Eugénie Smits van Waesberghe wist haar hele leven niet beter dan dat ze was geadopteerd omdat haar biologische moeder niet voor haar kon zorgen.
Tot ze zich op latere leeftijd nogmaals in haar adoptie verdiept en ontdekt dat ze gedwongen ter adoptie is afgestaan.
Afstandskind
Eugénie blijkt een ‘afstandskind’ te zijn. Van de jaren 50 tot de jaren 80 zijn duizenden kinderen in Nederland gedwongen afgestaan en ondergebracht bij nonnen of pleeggezinnen. Het contact tussen moeder en kind werd daarna definitief verbroken.


















