van alles uitgelegd. Ook hier voelt het eiland uitgestrekt: geulen vullen zich met zeewater, ernaast groeit lamsoor en zeekraal. De eilanders zijn verknocht aan dit stukje Texel en ook Jochem Myjer zit er het liefste in een huisje in de natuur. “Je hebt nuchtere mensen, heel nuchtere mensen en je hebt Texelaars”, zei de cabaretier eens. Al sinds zijn kinderjaren komt hij op het eiland, waar hij dol is op de geur van het duinzand, het licht van de vuurtoren en de rust die hij hier vindt. Of zoals hij het noemt: “Thuis van huis, het Ibiza van het noorden.”

schapenkaas,
lamsvlees,
witbier: het is
niet gek dat
Texelaars prat
gaan op hun
lokale producten,
want het zijn
er nogal wat

EILANDTROTS
Nou weten we niet of het eiland in de Middellandse Zee inderdaad z’n evenknie vindt in de Waddenzee, maar wat overeen lijkt te komen, is een fenomeen dat we ‘eilandtrots’ kunnen noemen. Texelaars kennen hun eigen bodem, hun zee en schapen alsof het familie is. Voor elke kaas en elk stukje vlees weten de bewoners precies welk dier eraan heeft bijgedragen. Er groeit en bloeit van alles in die mineraalrijke ­zeekleilaag en zoute wateren, dus het is niet gek dat men hier prat gaat op lokale producten. En dat zijn er nogal wat.
Chef-kok Daan Kappert van restaurant Oudeland in De Koog woont al negen jaar op het eiland en weet precies waar zijn ingrediënten ­vandaan komen. Het lam komt van een boer om de hoek, de kaas van boerderij De Waddel en zijn desembrood wordt gemaakt met Wadden­zeewater. In zijn restaurant proeven we ravioli met ‘de beste schapenkaas ter wereld’, die hij serveert met heldere bouillon van gerookte aardappel, bladselderij en prei. Over zijn versie van langzaam gegaard Texels rund blijven we dagen nadromen en van zijn hot sauce met gefermenteerde Texelse appels nemen we flessen mee naar huis.

OP JACHT NAAR LEKKERS
Na een lang weekend aan de Waddenzee mogen we concluderen: zo’n Texelse ontdekkingstocht mondt algauw uit in een smaakexpeditie. Voordat we koers zetten naar de haven om weer naar de overkant te varen, kriskrassen we een laatste keer het eiland over op jacht naar lekkers. We nemen slingerpaadjes langs dijken en boerderijen, vinden paardenbloemsiroop bij ecofarm De Waelde, kruidenlikeur bij Smidt-Witte en yoghurt met duindoornbessen bij Novalishoeve. Dat is tegelijk ook een fijne lunchplek, waar kinderen de ‘kiek en struun-zoektocht’ doen op het erf. Oh, en niet te vergeten de perfect gelaagde croissants en pains au chocolat van Wouter Bakker – volgens velen de beste patissier van het eiland, die niet zo lang geleden ook een koffiebar in De Koog opende. Overal bruist het eiland van creativiteit.
Tot slot stoppen we nog één keer bij het strand. Texel blijft Texel, met wind, wad en wolkenluchten die nooit vervelen. Maar het is ook een eiland waar je in badjas naar een wolbad loopt, waar dj’s draaien op het strand en flatbread met nduja en mosselen een ommetje helemaal waard zijn. Waar je oesters raapt terwijl je bijkans op je plaat gaat en daarna aanschuift voor een hap die net zo zilt smaakt als de lucht. Wie het grootste der Waddeneilanden denkt te kennen van vroeger, moet opnieuw kennismaken.•

Dit artikel is afkomstig uit LINDA.263 SINGLE LADIES lees hier het hele magazine.

Thumbnail voor Dit kleine zusje van Parijs is culinair gezien de beste stad van heel FrankrijkDit kleine zusje van Parijs is culinair gezien de beste stad van heel FrankrijkLees ook