Liesbeth Rasker (37) runt een Instagram-café waar elke maandag duizenden vrouwen (en een handvol mannen) elkaar advies geven. Speciaal voor LINDA. licht de kroegbaas een gespreksonderwerp toe.
In aflevering 143: ‘Wat zijn jullie jeugdherinneringen ter inspiratie voor vakanties met mijn eigen kinderen?’
Ik had deze vraag nog maar net gelezen of ik hoorde onmiddellijk Françoise Hardy in m’n hoofd opkomen. De fijne lieve Franse liedjes zijn onlosmakelijk verbonden met mijn jeugd. Dit waren de bandjes en later cd’s die mijn ouders afspeelden tijdens autoritten naar de wintersport in een klein Frans dorp. Of juist in de zomervakantie, als we naar Italië reden.
Of Malle Babbe, van Rob de Nijs, weer een ander bandje. Ik heb niets dan warme herinneringen aan die zomers. Aan die lange autoritten. Spelletjes doen met de nummerborden die je zag, je adem inhouden in tunnels, eindeloze hoeveelheid pepermuntjes. Enkel weemoed komt bij me op.
'Vorige week vond ik mijn droomhuis in Italië, maar na de eerste roes kwam de twijfel: durf ik dit wel aan?'
Veel van de inzendingen waren van gelijke aard. Autoritten, campings, ouders die de kracht van herhaling inzetten en zo tradities en rituelen maken waar elk jaar naar wordt uitgekeken. En die jaren later blijkbaar ook nog worden onthouden. En dat niet alleen, er wordt ook liefdevol op teruggekeken. Natuurlijk worden de ruzies op de achterbank, het kotsen in de bochten en de snikhete files voor het gemak vergeten. Blijkbaar maken al die dingen helemaal niet uit voor hoe je later ergens aan terug denkt.
En vooral, dacht ik, wat doodzonde dat zoveel kinderen nu al deze herinneringen niet maken. Dit omdat ze van jongs af aan achter een scherm zijn gezet. Ik kan het werkelijk niet aanzien. Kinderen van soms zo jong als 2, die hangend in een buggy met een smartphone in hun handen zitten in plaats van dat ze om zich heen kijken, de wereld zien. Laatst was ik met een vriend en zijn dochter naar de speeltuin. Ik zag twee kleine meisjes van een jaar of 4 in de zandbak, met de iPhone van hun ouders. Krankzinnig werkelijk.
Nu heb ik zelf natuurlijk geen kinderen dus ik mag hier niet over meepraten. Maar ik blijf erbij: geef je kinderen in godsnaam geen scherm. Zo’n beetje elke studie bevestigt dat het buitengewoon slecht is voor hun ontwikkeling. En wat de Kroegpraat van deze week nog maar eens bevestigde is dat het zónder scherm veel leuker is. Bovendien, waar moeten ze anders later met weemoed op terugkijken?
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Tegenwoordig denk ook ik weleens: die oogleden, kunnen die niet wat frisser?'
