'Vorige week vond ik mijn droomhuis in Italië, maar na de eerste roes kwam de twijfel: durf ik dit wel aan?'

Droomhuis in Italië

Al jaren roep ik dat het mijn grootste droom is om een huis in Italië te kopen. Daar heb ik een heel beeld bij: hoe ik daar dan ga werken, mensen ga ontvangen, hoe ik schrijvers en andere makers uitnodig om daarheen te komen voor hun creatieve processen, hoe het huis een levendig bolwerk van creativiteit en vrolijkheid zal worden en hoe ik dat allemaal regel en aanstuur.

Als ik ergens niet over twijfel, als ik iets niet overdenk, dan is het dat wel, precies dat toekomstbeeld. Daar spaar en werk ik nu al jaren naartoe, en dit jaar staan de financiële seinen eindelijk op groen en lijkt het moment daar dat ik daadwerkelijk tot aanschaf over kan gaan. Je zou denken, dat is geweldig nieuws. En dat is het ook. Wat ik hierbij over het hoofd heb gezien was dat het op papier weliswaar een heel goed plan is, het is óók een heel groot plan, met veel verantwoordelijkheid. Kan ik dat wel? Durf ik dat wel?

'Iedereen wil zich veilig voelen tijdens het daten, maar voor de één is dat makkelijker dan voor de ander'Lees ook

Piekeren

Vorige week kwam ik terug uit Italië van de eerste ronde bezichtigingen met mijn makelaar, en zagen we zeven heel mooie huizen waarvan vooral een meteen iets bij me deed. Ik dacht: dit is het. Dit is mijn huis. Dit is wat iedereen altijd tegen me zegt dat je moet voelen. Net als met trouwjurken, je weet het gelijk.

Maar toen, een paar dagen later, de roes van de eerste opwinding nam af, en ik ging nog eens goed nadenken over dat huis. Over de ligging, de tuin, het uitzicht, de lichtinval, is dit écht mijn huis? Is dit het uitzicht waar ik altijd van had gedroomd? Hoe ga ik dat eigenlijk doen met mijn kat? En allejezus wat een hoop geld komt er bij kijken, durf ik dat eigenlijk wel aan? Wat haal ik mezelf op de hals? En zo pieker en maal ik mezelf gek, dag in dag uit.

Onverwerkte issues

Ik ben er een ster in om alles kapot te denken. Om zoveel ratio ergens op los te laten dat er niets van overblijft, dat niets meer een goed idee blijft. Heeft met onverwerkte issues te maken, bleek uit meerdere berichten die Kroeggenoten instuurden. En ja kijk, dat weet ik ook wel. De vraag is: hoe kom ik daarvan af? Komt een mens er ooit van af?

Wat ik in ieder geval wel weet, en dat is mijn beste advies waar ik mezelf ook echt aan houd: alles wat ik tussen 22:00 uur en 09:00 uur bedenk, telt niet. ’s Nachts lijkt alles namelijk erger, dus alle angstbeelden en spookscenario’s die dan bij me opdoemen druk ik resoluut de kop in door te zeggen: wat ik nu denk, dat is niet de waarheid. Werkt echt, en zo blijft er in ieder geval nog maar een hálve dag over om te piekeren. Scheelt toch weer.

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

'Waarom vragen alleen het begin en het einde van een leven nog om een boodschap op papier?'Lees ook