Amber: “Argyle, de oudere aristocraat met zijn verfijnde maniertjes. Classy is zijn codewoord.
En dus draag ik bij hem ballerina’s in plaats van laarzen en polo’s in plaats van watervaltops. Dure labels zonder zichtbaar merkje. In zijn mail vraagt hij of het doorgaat – onze vakantie naar Bali. Twee weken kostte het me om na te denken over zijn voorbehoud. Mijn lange lokken moesten kort: “Pardon my french but this looks too slutty.” Wilde ik het wel of niet laten afknippen voor een boeking waaraan ik een kleine nieuwe auto overhoud? Haken andere klanten erdoor af? En sinds wanneer is mijn uiterlijk een kosten-batenanalyse geworden?
“Tot op je schouders”, had Argyle gezegd. Het was net iets eronder geworden, maar zeker zo’n vijfendertig centimeter korter. In ruil daarvoor kocht hij twee tickets. Een van Amsterdam naar Singapore, een van Singapore naar Bali. Hij vloog twee dagen eerder vanaf Londen. Wanneer ik hem tref in Singapore, vindt hij mijn rok te kort. “But I love your hair and appriciate what you have done for me.”
De chauffeur die ons de volgende dag met een limousine opwacht in Denpasar, bevalt hem. Met één telefoontje naar zijn werkgever, huurt Argyle Sujata voor de hele week. “Ik hou niet van al die verschillende gezichten elke keer”, doceert hij. Dan zoekt hij mijn hand en dut in. Tijdens de rit naar Ubud observeer ik zijn gesteven overhemd van Egyptisch katoen, het tailormade colbert en de hoornen bril. Argyle slaapt knorrend en met open mond. Een hele week zal ik naast hem liggen. Een badkamer delen.
Om zijn grapjes lachen, maar niet te hard, want dat past niet bij de Amber 2.0 die hij denkt te huren. Voor Hotel Kupu Kupu Barong – een tropische oase – stappen we uit. Het is er prachtig en alle meubels zijn koloniaal en charmant authentiek. Ik heb nooit eerder zoiets moois gezien. Die palmen. De serene rust. Het hemelbed. Bij de rondleiding door de kamer betrekt Argyles gezicht. Op de kussens en daybeds buiten zitten minuscule vlekken. “I don’t like this”, zegt hij. Hautain til ik mijn kin omhoog en perfectioneer mijn snobistische look. “It’s a bit disappointing indeed”, murmel ik. Ik voel dat Argyle niet tevreden is en dat ik met hem moet sympathiseren.
Sujata knipmest wanneer we weer zitten. Houdt madame soms niet van vijfsterrenhotels? Argyle leunt achterover. “Echt alles krijgt maar vijf sterren tegenwoordig. Er is zo veel niveauverschil. Ik weet een ander hotel, Amber. Het kost wat meer, maar daar zullen we tevreden zijn.”
Ik pak zijn gerimpelde hand en streel die. Dan bied ik hem mijn flesje drinkwater aan. Hij nipt voorzichtig. In mijn hoofd spookt het. Als dit hotel al niet goed genoeg voor Argyle is, waar eindigen we dan?
Dit artikel verscheen eerder in LINDA.
High-class escort Amber: ‘Omringd door tuinfakkels drinken we naakt een derde fles champagne’
