In de rubriek Monumentje interviewen we iemand die een ode brengt aan een overleden geliefde, vriend of familielid. Vandaag herdenkt Gwen (30) haar stilgeboren dochter Fé.
“We houden vast aan onze wens en we voelen zeker dat er nog een broertje of zusje voor Fé komt”, vertelt Gwen in gesprek met LINDA.
“In de zomer van 2022 wisten mijn vriend en ik dat we aan kinderen wilden beginnen. Het was toen al fiftyfifty of dat op natuurlijke wijze zou lukken of dat het via ivf zou moeten. We kozen ervoor om het eerst te proberen, maar ik had al snel vier vroege miskramen achter elkaar.
We besloten daarna om toch voor ivf te gaan. Zo’n traject duurt wel even, dus daar zijn we uiteindelijk in januari 2023 mee gestart. Wonderbaarlijk genoeg was onze eerste terugplaatsing meteen raak. Daardoor had ik er vanaf het begin een heel goed gevoel over. Ondanks de eerdere miskramen voelde ik tijdens deze zwangerschap helemaal geen angst. Ik had van tevoren gedacht dat ik bij elk kreuntje of steuntje in paniek zou raken, maar dat was gelukkig helemaal niet zo.
Toen ik zeven weken was, had ik de eerste echo. De eerdere miskramen waren allemaal rond de vijf à zes weken, dus nog voor de eerste echo. Nu was ik al verder gekomen dan dat. De baby groeide goed en ik was ook goed ziek. Het ging zoals het hoorde te gaan, dacht ik. Alles verliep goed.”
Tekst gaat verder onder de afbeelding.
Foto: Katja Baron
“Vanaf dertien weken kwam ik onder medische begeleiding, omdat Fé wel behoorlijk groot was. Maar het was niets zorgwekkends. Ik had ivf gedaan, ze was groot en ik had veel vruchtwater. Juist vanwege het traject kregen we ook veel echo’s. Er was geen reden tot zorgen. Het was gewoon een hele fijne, goede zwangerschap.
En toen was ik 32 weken en drie dagen zwanger. Het was een zondag en ik voelde haar de hele dag. Ze bewoog altijd op vaste momenten, waardoor ik precies wist wanneer ze actief was. Aan het einde van de avond voelde ik haar iets minder. Ze zal wel wat rustiger zijn of al aan het indalen, dacht ik. Er gingen nog geen alarmbellen af.”
“Voor het slapengaan voelde ik haar nog lichtjes, maar het zat me niet lekker. Ik belde het ziekenhuis in Utrecht waar wij het ivf-traject hebben gevolgd. Zelf wonen we in Den Bosch. Zij raadden aan om naar het ziekenhuis in de buurt te gaan. Er was vast niets aan de hand, zeiden ze. In de auto voelde ik haar nog schoppen.
Twintig minuten later lagen we in het ziekenhuis en werd er door een verpleegkundige een CTG gemaakt. Zij raakte een beetje in paniek en zei dat ze er een echoscopist bij ging halen, zodat ze alles goed konden zien. Op dat moment dacht ik: shit, dit is niet goed.”
“De echoscopist keek slechts een paar seconden en terwijl ik nog half met mijn vriend in gesprek was, zei ze zonder aankondiging dat het hartje was gestopt. Ik keek haar aan en zei: ‘Sorry?’. Wat gebeurde hier? Ik raakte volledig in shock. Je verwacht in zo’n situatie een team van artsen en paniek in de ruimte, maar zij zette gewoon het apparaat erop en ze zei verder niets.
Ik wilde het liefst zo snel mogelijk naar het ziekenhuis in Utrecht. Toen ik dat aangaf, zei ze: ‘Dat kan wel, maar de uitslag blijft hetzelfde’. Ik wist niet wat ik hoorde. Had ze wel door dat ik bijna 33 weken zwanger was? Ik zat gewoon tegen het einde aan. Daarna kwam iemand bloed prikken en kon ik naar huis, ‘want ik ging toch nog niet bevallen’.
Ik voelde me daar totaal niet begrepen, dus we zijn maar naar huis gereden. Eenmaal thuis kwam het nog steeds niet binnen. ‘Wat is hier net gebeurd? En hoe kan dit op zo’n manier gebracht worden?’ Dat vind ik nog steeds enorm kwalijk. Je kunt dit soort nieuws natuurlijk nooit goed brengen, maar een beetje empathie is wel op zijn plaats.”
Bij de laatste echo bleek Cindy's baby niet meer te leven: 'Toen kwam ik erachter wat een gebroken hart is'
“De volgende ochtend werd ik heel vroeg gebeld door het ziekenhuis in Utrecht, met duizendmaal excuses. Ik moest die kant op komen en dan zouden zij nog een keer kijken en een plan van aanpak maken. Alles was daar ook al geregeld: ik zou daar bevallen en mijn keizersnede stond al gepland voor week 36. Dat was over drie weken. We hadden nota bene die donderdag nog een goede echo gehad. Zelfs de artsen in Utrecht begrepen niet hoe dit kon gebeuren.
Uiteindelijk werd het daar nogmaals bevestigd. Bij een stilgeboorte adviseren artsen vrijwel altijd een natuurlijke bevalling, omdat dit beter is voor het rouwproces. Ik had bij twintig weken al gehoord dat ik een keizersnede zou krijgen, dus ik was totaal niet voorbereid op een natuurlijke bevalling. Dit kan ik echt niet, dacht ik, en dan ook nog stilgeboren.”
“Op woensdagochtend moest ik me melden voor de bevalling. Ik kreeg meteen een ruggenprik, zodat ik geen pijn zou ervaren, en weeënopwekkers. Maar niets hielp. Na een dag had ik pas twee centimeter ontsluiting. De bevalling heeft uiteindelijk bijna een week geduurd.
Op zaterdag kreeg ik veel pijn en heftige weeën. Ik wist zeker dat ik ging bevallen, maar ik zat pas op vijf centimeter. Toen dacht ik: holy shit, ik ben al sinds woensdag bezig. Ik was gewoon al vier dagen aan het bevallen en amper een stap verder. Ik moest opnieuw een ruggenprik krijgen en toen kon ik weer van voren af aan beginnen. Op dat moment vroeg ik hoe lang ze me daar nog gingen laten liggen. Het voelde een beetje mensonterend, want ik had ook een katheter en als ik ontlasting had, werd dat opgevangen door artsen. Ik trok het niet meer na al die dagen.
De volgende dag kwam Fé eindelijk. Dat ging gelukkig heel snel. Het moment dat ze geboren werd, voelden we zoveel trots. Het was verdrietig, maar tegelijkertijd supermooi. Eerst wilde ik helemaal niet bevallen en haar het liefst bij me houden. Maar ik heb er natuurlijk een week naartoe kunnen leven. Op een gegeven moment wil je haar ook gewoon heel graag zien, maar je weet ook dat de tijd samen beperkt is.”
Tekst gaat verder onder de afbeelding.
Foto: Make a Memory
“Ik ben na de bevalling ontzettend veel bloed verloren. Mijn placenta kwam niet los, dus ik moest geopereerd worden. Fé werd heel kort op mijn borst gelegd en toen werd ik meteen afgevoerd. Tijdens de placentaverwijdering ben ik zoveel bloed verloren dat er een bloedtransfusie nodig was. Eenmaal op de OK moesten ze me wakker maken om te kijken of ik in shock zat. Als dat zo was, was ik er misschien niet meer geweest. Gelukkig is het goed gekomen.
Toen ik weer bij was, mocht ik direct naar Fé, maar ik had helemaal geen kracht om haar überhaupt vast te houden. Dat was heftig. Zelfs een glas water was al te zwaar, zo zwak was ik. Er werden ook foto’s gemaakt door Stichting Make a Memory. Hoewel ik daar achteraf heel blij mee ben, dacht ik: wat gaan we in hemelsnaam doen? Ik lig hier met mijn stilgeboren dochter en wij gaan even een fotoshoot doen. Maar toen we eenmaal bezig waren, vond ik het supermooi. Het is een van de weinige dingen die je nog hebt.”
Tekst gaat verder onder de afbeelding.
Foto: Make a Memory
“Het verlies heeft me veranderd, ook in positieve zin. Ik ben nu veel opener. Eerst was ik erg gesloten en deed ik alles liever zelf. Sinds ik moeder ben geworden, is dat echt anders. Ook mijn vriend is een stuk opener en we kunnen er samen goed over praten. Het is nu anderhalf jaar geleden. Ik denk er iedere dag aan hoe het nu zou zijn geweest: hoe ze nu als persoon zou zijn. Ik ga elke ochtend en avond haar kamer in. Dan doe ik de rolluiken open, doe ik het lichtje bij haar aan en geef ik een kusje op haar urn. Als we naar bed gaan, zitten we altijd wel even op haar kamer. Soms een minuutje, soms langer.
Omdat wij natuurlijk ivf doen en de wachtlijsten lang zijn, moet je al snel beslissen of je daarmee door wil gaan. Zelfs toen ik nog in het ziekenhuis lag, moest ik die keuze al maken. Fé is in november 2024 stilgeboren en in april 2025 zijn we alweer gestart. Achteraf gezien was dat iets te snel, maar het advies is om niet te lang te wachten. We hadden toen namelijk nog geen embryo’s. In juli 2025 hadden we opnieuw een traject met drie embryo’s, maar die zijn alle drie geëindigd in een miskraam.
Bij Fé is uit onderzoek gebleken dat het gewoon echt pech was, maar door de drie miskramen erna zijn er weer veel onderzoeken geweest. Op die uitslagen wacht ik nu nog, dus dat is erg spannend. Ergens wil je een reden of antwoord, maar misschien ben je dan nog verder van huis. Ik ben en blijf altijd positief. Ik heb nog steeds hoop dat het goedkomt. We houden vast aan onze wens en we voelen zeker dat er nog een broertje of zusje voor Fé komt.”
Ter nagedachtenis aan Fé: 24 november 2024.
Voor de rubriek Monumentje zijn we op zoek naar persoonlijke verhalen van ouders die hun kind zijn verloren tijdens een vakantie of reis. Wil je jouw verhaal met ons delen? Je kunt mailen naar lezer@linda.nl met je naam, leeftijd, telefoonnummer en een korte beschrijving van je verhaal. Mogelijk nemen we dan contact met je op.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'We gingen weer naar huis met lege handen': Michelle (30) verloor twee keer in een halfjaar een kind tijdens de zwangerschap
