Christel Bakker (45) krijgt op 1 april 2024 na een spoedopname de diagnose eierstokkanker. Het is geen slechte grap, maar het begin van een confronterend ziekteproces.
“Mijn leven is geen doffe ellende, ook al ben ik ziek, dat wil ik graag meegeven”, vertelt Christel aan LINDA.
“Een halfjaar voordat ik met spoed opgenomen werd, ongeveer oktober 2023, begon ik wel al wat te schommelen met mijn gezondheid. Ik had buikgriep-achtige klachten zoals iedereen die wel eens kan hebben, maar het hield wat lang aan, dus ik had er wel last van”, zegt ze. Rond de kerst voelt Christel zich eindelijk wat beter en zijn de klachten weggetrokken. Maar in januari krijgt Christel pijnlijke klachten bij haar stoelgang en trekt ze aan de bel bij de huisarts. “Toen de pijn weer wegtrok heb ik de afspraak afgezegd, maar begin februari kwam het in alle hevigheid weer terug, dus ben ik toch maar gegaan.”
Alle standaardvragen die de huisarts stelt kan Christel met ‘nee’ beantwoorden en ook uit het bloedprikken en de ontlastingskweek volgt geen uitsluitsel. Ze wordt doorverwezen naar de MDL-poli, maar daar geldt een wachtlijst van drie maanden. Het is dan maart 2024, dus ze kan op z’n vroegst in mei terecht.
In het weekend van 1 april van dat jaar zijn Christels klachten zo verergerd dat ze meerdere keren met de huisartsenpost belt. “Mijn buik stond enorm op spanning, ik leek drie maanden zwanger. Maar omdat ik weer geen koorts en geen bloed bij de ontlasting had hoefde ik niet langs te komen.” Het is dat weekend Pasen. Ze krijgt bezoek van haar vader en als die ziet hoe Christel eraan toe is, belt hij opnieuw het ziekenhuis. Ze wordt dan alsnog met spoed opgenomen. “Mijn ontstekingswaarden waren sky high, ik mocht absoluut niet meer terug naar huis.”
Als Christel in het ziekenhuis belandt, heeft ze geen idee wat ze onder de leden heeft. “In mijn hoofd kon het van alles zijn, maar kanker had ik nooit bedacht.” Christel hoort het nieuws samen met haar ouders. “Het bleek eierstokkanker te zijn, met uitzaaiingen. Voor mij was het belangrijkste op dat moment: oké, wat gaan we er nu aan doen? Ik had geen idee hoe ik het ging doen, maar ik wist toen ook al, mijn hoofd laten hangen was geen optie.”
Greet (67) gaat 'niet fit' naar huisarts, blijkt uitgezaaide eierstokkanker te hebben: 'Weg toekomst'
Op het moment van de diagnose is Christels zoon 13 jaar oud. “Mijn instelling is altijd geweest: ik red me wel. Maar hij moet oké, gezond en gelukkig zijn, dat is het allerbelangrijkste. Ik ben alleenstaande moeder, maar ik heb goed contact met de vader van mijn zoon. Ik heb het nieuws op me laten indalen en toen heb ik hem gebeld om samen te bedenken hoe we het onze zoon gingen vertellen. Ook al zijn we uit elkaar, opvoeden doen we samen, en dit soort dingen dus ook.”
De ex-partner van Christel vertelt aan hun zoon dat ze ziek is. Daarna komen ze naar het ziekenhuis. “Hij is mijn hart. Hem verdrietig zien doet het meeste pijn. Hij was bang en vroeg of het wel goed zou komen. Ik had daar geen antwoord op en gaf toe dat ik het zelf ook niet wist.”
Omdat de chemotherapie de tumor niet op een snel tempo kleiner maakt, blijkt dat Christel een traag groeiende eierstokkanker heeft. “Dat is best gunstig, maar chemo werkt dan niet zo goed. Dus na drie keer kon ik daarmee stoppen en was het tijd voor een operatie. Dat bood de meeste hoop voor genezing, dus daar wilde ik vol voor gaan.”
Tijdens de operatie blijkt dat het te gecompliceerd is om de tumor te verwijderen. “Ik werd opengemaakt, ze concludeerden dat het niet ging en ik werd weer dichtgemaakt. Dat was echt een klap in mijn gezicht. Ik had veel hoop gevestigd op de operatie.” De behandeling wordt voortgezet met hormoontherapie.
“Na de operatie heb ik echt een heel depressieve periode gehad. Ik was in een enorm gat gevallen. Ik vroeg me vaak af wat ik nog toevoegde, voelde me geen moeder meer, maar alleen iemand die heel veel zorgen met zich meebracht.” In die tijd is werken geen optie en ook dat valt haar zwaar. “Ik droomde ’s nachts dat alles was zoals vroeger, in de ochtend was het beseffen van de realiteit een bittere pil om te slikken. Ik wilde toen alleen maar slapen en niet meer wakker worden.” Christel kruipt uiteindelijk uit haar depressie met behulp van een psycholoog en medicijnen. “Dat is mijn redding geweest. Vanuit daar heb ik de periode ervoor leren verwerken en durfde ik het leven weer aan te kijken.”
Op het moment voelt Christel zich goed. Ze is onderdeel van een trial waarbij immuuntherapie en hormoontherapie gecombineerd worden. “Het ging zo goed met mij dat ik weer ging menstrueren. Maar ik heb een hormonale kanker, dus dat is eigenlijk niet wenselijk. Ik krijg nu injecties om in de overgang te komen.” Haar dagelijkse klachten komen dan ook voornamelijk daardoor. “Ik weet dat ik kanker heb, maar de bijwerkingen van de injecties zorgen voor meer ongemakken.”
Omdat ze zich fysiek dus redelijk goed voelt is Christel ook weer aan het werk gegaan. “Ik ben weer vier dagen per week aan de slag, wel grotendeels vanuit huis en enigszins met een aangepast rooster, hele dagen lukt nog niet.”
Met haar zoon gaat het ook goed, en ze houdt het gesprek over haar ziekte altijd open. “Hij steekt zijn kop ook niet in het zand en is zich ook bewust van wat er aan de hand is, dus daar hebben we het ook over. Gelukkig is hij ook gewoon een puber die met zichzelf bezig is en heeft hij op school en daarbuiten genoeg fijne afleiding.”
Hoewel haar kanker nu stabiel is, weet Christel ook dat daar op een gegeven moment verandering in kan komen. “Ik ben allang alleen met mijn zoon. Sinds zijn geboorte maak ik elk jaar een fotoboek met hem. Ik was daar doorheen aan het bladeren toen ik besefte dat ik er amper in voorkom. Opeens dacht ik: wat als hij zich afvraagt: ‘Waar was mijn moeder in dit verhaal?’ Want ik ben altijd degene die de foto’s en filmpjes maakt. Dus wat als ik er niet meer ben?”
Ze besluit een video-interview te laten opnemen door Stichting Levensportret. “Ik vond het ontzettend fijn. Zo heeft mijn zoon later een document gemaakt waarin hij mijn oogopslag, mijn stem, de manier hoe ik beweeg, hoe ik praat en natuurlijk hoe ik over bepaalde dingen denk kan zien en horen. Ik vond het belangrijk om vast te leggen, mocht hij daar later vragen over hebben, hoe ik over hem denk en hoeveel ik van hem geniet.” Christel heeft haar zoon niet op de hoogte gebracht van de video. “Hij krijgt het portret als het zo ver zou zijn. Ik hoop dat het dan iets is wat hem kan verrassen en waar hij blij van wordt.”
Een stukje uit het levensportret van Christel. Tekst gaat verder onder de Instagrampost.
Dit bericht op Instagram bekijken
Het reflecteren op haar leven in het levensportret heeft ook nu al veel teweeggebracht voor Christel. “Ik ging nadenken over hoe goed ik het heb, hoe mooi mijn leven eigenlijk is en hoe rijk ik ben.” Die positieve inborst heeft ze naar eigen zeggen altijd al gehad, maar het is in dit hele proces wel extra waardevol gebleken. “Het glas is altijd halfvol, dat zit in mijn natuur. Maar je kan van tevoren niet bedenken hoe je gaat reageren als zoiets je overkomt.”
De diagnose heeft het leven van Christel op losse schroeven gezet, toch kijkt ze met veel dankbaarheid naar de afgelopen periode. “Deze levensveranderende boodschap heeft mij veel goeds gebracht. Ik sta met de ziekte op, en ik ga ermee naar bed, maar in de basis durf ik te zeggen dat ik gelukkiger ben dan voor de diagnose. Als ik terugkijk naar foto’s van voor april 2024 herken ik mezelf niet meer terug. Ik ben veranderd als persoon. En het cliché is waar: je gaat echt met de dag leven. Langetermijnplannen maken doe ik niet meer. Dat vind ik niet erg, maakt het minder gecompliceerd. En je kan de toekomst niet voorspellen, dus ik kies ervoor om niet te stoppen met leven en juist nu er het beste van te maken. Dat houdt mij op de been.”
Christel hoopt door haar verhaal te vertellen andere mensen in hetzelfde schuitje een hart onder de riem te steken. “Ik heb het goed, ondanks de zware diagnose. Dat was niet altijd zo, maar als je jezelf de tijd geeft kun je uit de donkerte komen, je schouders eronder zetten en in elke dag iets moois zien.”
Greet (67) gaat 'niet fit' naar huisarts, blijkt uitgezaaide eierstokkanker te hebben: 'Weg toekomst'
Jujube Zeguers (26) is freelance redacteur voor LINDA.nl en schrijft het liefst over mensen en hun bijzondere verhalen. Ze woont in Delft met haar verloofde en is dol op reizen, lezen en podcasts.
