Mijn jongere broertje appt dat hij met onze moeder op de spoedeisende hulp is. Ze is op straat gevallen en heeft haar hand gebroken.
Als ik hem even later videobel zitten ze samen in zijn auto. Ze blijkt gestruikeld te zijn over boomwortels en heeft zich geprobeerd op te vangen. Dat is misschien niet helemaal gelukt zoals gehoopt, maar mijn lieve mama is wel een onbreekbare senior. Op haar hand na, blijkbaar, want ze moet minimaal zes weken in het gips.
'De taken in huize Versteegh zijn redelijk helder verdeeld, maar dít doe ik blijkbaar steeds verkeerd'
Waaruit blijkt dat ze zo’n bikkel is? Nadat ze weer opgestaan was is ze namelijk op eigen houtje naar huis gelopen, heeft daar haar autosleutels gepakt en is, met gebroken hand en al, naar het ziekenhuis gereden. Ze dacht dat het wel mee zou vallen en wilde niemand ongerust maken. Ze ging er eerst wel even naar laten kijken. Pas toen de röntgenfoto uitwees dat het inderdaad een fractuur was, heeft ze mijn broertje gebeld. Die is immers arts, dus daar heb je in deze simpelweg meer aan. Mocht ze ooit iets gepresenteerd moeten hebben, dan ga ik ervan uit dat ik de eerste ben die ze contacteert.
Een paar dagen later ben ik bij haar op bezoek. Ze slaat zich er moedig doorheen. Los van dat ze een aantal van haar favoriete hobby’s niet meer kan uitoefenen, gaat het vrij aardig. Ze mist het om te golfen, te bridgen en ook koken zit er voorlopig even niet in. Het ergste vindt ze misschien nog wel dat haar oppasdagen bij de kleinkinderen nu niet door kunnen gaan. Het is wat het is, zegt ze.
''Gelukkiger kun je me niet krijgen', zegt mijn moeder met de tevredenheid van een verlichte monnik'
We helpen even met wat kleine klusjes zoals het bed opmaken en hebben uiteraard een pan met eten mee, zodat ze alleen maar even de magnetron aan hoeft te knallen en dan lekker kan eten. De hele situatie raakt me ook een beetje. Ze wordt, en gelukkig maar, een dagje ouder. Nu is het een breuk in haar hand, maar het drukt me ook met de neus op de feiten dat ze fragieler wordt en er op een dag niet meer zal zijn. Ik kan het me eerlijk gezegd niet goed voorstellen. En ik wil het ook nog niet.
Deze vrouw, die zo’n beetje in haar eentje drie kinderen groot heeft gebracht, zou op een leuke manier honderd moeten worden. Dan heb ik nog dertig jaar met haar te gaan, tot ik zelf 70 ben. Morgen komt ze hierheen om naar een voorstelling van mijn oudste dochter te kijken. Daarna blijft ze bij ons slapen. Vroeger, toen ik een kind was, waren er weleens logeerpartijtjes, maar dan met leeftijdgenoten. Nu komt mijn moeder logeren en zijn de rollen omgedraaid. Kunnen we haar lekker in de watten leggen.
Als ik op het punt sta weer bij haar te vertrekken blijkt ze een stuk uit de krant te hebben bewaard, omdat er een restaurant in staat waarvan ze denkt dat ik het goed zou kunnen vinden. Moeders, zelfs als ze in het gips zitten, zorgen ze nog voor je. Dan maakt het helemaal niks uit dat je zelf al 40 bent.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Zodra onze blikken elkaar kruisten, was het hek van de dam'
