‘Let goed op als jullie drankjes halen’, waarschuwde onze zoon (22). ‘Voor je het weet, gooit iemand er iets in.’ Ik knikte braaf. Alsof hij mijn vader was.
Dankzij diezelfde zoon stonden mijn vrouw en ik op de gastenlijst van het Amsterdam Dance Event (ADE). Maar wat trek je aan naar een housefeest als je de ‘ouders van de stagemanager’ bent? We wilden indruk maken. Ik was er snel uit. Mijn vrouw niet. Een dozijn outfits later vertrokken we opgetut en opgetogen richting de Westerkerk.
'Ik kijk naar mijn vrouw. Aan haar gezicht zie ik dat ik mijn mond moet houden'
In de rij merkten we meteen dat we uit de toon vielen. Door onze kleding, maar vooral door onze leeftijd. Voor ons stond een groep jongens en meiden. Ondanks de kou droeg niemand een jas. Ik propte mijn muts snel in mijn zak. Mijn vrouw bekeek de outfits van de meiden. “Ze hebben hetzelfde aan als ik”, zei ze. “Alleen draag ik dat onder mijn kleding.”
Binnen wurmden we onze jassen in een kluisje. Een beveiliger controleerde eerst mijn VIP-armbandje en bestudeerde daarna mijn gezicht. ‘Ouders van’ waren hier geen alledaagse verschijning. De VIP-sectie bleek achter de draaitafel te liggen. Van de dj zelf ontbrak ieder spoor. Naast me stond een jongen in een verwassen T-shirt. Hij knikte vriendelijk en ging opvallend vaak met andere bezoekers op de foto. Even later liep hij naar de draaitafel, zette een koptelefoon op en liet de kerk op haar grondvesten trillen.
'Een tussenjaar? Dat is allesbehalve relaxed, sterker nog: het is keihard werken'
We waren waarschijnlijk de enigen zonder pillen of poeder. De sfeer was er niet minder om, wel anders dan in onze tijd. Bijna iedereen danste achter een zonnebril, alsof de rest van de wereld niet bestond. Ik stond er middenin, maar voelde me ook een beetje toeschouwer. Niemand leek echt met een ander bezig. Wij dansten met elkaar, zij dansten met zichzelf.
Elke keer als ik drinken haalde, controleerde diezelfde beveiliger mijn bandje opnieuw. Ik controleerde onze drankjes. De blikjes bier werden pas op de bar opengemaakt, recht voor mijn neus. Ons kon niks gebeuren.
Toen doken er twee meiden op. Ze sloegen hun armen om mijn vrouw heen en dansten met haar alsof ze elkaar al jaren kenden. Uitgelaten, aangeschoten, zwierend met halfvolle wijnglazen. Ze maakten selfies en trokken mij er ook bij. We telden nog mee. “Ze vroegen net of wij een stelletje zijn”, schreeuwde mijn vrouw in mijn oor. Dat waren we. Al ver voordat zij geboren waren.
“Ze vinden ons schattig”, schreeuwde mijn vrouw even later. Schattig. Dat klonk als bejaard, maar dan vriendelijker.
'Kleine kinderen, kleine zorgen. Grote kinderen, grote zorgen. Het klopt, weet ik uit ervaring'
De dj zette Pump Up the Jam in. Even later stonden de twee meiden iets voor ons te dansen. Mijn vrouw danste niet meer. Haar blik volgde twee mannen die toenadering zochten tot ‘onze’ meiden. Veertigers, schatte ik. Types waarvoor ik mijn dochter waarschuw.
Het viertal raakte aan de praat. Ja hoor, een arm om een schouder. Een mond dicht bij een oor. De mannen lachten, de meiden lachten mee. Een van de mannen liep weg en kwam even later terug met twee nieuwe glazen drank. Mijn vrouw keek met grote ogen naar de glazen. Toen naar de meiden.
“Straks zit er iets in”, siste ze. Ik keek nog eens naar de mannen. Misschien wilden ze gewoon een drankje aanbieden. “Ze zijn oud genoeg om zelf op te letten”, zei ik, in een poging mijn vrouw gerust te stellen. Zij dacht daar anders over. Toen de meiden naar het toilet gingen, was ik er ook klaar mee. “We gaan”, riep ik. “Als ze ons schattig vinden, is het tijd om naar huis te gaan.”
Mijn vrouw knikte, maar wilde eerst nog langs het toilet. Om de meiden te waarschuwen. Thuis appte ik onze zoon dat we veilig waren. En hadden genoten. ‘Morgen weer een feestje’, typte ik. ‘Bij een echt feestbeest, mijn schoonzus. Ik zal op mijn drankje letten.’
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Dat ze mij niet nodig had om haar tentamen te halen, daar moet ik nog aan wennen'
