We zijn als gezin net terug van een roadtrip van vier weken door Amerika met Callum, onze pas zestienjarige puberzoon. Ja, super leuk. Bijzonder, indrukwekkende natuur, gaaf en verder alle superlatieven die je maar kunt bedenken. Het oordeel van mijn puber over de hele reis? ‘Mwah’.
Journalist Joan Makenbach kijkt terug op een maand reizen met puberzoon Callum (16) door Amerika.
We reden 5000 kilometer door haast ongerepte natuur en volgden onderweg stukken van de oudste weg van het continent. We maakten nog een staartje van het WK daar mee, zaten op boten, gingen naar een waterpretpark, boekten elk hotel met zwembad én gym om zo de lange reisdagen een beetje te compenseren en onze puberzoon een beetje tegemoet te komen.
Voor hem had die lange reis echt niet zo gehoeven. Hoe wij ook wezen op de pracht en praal van de natuur, van de bergen en weidse uitzichten – ik noem een Grand Canyon of een woestijnvlakte in Utah waar elk moment een dinosaurus zo om de hoek leek te kunnen lopen – zijn blik bleef vooral gericht op zijn scherm.
Voor vertrek was Callum eigenlijk ook niet echt geïnteresseerd in de route. Zijn voorpret ging meer uit naar het eSim-pakket met onbeperkte internetbundel, zodat hij tijdens de autorit op zijn telefoon kon scrollen of Marvelfilms bingen op zijn iPad. En in de hotels onderweg had hij maar één vraag: doet de wifi het? Regelmatig volgde een diepe zucht omdat de 5G zo slecht was dat er niets wilde downloaden.
Nu klinkt het ontzettend verwend en dat zal ook best een beetje zo zijn. Maar eigenlijk is het met een kleuter niet anders. Of die nu zandtaartjes bakt op Kreta, op het strand van Terschelling of in de achtertuin, het maakt hem weinig uit. Verre reizen maken of exotische bestemmingen uitkiezen doe je toch ook een beetje voor jezelf.
En om het voor Callum op te nemen: hij is enig kind en moest het een maand lang doen met twee ‘boomers’ die compleet enthousiast werden van presidentsbibliotheken, versteende bomen, Route 66-memoribilia en musea waarvan zijn bloed niet bepaald sneller ging stromen. Hij had waarschijnlijk veel liever met vrienden ergens in Chersonissos gelegen. Of deze reis gemaakt met een leeftijdgenoot, zodat hij onderweg tenminste iemand had gehad die zijn taal sprak.
‘Hoe voorkom je als ouder dat je een week niet eet en slaapt om wat er allemaal zou kunnen gebeuren?’
In zijn desinteresse voor cultuur en natuur bleek hij overigens geen uitzondering. De moeder van zijn beste vriend J. vertelde dat ook haar zoon, die met haar en haar vriend en diens dochter ergens in Kroatië uithing, niet te porren viel voor enig cultureel uitstapje. J. zocht na slechts twee uurtjes zwembad alweer liever de slaapkamer met airco én wifi op in het gehuurde appartement. Kon hij tenminste met mijn zoon Tiktokken of Snappen of god weet wat.
Ongetwijfeld zijn er ook pubers die uit zichzelf een museum binnenlopen en onderweg historische feitjes opzoeken. Die amper schermtijd hebben. De mijne behoort in elk geval niet tot die categorie. Het mooiste voorbeeld beleefden we in een van de nationale parken. Na een wandeling waarbij wij ons vergaapten aan bizarre rotsformaties, eindeloze vergezichten en een paar herten en bizons die doodleuk langs het pad liepen, vroegen we aan Callum wat hij ervan vond. “Wel mooi”, zei hij. Wij keken elkaar tevreden aan. Kijk, het kwam toch binnen. “Alleen jammer dat er geen bereik was.”
Dat dus. Ergens is het ook wel logisch. Wij kijken naar een landschap en denken: wauw, wat bijzonder. Pubers kijken naar een leeg balkje boven in hun scherm en denken: wat een drama. Twee generaties, twee totaal verschillende definities van een hoogtepunt. En eerlijk is eerlijk: wij zijn natuurlijk geen haar beter. Terwijl Callum baalde omdat Netflix niet wilde laden, werden wij minstens zo enthousiast van weer een authentiek Route 66-bordje.
Mijn man trapte bijna op de rem zodra hij er eentje zag en samen sprongen we uit de auto voor nóg een foto. Ik fotografeerde de platen en borden en muurschilderingen vanuit verschillende hoeken, want je weet maar nooit. Thuis ontdekten we dat we inmiddels zo’n 480 foto’s hadden van verweerde Route 66-bordjes. Ook niet helemaal normaal.
Misschien is dat wel het mooie van vakantie met pubers. Je leert accepteren dat zij de wereld anders beleven dan jij. Hun geluk zit voorlopig ergens anders. In een werkende oplader. Airco. Een hotel waar de wifi sneller is dan thuis. En een ontbijt zonder alleen donuts.
Toch bleek thuis dat er meer was blijven hangen dan wij dachten. Terwijl de koffers nog half uitgepakt in de gang stonden, hoorde ik Callum met zijn neef bellen. Over de enorme canyons. Over de hitte in de woestijn. Over de wilde ezels in Oatman die gewoon tussen de auto’s door liepen. Over die belachelijk grote T-bonesteak van 72 ounce die iemand in een uur naar binnen probeerde te werken.
Geen woord over de haperende wifi. Misschien kijken pubers dus wel degelijk. Ze laten het alleen niet zien op het moment dat jij naast ze staat te wijzen naar een miljoenen jaren oude rotswand. Of wanneer je ze meesleept naar het Civil Rights Museum in Memphis, op de plek waar Martin Luther King werd vermoord. Ze slaan het op hun innerlijke harde schijf op en bewaren het voor later.
En eerlijk? Dat deden wij vroeger waarschijnlijk ook. Alleen zaten mijn broer en ik niet op TikTok, maar lagen we chagrijnig met een Donald Duck op de achterbank omdat onze ouders wéér een Frans vervallen kasteel of stoffig kerkje wilden bekijken. Wij vonden dat toen ook oersaai. Pas jaren later realiseer je je hoeveel je eigenlijk hebt gezien en kijk je er met nostalgie op terug.
Dus ja, ga vooral op reis met je puber. Verwacht geen staande ovatie voor de geisers van Yelllowstone, geen tranen bij Yosemite of applaus voor de Route 66. Dat komt misschien pas jaren later. Of helemaal niet. Maar zorg wel voor goede wifi. Niet omdat ze anders niets van de reis meekrijgen. Wel omdat jij anders vier weken vakantie hebt zonder gezelligheid.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Marlijn Weerdenburg: ‘Lekker met elkaar kneuteren op een camping, dat is toch eigenlijk het hoogst haalbare’
