Er is een nieuw buzzwoord: remigratie. Het klinkt overal, in talkshows, actualiteitenprogramma’s, op sociale media, in de Kamer en op de Remigration Summit in Porto waar ook Nederlandse deelnemers waren.
Die remigratie gaat over het gedwongen vertrek van biculturele Nederlanders; iets te veel mensen dromen inmiddels openlijk van een wit Europa zonder vreemde smetten en daarvoor bundelen ze internationaal de krachten.
Een ander populair woord op rechts is ‘omvolking’, het idee dat de ‘oorspronkelijke witte Nederlander’ verdwijnt door alle mensen die niet hier vandaan komen. Het heeft tot een raar soort koorts geleid bij mensen die nu online trots vermelden dat ze een ‘oorspronkelijke Nederlander’ zijn en niet ‘omgevolkt’ willen worden en dat al die Nederlanders met een kleurtje nooit echte Nederlanders kunnen zijn.
We zijn dus gegaan van ‘als je maar netjes meedoet, hoor je erbij’, naar ‘je zult er nooit bij horen’. Dat heeft tot wat ongerustheid geleid onder biculturele columnisten en commentatoren die altijd vrolijk meededen met de verdachtmaking van nieuwkomers en moslims en die de anti-azc-rellen vurig verdedigden.
'Ik ging alleen op reis, mijn hart was gebroken en ik besloot het ervan te nemen'
Opeens beseffen ze dat een wit Nederland echt wit betekent en dat ze er uiteindelijk toch niet bij horen. Ze zien nu in dat het niet aan hen zal zijn om te bepalen wie mag blijven en wie niet, dat ze net zo goed op de grote hoop met nieuwkomers worden gegooid.
Want dat is wat racisme doet: iedereen die anders is afwijzen. Of je nu een andere huidskleur hebt, een andere culturele achtergrond of een ander geloof. Als je afwijkt van de zogenaamde norm, hoor je er niet bij. Mag je er niet bij horen. Het is ongelijkheid in de meest wrede vorm; mensen afwijzen op hoe ze eruitzien en waar ze vandaan komen. Sterker: mensen nare eigenschappen toedichten en gevaarlijk noemen, puur om waar ze vandaan komen en niet om wie ze zijn.
Maar ‘pure’ samenlevingen bestaan niet. Zolang de mens bestaat, heeft-ie gemigreerd. Mensen gingen van dorre gebieden naar vruchtbare gronden om te overleven. Of, zoals dat tegenwoordig heet, om hun geluk elders te zoeken. Kijk maar naar de Algarve en Hongarije waar witte Nederlanders die tegen migranten zijn, nu zélf in grote getalen leven.
Het beste van LINDA. direct in je mail? >Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Het heeft iets obsceens om te midden van oorlogen te doen alsof jouw moment op die rode loper het belangrijkste is'
