Dag en nacht klaarstaan, alles regelen, de boel in goede banen leiden en alle ballen hooghouden. In de rubriek Met de mantel der liefde vertellen mantelzorgers hoe het écht is om te doen wat ze doen.
Geke (61) was de mantelzorger van haar moeder en haalde haar aan het einde van haar leven naar huis.
“Zes jaar geleden ging ik scheiden en ben ik noodgedwongen bij mijn moeder gaan wonen. Ze woonde in een groot huis, met een grote tuin, en was in die tijd al van plan om te verhuizen. Ik zou het ouderlijk huis overnemen wanneer zij naar haar nieuwe appartement zou gaan. Maar dat was nog niet klaar, dus er was overlap”, vertelt Geke.
Het samenwonen van moeder en dochter verloopt niet vlekkeloos. “Het was geen feest, we hadden wrijving. Het was in coronatijd, en ik ben stewardess, dus ik zat ineens de hele tijd thuis.” De gezondheidssituatie van Geke’s moeder begint zorgelijker te worden in deze periode. “Ze had allerlei klachten en ging ziekenhuis in, ziekenhuis uit.”
Marion (69) is de mantelzorger van haar man Ton (68): 'Nu, 12 jaar na het herseninfarct, denk ik: we hebben het geflikt'
De relatie tussen Geke en haar moeder verbetert als ze weer ieder een eigen plek hebben. “Ik heb haar verhuisd naar haar nieuwe appartement, maar in plaats van dat we allebei door konden met ons eigen leven, werd de situatie eigenlijk steeds erger.” De gezondheid van haar moeder verslechtert en Geke is vaak over de vloer. “Ze had longfibrose en last van hernia’s. De thuiszorg werd opgehoogd en ik hielp waar ik kon.”
Geke is enig kind, dus alle beslissingen moet ze zelf maken, maar ze kan gelukkig wel op hulp rekenen. “Ik heb een fijn netwerk om me heen, dat gun ik iedere mantelzorger. Mijn dochter, lieve vrienden en de buurvrouw; ik kon altijd een beroep op hen doen.”
Steeds als de situatie verandert, zorgt Geke voor een oplossing. “Toen mijn moeder zelf niet meer kon koken, werden er maaltijden bezorgd. En als ik bij haar was, maakte ik alvast brood klaar voor de volgende dag.” Langzamerhand levert haar moeder steeds meer in. “Ze moest ongeveer twee jaar geleden aan de zuurstof. Een jaar geleden kon ze niet meer zelf naar het toilet lopen. Daarna ging ze in de woonkamer slapen en de volgende stap was een hospice.”
Maar wonder boven wonder knapt Geke’s moeder op. “Ze at weer en werd ’te goed’ voor het hospice. Na drie maanden moest ze daaruit, en werd ze overgeplaatst naar een verzorgingshuis. Dat vond ze vreselijk,” vertelt Geke. Na een overbruggingsperiode in het eerste verzorgingshuis, verhuist ze naar een vaste plek. “Maar dat was nog erger dan de eerste. Er heerste een groot personeelstekort, met alle gevolgen van dien. Ze wilde daar heel graag weg.”
Britt Dekker brengt drie maanden door in verzorgingstehuis voor nieuw programma
Voor Geke zit er niets anders op: ze besluit haar moeder in huis te nemen. “Het was niet makkelijk om dat voor elkaar te krijgen, maar uiteindelijk is het gelukt. Ik mocht haar naar huis halen en zelf verzorgen, met hulp van de thuiszorg.”
Geke blikt terug op een heel intense, maar fijne periode met z’n tweeën in het ouderlijk huis. “Haar vriendinnen die hier in de wijk wonen kwamen langs, ze was in haar vertrouwde omgeving en kon heerlijk uit het raam naar haar tuin kijken. En ik hoefde niet meer op drie plekken tegelijk te zijn. Dat bracht heel veel rust.” Van strubbelingen tijdens het samenwonen is deze keer geen sprake. “We hebben het nog 2,5 maand heel fijn gehad samen in het huis. Afgelopen mei is ze overleden.”
Geke is blij dat ze voor haar moeder heeft kunnen zorgen. “Ik zou me schuldig hebben gevoeld als ik het niet had gedaan. Het verzorgingshuis was vreselijk, daar kon ze niet sterven. Achteraf gezien had ik haar eerder naar huis willen halen, maar dat kan ik niet meer veranderen. Ik vind dat er heel wat schort aan de zorg. Er zijn individuen die hun best doen, maar door het systeem en de tekorten is de kwaliteit slecht en de impact op de mensen groot.”
Na een periode van intensieve mantelzorg, meerdere verhuizingen en het leeghalen en verkopen van haar moeders appartement, heeft Geke voor het eerst in jaren tijd om stil te staan. “Je staat in overlevingsstand en je doet het. Pas achteraf besef je hoe intens het is geweest. Het is onwerkelijk, ik heb opeens tijd over.” Om haar gedachten te verzetten, stort Geke zich nu op het renoveren van haar huis. “Ik mis haar ontzettend, maar ik ben blij dat ze niet meer hoeft te lijden. We hebben fijn afscheid kunnen nemen, het is goed zo.”
Mogen wij ook jouw mantelzorgverhaal opschrijven? Mail dan een korte beschrijving naar lezer@linda.nl met als onderwerp ‘Mantelzorg’ en vermeld je telefoonnummer. Mocht je liever anoniem je verhaal willen doen, dan kan dit uiteraard ook.
Heb je een vraag of wil je gewoon even je verhaal kwijt? Bel de Mantelzorglijn: 030-7606055.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Diana (43) was sandwichmantelzorger: 'De zorg voor mijn zoon en moeder wisselde elkaar af'
Jujube Zeguers (26) is freelance redacteur voor LINDA.nl en schrijft het liefst over mensen en hun bijzondere verhalen. Ze woont in Delft met haar verloofde en is dol op reizen, lezen en podcasts.
