Iedereen verdient een uitvaart die recht doet aan wie hij of zij was, vindt uitvaartverzorger Iede Hoorn. Want hoewel de dood verdrietig en schrijnend is, is er ook zoveel liefde.
Elke twee weken schrijft Iede Hoorn over bijzondere mensen en hun uitvaart.
Iede over de uitvaart van Marlies, die om het leven werd gebracht in Colombia: 'Ze genoot van het leven'
“Ik ga haar zelf wassen, verzorgen, aankleden. Ik heb haar op de wereld gezet, dus dit moet ik doen”, zegt de moeder van Joann stellig. Haar dochter is een dag eerder samen met een vriendin verongelukt. Nog maar achttien jaar. Geen leeftijd om dood te gaan.
Toen de familie mij belde, dacht ik meteen aan de familie Gesser, die ik begeleid heb nadat hun twee zoons van zestien en achttien verongelukten. En nu zit ik opnieuw tegenover ouders bij wie de wereld van het ene op het andere moment volledig op zijn kop staat.
We zitten buiten, een prachtige zomerdag. Aan tafel zitten Joanns ouders en hun partners. Iedereen is verslagen. Ze hebben geen idee wat te doen en waar te beginnen. Er moet van alles geregeld worden, maar het nieuws is eigenlijk nog helemaal niet ingedaald. Er heerst pure shock. Dus begin ik niet met de uitvaart, maar met Joann. Wie was ze? Wat weten jullie over wat er is gebeurd? Hebben jullie haar gezien? Waar is ze nu? En zo komen we langzaam bij de dingen die we vandaag in gang moeten zetten.
'Jarenlang runden ze een club op de Wallen, nu kregen ze samen een geweldige uitvaart. Mét paaldanseres'
We besluiten dat Joann naar een klein uitvaartcentrum in de buurt gaat, mét een 24-uurskamer. Zo ligt Joann op een plek waar de familie op ieder moment van de dag naartoe kan. En het is op nog geen tien minuten van het huis van haar moeder. Perfect.
Het volgende punt is de laatste zorg. Wat moet Joann bijvoorbeeld aan? Dan zegt haar moeder de zin waar ik deze column mee begon: “Ik ga haar zelf wassen, verzorgen, aankleden. Ik heb haar op de wereld gezet, dus dit moet ik doen. Ik wil er zoveel mogelijk bij betrokken zijn.”
Uiteraard is dit mogelijk. Alleen maar mooi als mensen dit aangeven. Joann was dol op mooie kleding en make-up. Alles moest altijd tiptop verzorgd zijn. Niet lang na het ongeluk zou ze op vakantie gaan. Haar koffer met haar mooiste kleding lag nog in de auto. Die moest eerst door de politie worden teruggebracht, voordat een outfit kon worden uitgezocht. Joanns jongere zusje, met wie ze een hechte band had, staat er ook op om te helpen bij de laatste zorg. En zo geschiedde. Ze wassen haar, kiezen met zorg een outfit uit, kleden haar, krullen haar haar en doen een mooi make-upje op.
En zo maken Joanns moeder en zusje haar in het uitvaartcentrum steeds mooier en mooier, steeds meer Joann. Collega’s die bij de laatste zorg waren, vertellen hoe erg ze onder de indruk waren van hoe goed ze het met z’n tweeën gedaan hebben, zo ongelofelijk sterk en liefdevol. Joanns moeder vertelt later hoe belangrijk, betekenisvol en fijn het was om dit samen met haar jongste dochter te doen.
Er komt ook nog een bijzondere kist. Joann was fan van Louis Vuitton, dus benoem ik de mogelijkheid om de kist te laten wrappen met het logo van Louis Vuitton. Dat vinden ze een geweldig idee en zo komt Joann in een gepersonaliseerde Louis Vuitton-kist te liggen. Helemaal in stijl.
'Ze kiezen voor een huiskamerafscheid: in de sfeer van een borrel, maar dan met een kist erbij'
De familie zit elke dag bij Joann. Haar moeder wil eigenlijk helemaal niet meer naar huis. Dus zetten ze een bed erbij. Ze slaapt naast haar dochter, luistert samen met haar muziek, praat tegen haar, schrijft haar speech voor de uitvaart en verlaat alleen af en toe de ruimte als er anderen komen om Joann te bezoeken.
Ondertussen komt de uitvaart steeds dichterbij en verandert de ruimte langzaam in een bloemenwinkel. Een teken dat dit nog weleens een drukke uitvaart kon gaan worden. Nu had ik dat al wel verwacht, maar niets kon me voorbereiden op de erehaag van ongeveer achthonderd mensen bij het crematorium. Iedereen in beige, wit, taupe of goud, zoals was gevraagd. Zelden heb ik een uitvaart meegemaakt met zoveel mensen, heel indrukwekkend.
Joann ligt in haar Louis Vuitton-kist in een zee van bloemen. Er zijn prachtige woorden, foto’s en muziek die helemaal bij Joann past. Frenna en Snelle klinken door de aula. Jong, vrolijk, precies zoals zij was.
Het is een prachtig afscheid, en tegelijkertijd is het verschrikkelijk. Want Joann is achttien. De ouders van het andere meisje zitten ook in de aula. De volgende dag is haar uitvaart. Vreselijk. Na afloop worden alle bloemen met busjes naar de plek gebracht waar de meiden zijn verongelukt.
Als ik die avond thuiskom, ben ik uitgeput. Mijn man en kindje slapen al. Ik ruim de vaatwasser uit en dan komen de tranen. Als uitvaartverzorger doe je er alles aan zodat de familie ruimte krijgt om afscheid te nemen. In welke vorm dan ook. Joanns moeder kon haar niet meer beschermen, niet meer beter maken, maar ze kon nog wel één keer haar moeder zijn. Haar verzorgen, bij haar zijn; zorgen tot het allerlaatste moment. Wat ben ik blij dat ze dat op haar manier heeft kunnen doen.
Ik laat de tranen maar komen. Ook dat is onderdeel van mijn werk. Soms moet je stilstaan bij alles wat je hebt meegemaakt. Het zijn intense dagen geweest en de ontlading voelt dan ook goed.
Ik droog mijn tranen, doe het licht uit en ga dan naar boven.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Ollie (3) was een jochie met een grote lach: 'Ons kind verdient een afscheid met net zo’n grote glimlach, omdat dat is hoe hij leefde’
