Linda (50): 'Door de chemo zocht ik warmte, geen seks. Geen denken aan dat daar een piemel naar binnen moest'

Amputatie

“Daarna werd besloten tot amputatie. Mijn man en ik waren op dat moment al 33 jaar samen. Goddank denk ik nu, want ik weet niet of onze relatie het had overleefd als we elkaar pas hadden ontmoet. Ik verloor veel kenmerken waaraan ik mijn zelfvertrouwen ontleende, ik werd helemaal gestript. Ik had een pijnlijk litteken waar mijn borst had gezeten. Door de chemo werden mijn nagels lelijk, mijn haar ging eraf. Ik zocht warmte, maar geen seks. De slijmvliezen in mijn vagina werden dun als papier, wat een schurend gevoel gaf alleen al als ik er een wc-papiertje langs haalde – ik moest er niet aan denken dat daar een piemel naar binnen moest.

Ik weet nog dat ik samen met mijn man bij de voorbesprekingen was van de eerste chemo, dat ze zeiden: koop maar een tube glijmiddel, want die zul je wel nodig hebben. Hoe wij elkaar lacherig aankeken. Ik begon een blog op Instagram: ‘positivi-tiet’ en bedacht, niet meteen natuurlijk, want daarvoor was alles veel te overdonderend, maar wel al vrij snel, hoe vreemd die tip van het glijmiddel eigenlijk was. Alsof vrijen en intimiteit alleen maar penetratie is.

En alsof je, als je doodziek bent, niet juist behoefte hebt aan heel andere vormen van samen zijn. Intimiteit is zoveel meer dan penetratie. Ik was de hele dag doodmoe, overdag kon ik nog weleens een flard van seksueel verlangen voelen, maar eenmaal in bed kon ik alleen maar rusten en slapen. Mijn gehavende lichaam stond seks dit hele jaar 2024 niet toe, hoe had ik met mijn pijnlijk trekkende litteken een man tegen me aan kunnen verdragen?”

Alleen maar knuffelen

“Ik houd van hem, vind hem nog altijd razend aantrekkelijk, ook na al die jaren samen, en dat weet hij. Dus heeft hij geduld. Eén pijpbeurt heb ik hem sinds de operatie gegeven, verder hebben we alleen maar geknuffeld. Dat zorgt niet voor de gelukhormonen die het echte vrijen wel losmaakt. En nu ik na de laatste chemokuur voel hoe mijn slijmvliezen weer wat voller worden, begin ik ineens weer langzaam zin te krijgen.

Maar al die maanden vond ik mijn grootste geluk in gewoon omhelsd te worden, weg te duiken in de armen van mijn man. Knuffelen, knuffelen, knuffelen, dat heeft sinds februari de plek ingenomen van onze uitbundige festivaldagen en onze vrijpartijen. En moet ik nu zeggen dat ik het vrijen enorm heb gemist? Dat ik spijt heb dat ik geen tien tubes glijmiddel heb gekocht om koste wat kost ons vrij-gemiddelde te kunnen halen? Nee, geloof me.

Als je zo ziek bent als ik, doet dat er niet meer toe. Seks is dan ineens niet meer belangrijk, ik heb sowieso een bloedhekel aan die statistiekjes die de status krijgen van gewenste frequentie. Ik heb het wel geprobeerd, met zelfbevrediging klaarkomen, maar heb het weer opgegeven, het lukte niet en waarom zou ik mezelf onnodig nog meer verplichtingen opleggen. Het is een kwestie van ‘omdenken’.

En daar vervolgens een nieuw, zij het kwetsbaar, zelfvertrouwen aan ontlenen. Ik ontwikkel een nieuwe seksuele relatie met mijn man, die alleen kan ontstaan met openheid. Dat wil zeggen: geen seks hebben als ik er geen zin in heb, alleen om hem te behagen. Gewoon naakt door het huis blijven lopen, zoals ik altijd heb gedaan en niet uit schaamte voor mijn litteken, snel een badjas aantrekken, zoals ik van andere vrouwen hoor.

Ik heb geduld en ik weet dat hij ook kan wachten. Ik bof met hem. Nog even en dan ben ik schoon verklaard. Ik verwacht dat we in een van de komende weken weer voor het eerst echt zullen gaan vrijen. Spannend, maar ik weet ook: er hangt niets van af. Als het toch nog pijn doet, stoppen we gewoon en wachten nog een tijdje.”

Naomi (43): 'Hij bepaalde wat er gebeurde, maar daarin had hij alleen maar oog voor mij'Lees ook