Ik ben klaar voor dit liefdesexperiment. Nou ja, in mijn fantasie dan. Ineens sta ik tussen veertien mannen, met een gouden glas in mijn hand. Aan de andere kant van de afgesloten cabines wachten vijftien vrijgezelle vrouwen. ‘Let’s go’, roept iemand. De deuren zwaaien open.
Het was een idee van mijn dochter. “Love is Blind”, zei ze, “dat is echt iets voor jou.” De Netflix-hit waarin singles op zoek gaan naar de liefde. Uiterlijk doet er niet toe, want ze zien elkaar niet.
'Ik ben geen geluksgoeroe (gelukkig niet), maar het ontroert me dat mijn woorden haar raken'
Ik ben benieuwd. Mijn eerste date heet Susan. We praten over koetjes, kalfjes en huisdieren. Ze heeft pommetjes. “Mijn ex had twee pommetjes”, flap ik eruit. “Gaan we het nu al over exen hebben?” Damn. Het is even wennen aan deze vorm van daten. En aan de taal. Engelse woorden vliegen om mijn oren.
Bij mijn tweede date, Margaretha, zie ik Spanje voor me. Zon, terras, een glas Verdejo. We lachen veel en onze connectie is amazing. Dit zou de ware kunnen zijn. Dan vraag ik of ze allergieën heeft. “Ja. Voor katten.” “Huh? Nee?” “Ja.” “Serieus?”
Even valt het stil.
“Heb jij een kat?” vraagt ze. “Ja.” “Nee! Really?” “Twee.” “Holy moly“, baalt ze. “Krijg ik nu een kruisje?” Margaretha voelde Spaans, maar komt uit Urk. Gek hoe weinig informatie je nodig hebt om iemand compleet in te kleuren. Een naam, een stem, een paar lachjes. Mispoes. Waar zouden ze bij mijn naam aan denken? Een blonde Duitser? Een degelijke voetballer? Of erger: iemand die van structuur houdt?
Mirella is next in line. Hockey, Volvo, labrador. De helft van een zangduo uit de jaren zeventig. Dat is mijn schets. Ze vraagt me op de man af of ik kinderen wil.
“Ik heb er al twee”, schrik ik. “Daar ben ik heel gelukkig mee. Maar een derde? No way!” Mirella zoekt nog even verder. Ik ben niet haar Frank.
'Ik weet nog hoe ik het de kinderen vertelde, met een dichtgeknepen keel'
Meinou kletst honderduit. In mijn boekje noteer ik cozy, sprankelend en lekker ondeugend. Ik vertel over mijn ouders, het levende bewijs dat een goed huwelijk bestaat. Ze hangt aan mijn lippen. Surfen wil ze. Met mij. Ik wacht nog even op de volgende golf.
Dan mijn laatste date. Marc-Vincent. Marc met een C. En een rollende R. Een man. Shit. Ik ben de verkeerde kamer ingestapt. Maar ach, hij komt uit Rotterdam. Dat schept een band. Wel herhaalt hij steeds dat hij advocaat is.
“Who cares”, fluister ik, tot mijn schrik in het Engels, tegen de camera. Dan slaat de sfeer om. Marc stelt dat ik ook ‘een moeilijke vraag mag stellen’. Mag blijkt moeten. Hij versnelt. “Stel die fucking vraag!” Mijn hersenen kraken. Een moeilijke vraag? Die komt niet. Ik ga snel weg.
Mijn eigen vrouw ontmoette ik niet in een afgesloten ruimte en al helemaal niet blind. Al zag zij die avond, met dank aan wat biertjes, gelukkig wel minder scherp. Ik app dochter dat we ‘hooked’ zijn. En al in de Britse versie zitten. Dat het leerzaam was. In de cabines leek alles perfect. Tot de deuren openden en minpunten dromen verjoegen. Mijn vrouw drukt de tv uit. “Jij hebt eigenlijk best wel mazzel”, zegt ze. “Met zo’n makkelijke vrouw.” “True.”
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
undefined
