Ella (42): 'In ons huwelijk wilde hij nooit met me zoenen. Was dat de reden van zijn plotselinge vertrek?'

Lief en zachtaardig

Ja, ik was echt tevreden en ook tijdens dat romantische valentijnuitstapje aan zee viel geen onvertogen woord. Hij liet me weten hoe gelukkig hij was, zoals hij ook op andere momenten vaak deed. Als we allebei aan het werk waren bijvoorbeeld, stuurde hij me berichtjes als: ‘Ik ben zo trots op je en ik hou van je.’

Ik was volslagen zeker van zijn liefde. Die zaterdag aten we hamburgers aan het strand en hij stuurde een foto van ons naar mijn ouders: rara, waar zijn wij? Hij was lief en heel zachtaardig, zo zachtaardig dat vriendinnen weleens gevraagd hadden of hij soms homoseksueel was, en hoewel hij nooit met mij wilde zoenen, heeft hij dat altijd ontkend. En nog steeds weet ik niet of dat misschien de reden was van zijn plotselinge vertrek.

'Nadat ik hem vergaf voor z'n misstap, vertrok hij zonder iets te zeggen. Na een huwelijk van 33 jaar'Lees ook

Nog geen piepklein vuiltje

Een dergelijke reden zou me misschien helpen de breuk te accepteren, dan zou ik het begrijpen. Aan de andere kant, de pijn van het plotselinge afgewezen zijn, zou er niet minder om worden. Ik ben zo intens bedrogen, zo voor de gek gehouden, nog steeds herhaalt het zich in mijn hoofd: welke voorboden heb ik niet willen zien, hoe had ik dit kunnen zien aankomen. Maar er is niets wat ik kan ontdekken, want er was niks. Nog geen piepklein vuiltje.

Zondagavond 14 februari dronken we na thuiskomst in de keuken een kop koffie en praatten wat na. En opeens zei hij: ‘Ik heb al een tijdje een beetje buikpijn, ik voel me niet gelukkig, ik wil ermee ophouden.’ Ik schrok, stond op en liep naar buiten waar ik mijn koffiebeker op de tegels stuk smeet. ‘Dit is een geintje toch’, riep ik vertwijfeld. ‘Je gaat er toch aan werken zeker? Je kan toch niet alles nu opgeven, we zijn net een jaar en een maand getrouwd.’ Hij antwoordde: ‘Ik houd wel van je, maar het vlammetje is weg.’

De laatste test

‘Het vlammetje is weg’, schamperde ik. ‘Hoelang al?’ ‘Een paar weken’, zei hij. ‘Een paar weken’, kaatste ik terug. ‘Daarvoor verbreek je toch niet een heel huwelijk? Waarom ga je dan een romantisch weekend weg?’ ‘Dit weekend,’ antwoordde hij doodleuk, ‘was de laatste test.’ ‘Nou, fijn’, zei ik weer. ‘Dat had je me weleens mogen laten weten van tevoren.’ ‘Ik heb alles gefaket’, zei hij ook nog.

Hij kwam meteen ter zake, alsof hij alles goed had voorbereid. Hij wilde het de volgende dag samen aan mijn dochter vertellen, en wat zaken regelen. Alsof ik na zo’n mededeling gewoon met hem zou kunnen slapen. Ik heb hem diezelfde avond het huis uit gezet.

Soroya (36): ‘Hij ging uitgerekend op mijn verjaardag met die vrouw op zakenreis’Lees ook

Ik kon niks bedenken

De dagen erop piekerde ik me suf. Misschien gaat hij weg omdat hij toch graag een kind had gewild, en is hij het in zijn hart niet eens met de beslissing te stoppen met proberen zwanger te worden toen ik veertig werd, dacht ik. Maar dit kon niet de reden zijn. Ik had hem er vaak genoeg naar gevraagd en telkens had hij gezegd dat het hem niet kon schelen.

Een andere mogelijkheid was dat hij ten onrechte meende dat ik hem mijn langdurige beenblessure kwalijk nam na de val met zijn scooter, een paar jaar geleden. Hij had de bocht niet goed genomen en we waren onderuit gegleden. Maar dat lag ook niet voor de hand, ik had nooit enige aanleiding gegeven voor schuldgevoel en nam hem ook helemaal niks kwalijk.

Een andere vrouw was er ook niet. Die kwam veel later pas. Nee, ik kon niks bedenken. Hij vertrok naar zijn ouders, en eigenlijk heb ik hem daarna nooit meer echt gesproken. Aanvankelijk zei hij dat hij mijn dochter wilde blijven ontmoeten, maar aan die belofte heeft hij zich nooit gehouden. Ik heb haar vrij snel naar een psychiater gestuurd: hoe moet zij later ooit een gezonde verhouding krijgen als dit haar voorbeeld is? Alsof zij aan één scheiding niet genoeg heeft.

Hoopje trillende ellende

De maandagochtend na die veertiende februari heb ik me ziek gemeld, maar hij ging gewoon naar zijn werk. Toen hij me vanaf zijn kantoor belde, noemde hij me schatje, dat bleef hij maar doen, tot ik zei: ‘Hou op, als ik je schat was zou je dit niet doen, niet op deze wrede manier. Een liefde kan doven, maar je gaat niet zomaar weg zonder ook maar een keer iets te hebben gezegd over je twijfels.’

Diezelfde week kocht ik een appartement in het dorp. Zeven dagen gaf hij mij de tijd om mijn spullen weg te halen, want meneer wilde zo snel mogelijk terug naar wat hij zijn eigen leven noemde. Ik ben nog steeds totaal in de war door deze idiote ervaring. Het voelt alsof ik degene ben die gek is. Een paar maanden na die Valentijnsdag ben ik ingestort, kilo’s ben ik afgevallen, op mijn verjaardag was ik een hoopje trillende ellende, niet langer in staat te werken of voor mijn dochter te zorgen.

Myrthe (39): 'Hij had gezegd dat het aan mij lag, ik had hem de ruimte gegeven een affaire te beginnen'Lees ook

Nog een lange weg te gaan

Na lang aandringen kwam hij met een paar onnozele verklaringen voor zijn vertrek en noemde bijvoorbeeld de keer dat ik ziek was geweest en hem had gevraagd naar huis te komen als breukpunt. Dat dit zo egocentrisch van me was. Huh? Zoiets onbenulligs? En bovendien, dat soort dingen doe je toch voor elkaar?

Meer dan hem, mis ik het vertrouwen dat ik altijd heb gehad in de wereld om me heen. Alles voelt ineens zo onveilig. Het appartement bevalt me, ik heb er een mooie nieuwe keuken in gezet, en langzaam ontstaat een plek waar mijn dochter en ik ons thuis voelen, maar die fundamentele onveiligheid weet van geen wijken. Ik leerde een leuke man kennen, heel lief en zorgzaam. Maar telkens als hij dichterbij komt, keer ik me intuïtief van hem af, alsof ik alles bij voorbaat stuk wil maken.

Het zal wel goed komen met me. Ik kan niet anders dan daarvan uitgaan. Op een dag zal het me zeker weer lukken een man zorgeloos lief te hebben, maar, god, wat heb ik nog een lange weg te gaan en wat is het een hels karwei.”

Dit artikel verscheen eerder in LINDA. 147, lees hier meer van Verlaten Vrouw.

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Carla (58): 'Hij vond het nodig tegen onze zoon te zeggen dat hij nooit echt van me gehouden had'Lees ook