'Ik was bewusteloos, maar hij claimde dat ik het 'lekker vond'': Carolina (67) werd gedrogeerd en misbruikt door haar man

Seksueel misbruik

Carolinas eerste negatieve seksuele ervaring vindt al plaats op haar vijftiende. Ze is in het huis van een vriend om plaatjes te draaien als hij zich ineens op haar stort. “Een paar flitsen zie ik nog voor me, maar ik hoor er geen geluid meer bij”, vertelt ze. “Mijn respons was ‘dit gebeurt niet’ en naderhand heb ik dat aangehouden. Het lijkt wel alsof ik de hele herinnering geblokkeerd heb.”

Carolina raakt zwanger door de verkrachting. Ze voldraagt deze zwangerschap, maar geeft na de bevalling haar zoon direct op ter adoptie. “Ik heb hem nooit gezien. En ik weet dat ik bevallen ben, maar ik heb geen enkele herinnering aan dat proces. Geen idee of het pijn deed, het is gewoon kwijt.” Jaren later zoekt haar zoon contact via het Fiom. Carolina stemt in met een afspraak, maar tot een gesprek komt het niet: “Toen ik aankwam zag ik dat hij ontzettend veel op zijn vader leek. Te confronterend. Ik heb gezegd dat ik hier niets mee kon en ben direct weer omgekeerd.”

De eerste jaren na deze ervaring moet Carolina niets van mannen hebben. Toch overkomt haar het een en ander. Werkgevers die hun handen niet thuis kunnen houden. Een vader van een vriendin die zijn hand tussen haar benen legt terwijl hij haar een lift geeft. Carolina: “Wat kon ik doen … iets zeggen en mijn baan kwijtraken? Mijn vriendin vertellen dat haar vader iets probeerde, en zo die vriendschap verpesten? Of misschien zelfs een huwelijk? Nee. Ik deed alsof het niet gebeurd was en hield mijn mond.”

Lange relaties

Op haar eenentwintigste valt Mike’s oog op haar. Hij is actief in het criminele circuit, maar dat stoot haar niet af. “Ik was niet eens echt verliefd, maar voelde me vooral ontzettend veilig bij hem”, legt ze uit. “Die veiligheid is denk ik de reden dat ik zo’n vijftien jaar bij Mike ben gebleven. Als ik uitging met vriendinnen was er geen vent die een vinger naar me uitstak, omdat iedereen wist dat ik bij Mike hoorde. Dat voelde heerlijk. Ik heb echt een heel fijn leven met hem geleid.”

Maar dan wordt Carolina voor het eerst in haar leven wél echt verliefd. John, een bekende van Mike, is elf jaar jonger en op alle fronten een onhandige match. Maar Carolina is zo verliefd dat ze niet anders kan dan het opbiechten aan Mike: “Gelukkig vatte hij het heel goed op. Hij is gracieus vertrokken, maar vertelde John terloops nog wel even dat hij ‘allebei zijn poten zou breken als hij erachter kwam dat hij me niet goed behandelde’.”

Die waarschuwing lijkt een soort voorbode. De eerste jaren gaat het goed tussen John en Carolina, maar na de geboorte van hun dochter Nicky verandert zijn gedrag. Om het minste of geringste keert hij zich tegen haar, herinnert Carolina zich. “De ene week kreeg ik op mijn donder omdat ik de post openmaakte, de week erna omdat ik de post juist níet openmaakte. Er was geen peil op te trekken, John werd steeds wispelturiger. Hij pakte bankpassen af en schold me uit voor de vreselijkste dingen. Op een gegeven moment was ik gewoon bang als hij terugkwam van werk: wat voor bui zou hij vandaag hebben?”

Iva Bicanic schrijft boek voor slachtoffers seksueel misbruik: 'Wil erkenning bieden, maar ook perspectief'Lees ook

Huiselijk geweld

John ‘begint’ met schelden en het uitoefenen van controle, maar begint later ook fysiek geweld te gebruiken. Carolina loopt regelmatig rond met blauwe plekken, soms met gebroken ribben. “Uit angst heb ik een paar nachten met een mes onder mijn kussen geslapen. Maar het gekke is: als hij die dingen deed, werd ik niet eens boos. Ik onderging het gewoon. Ik snap dat nu nog steeds niet. Hoezo heb ik mezelf op deze manier laten behandelen door een man? Of eigenlijk: meerdere mannen. Johns vader heeft me namelijk ook nog twee keer betast, één keer zelfs toen de hele familie in de kamer ernaast zat. Verbijsterd vertelde ik dat aan John, die het wegwuifde: zijn vader zou gewoon ‘een beetje in de war’ zijn na het overlijden van zijn vrouw. En daarmee werd het onderwerp afgesloten.”

Ze vervolgt: “Ken je dat rijmpje dat kinderen altijd zeiden bij verstoppertje? ‘Blijf zitten waar je zit, verroer je niet, houd je adem in en stik niet‘ – dat was al die jaren mijn overlevingsmechanisme. Ik had de energie niet om iets aan de situatie te veranderen, maar een huwelijk was dit natuurlijk allang niet meer te noemen. Ik heb me nooit zo onveilig gevoeld als toen. Godzijdank heeft John zich nooit misdragen tegen Nicky, onze dochter. Alleen tegen mij.”

Drogering

Op een vrijdagavond perst John twee glazen verse sinaasappelsap voor hen. ‘Even wat vitaminen’, mompelt hij terwijl hij haar een glas aanreikt. Carolina neemt een slok en schrikt van de bittere smaak, maar drinkt door. Ze durft het niet te laten staan. Na een kwartier voelt ze zich draaierig worden, maar vooral heel misselijk. “Dat is mijn redding geweest”, vertelt ze. “Ik heb een uur boven de wc gehangen en heb álles eruit gekotst. Daarna kwam John weer naast me op de bank zitten. Hij zei dat hij op een gezellige avond had gehoopt, al begreep ik toen niet goed wat hij bedoelde. Nu weet ik dat dit zijn eerste poging tot drogeren was.”

Niet veel later krijgt Carolina last van een hernia, die uiteindelijk een gedeeltelijke dwarslaesie tot gevolg heeft. Ze kan moeilijk lopen en is een deel van het gevoel in haar onderlijf kwijt, terwijl andere delen juist extreem gevoelig zijn door zenuwpijn. Ze slikt zware pijnstillers om in slaap te kunnen vallen en besluit, omdat John nogal hard snurkt, tijdelijk in een andere kamer te slapen. Als ze op een avond wakker ligt en John haar wat extra’s aanbiedt tegen de pijn, wil ze in eerste instantie weigeren.

“Ik slikte al een flinke dosering, dus was bang dat het too much zou worden. Ik hield af, maar toen bood John aan dat ik die avond lekker in ons grote bed kon komen liggen en dat hij zou verkassen. Dat idee trok me wel, dus hij nam me mee naar onze slaapkamer waar ik de extra medicatie innam.”

Het eerste wat ze zich daarna weer kan herinneren is dat ze de volgende ochtend op het toilet zit. Ze doet haar onderbroek naar beneden en ruikt direct iets wat ze niet verwacht: sperma. “Ik snapte er niets van, maar herkende de geur direct”, vertelt ze. “Ook voelde ik een nieuwe, scherpe pijn toen ik plaste en had ik de hele dag moeite met zitten. Gekke pijnklachten dus, die ik helemaal niet herkende. Toen ik John daar ’s avonds over vertelde, keek hij me kort aan. Hij vroeg niet door en daar bleef het bij.”

Melanie werd met naald gedrogeerd tijdens concert: 'Hulpverleners concludeerden dat ik dronken was'Lees ook

‘Nooit meer over gesproken’

Tot hij de volgende ochtend naar werk vertrekt en ze appjes van hem krijgt. Daarin schrijft hij dat zij die nacht ‘heerlijk door had geslapen’, en dat hij ‘seks met haar heeft gehad’. Hij bevestigt dat Carolina niet wakker was, maar claimt wel dat zij het ‘ook lekker vond’ omdat hij haar ‘heel zachtjes hoorde kreunen’. “Ik had dus zwart op wit staan dat hij seks met me had gehad zonder dat ik bij bewustzijn was”, vertelt Carolina. “Verkrachting, overduidelijk. En tóch heb ik er niets mee gedaan.”

Er valt een stilte. “Ik durfde er niet mee naar de politie, omdat ik mijn dochter haar vader niet wilde ontnemen. En omdat ik wist dat als ik hem ergens mee zou confronteren, hij nog meer gekke dingen zou doen. Hij wist alles altijd zo te verdraaien dat ík degene was die een fout had begaan. Ik wilde dat extra gevaar niet triggeren. Toen hij die avond thuiskwam heb ik gewoon eten gekookt. We hebben het er nooit meer over gehad.”

“Ik liet hem constant over mijn grenzen heen gaan”, vervolgt ze. “Ik heb me laten slaan, schoppen, vernederen, uitschelden … Het is jaren doorgegaan. Pas toen hij ook kwaad begon te spreken over mijn moeder, voelde ik de kracht om een scheiding aan te vragen. Ik wilde niet dat hij aan mensen zou komen die me dierbaar zijn. Dankzij een financiële meevaller kon ik ook echt zelf een nieuwe woning regelen, daar had John niet op gerekend. Hij gebruikte die dreiging namelijk altijd als wapen: ‘Als ik bij je wegga, zit je in zo’n rotflatje’. Gelukkig liep dat anders.”

Moeite met emoties

Nu de scheiding achter de rug is durft Carolina wel over zichzelf te zeggen dat ze het goed voor elkaar heeft. Werken gaat helaas niet meer door verschillende gezondheidsproblemen, ze is volledig afgekeurd. Maar ze heeft een fijn, eigen huis, geen financiële zorgen en een goede band met haar dochter, die nog bij haar inwoont. “Ik zou best gelukkig moeten zijn, maar op de een of andere manier… Nee. Dat ben ik niet”, zegt ze vertwijfeld.

Carolina vertoont dissociatieve kenmerken als ze terugdenkt aan of praat over het seksuele geweld dat ze heeft meegemaakt. “Het voelt alsof dit mij niet is overkomen, maar een ander”, zegt ze hierover. “Grote delen van mijn leven voelen niet alsof ze van mij zijn. Ik heb een soort bijrol gespeeld.” Ook het voelen van emoties blijft een heikel punt. Huilen kan ze eigenlijk niet, ook niet als het haar naasten betreft.

“Afgelopen jaar is Mike overleden. Hij is altijd goed voor me geweest, ik heb goede herinneringen aan die man. En toch raakte het nieuws van zijn dood me niet. Ik dacht: oké, dat is jammer, en ging weer verder. Het klinkt heel hard als ik het zo zeg, maar dit is oprecht hoe het ging. Ik vraag me weleens af of ik überhaupt nog wel emoties heb.”

De zaak Pelicot

Onlangs bracht Gisèle Pelicot (73) een boek uit, waarin ze haar eigen perspectief uiteenzet op de gruwelijkheden die haar zijn overkomen. De Franse vrouw werd talloze keren gedrogeerd door haar echtgenoot, die haar vervolgens liet verkrachten door zeker 72 mannen. “Afschuwelijk”, zegt Carolina. “Een vriendin vroeg me laatst: ‘Snap je nou dat die vrouw daar niets van gemerkt heeft?’ Ik reageerde met een oppervlakkig ‘geen idee’, maar ik wíst het antwoord. Ik snapte heel goed hoe je daar niets van kunt merken. Het liefst zou ik juist die moeilijke herinneringen óók vergeten, maar dat zal me waarschijnlijk nooit lukken.”

De zaak van Gisèle Pelicot doet haar ook beseffen dat ze bij lange na niet de enige zal zijn die zoiets is overkomen. En dat is waarom ze na jaren zwijgen haar verhaal toch wil delen. “Je gaat mij niet wijsmaken dat ik in Nederland de enige ‘geluksvogel’ ben die zoiets heeft meegemaakt. Ik hoop dat als iemand mijn verhaal herkent, of delen ervan, het haar aanspoort om te vertrekken. Het zal niet vanzelf minder worden of stoppen, je moet er zélf van weglopen. En misschien toch ook over gaan praten met iemand, ook al ben je bang voor de gevolgen.”

Gisèle Pelicot in nieuw boek: 'Ik weiger gereduceerd te worden tot het gemartelde lichaam waar mijn ziel niet in zat'Lees ook

Liever geen confrontatie

Carolina vraagt zich regelmatig af of ze al deze gebeurtenissen over zichzelf heeft afgeroepen – een veelvoorkomende respons op seksueel misbruik. “Zie ik er soms uit als een makkelijk slachtoffer? Ik heb zo vaak gedacht dat ik onbewust signalen afgeef. Zo van: ‘Kies mij maar, ik zal nooit iets zeggen’. Hoe dan ook is mijn zelfbeeld goed kapot. In de eerste plaats zie ik mezelf als een softie. Al snel vind ik iets zielig voor anderen, maar wat mij wordt aangedaan is op de een of andere manier altijd een bijzaak. Ik wuif liever weg dan dat ik iemand confronteer.”

“Ik heb altijd gezegd dat ik geen aangifte wilde doen van de drogering omdat ik Nicky’s beeld van haar vader niet wilde verpesten. Maar nu ik dit allemaal aan jou vertel, besef ik … Als ik écht eerlijk ben: ik wilde het John niet aandoen. Ik wilde zijn leven niet overhoop gooien. Nog steeds niet. Ik lijk wel niet goed, he? Altijd alleen maar aan de consequenties voor anderen denken, nooit aan mezelf.”

Hoop

Carolina omschrijft haar leven tot nu toe voornamelijk als ‘overleven’, maar hoopt dat dat er betere tijden aankomen. “Ik ben voornamelijk heel blij met de goede band die ik met mijn dochter heb. En ooit heb ik een fantastisch leuk boek geschreven, het lijkt me mooi om dat nog eens op te frissen en uit te geven. Verder hou ik van kunst en hoop ik te kunnen genieten van musea en het theater.”

Het lijkt haar fijn om die liefhebberij te delen met iemand, maar aan een relatie zegt ze nooit meer te willen beginnen. “Als ik op tv mensen elkaar zie zoenen, kijk ik al weg. Intimiteit is iets waar ik zo ver mogelijk van weg wil blijven. Ja, ik denk dat ik vrij hard ben geworden door dit alles. En ik denk dat ik op mijn 67ste maar gewoon moet accepteren dat dit het is.”

Heb jij seksueel geweld meegemaakt en wil je daarover praten? Centrum Seksueel Geweld biedt professionele hulp en is 24/7 bereikbaar via het telefoonnummer 0800 – 0188 of de anonieme chat. Je kunt ook terecht bij Slachtofferhulp Nederland via 0900-0101.

Voel je je onveilig in je eigen huis of heb je het gevoel dat iemand in je omgeving in een onveilige situatie verkeert? Je kunt Veilig Thuis 24/7 bellen op 0800 2000 voor advies of om een melding te maken. Ook kun je hen anoniem chatten. Heb je te maken met direct gevaar, bel dan altijd 112.

*Carolina vertelt haar verhaal anoniem. Haar echte naam is bekend bij de redactie.

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Sacha (26) ontvluchtte misbruik door ouders: 'Ik werd verhandeld, soms zag ik 10 mannen in 1 weekend'Lees ook