Of ik ben veranderd door alle luxe, vragen klanten of vriendinnen weleens. Dat is confronterend, want als ik eerlijk ben moet ik toegeven dat het na al die ultraluxe hotels altijd even tegenvalt, zo’n morsig kamertje tijdens een vriendinnenweekend of familietrip.
Maar omdat bijna niemand mijn geheim kent, jubel ik huichelachtig mee. Wow, croissantjes bij het ontbijt! Gratis douchemutsjes! In stilte ben ik stomverbaasd dat er anno 2015 nog steeds kamers verhuurd worden zonder minibar, scrubhandschoen of wasservice.
Toch ontdekte ik in de loop der jaren dat vijf sterren wellicht voelen als een warm bad, maar dat het uiteindelijk gaat om het gezelschap. Als er maar warm water is en een geurloze sprei, kan ik me prima vermaken.
Met kleding ben ik kritischer geworden. Panty’s haal ik nog gewoon bij de Hema, maar na het eerste kasjmieren truitje en de luxe van een turtleneck die flatteert in plaats van ‘zit’, voelt H&M-stof als karton. En vond ik vroeger Mexx of Esprit top of the bill, tegenwoordig koop ik liever Ralph Lauren of Brooks Brothers. Mijn hypocrisie neemt dan wel weer ongekende vormen aan tijdens buitenlandse reizen. Milanese slippertjes van een tientje, wikkeljurkjes uit Vietnam voor een paar euro en kitscherige Mexicaanse haarklemmetjes worden per dozijn ingeslagen.
High-class escort Amber: 'Twee keer stuurt hij mij een uitgewerkte column voor LINDA.'
Waar ik echt anders over ben gaan denken is voeding. Stouwde ik vroeger bakken fastfood naar binnen, nu doseer ik dat. Ook ben ik, vooral omdat ik het me nu financieel kan veroorloven, anders gaan denken over de bio-industrie. Lichtgevende appels laat ik liggen. Ik koop geen visje zonder het MSC-keurmerk en de scharrelslager zwaait al als ik de winkeldeur opendoe.
Toch is de praktijk niet altijd eenvoudig. Mijn ouders vinden biologisch eten flauwekul. Het fruit op de desserts bij de buffetrestaurants waar zij dol op zijn, komt uit plastic emmers. Vriendinnen eten in de stad pizza of willen onbeperkt wokken voor 15 euro. En eenmaal gewend aan oesters en verse krab smaken surimisticks me niet meer. De bistrootjes waar ik vroeger schandalig genoot, schrikken me nu af met hun diepgevroren, geportioneerde stukjes plofkip met Knorr-saus.
Bewust houd ik vast aan eenvoud. Soms uit purisme, meestal uit angst door de mand te vallen. Mijn mobieltje is bijna vier jaar oud, mijn gedateerde magnetron nam ik over van de buurman en heel soms laat ik thuis met opzet een Lidl-tas slingeren. Vorige week betrapte ik mezelf erop dat ik tijdens een winkelsessie met twee vriendinnen willekeurig iets uit het rek trok om het vervolgens terug te hangen. Vol tragiek zuchtte ik: “Misschien aan het einde van de maand.”
Om de volgende dag een vlucht te boeken naar London City, gewoon omdat ik een nieuwe musical wilde zien.
Dit artikel verscheen eerder in LINDA. 129, meer verhalen van Amber lezen? klik hier.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
High-class escorte Amber: ‘Als hij dit hotel al niet goed genoeg vindt, waar eindigen we dan?'
