De charmante blonde man is al vrolijk als ik binnenkom. ‘Look at you!’, zegt hij met een chic Brits accent.
Hij pakt mijn armen en zwiert met me door de kamer alsof we ballroomdansers zijn. Het is de vierde keer dat ik hem zie en we voelen ons prima bij elkaar. Net als de vorige keren trekt hij zijn jas aan. Vandaag geen trenchcoat, maar een colbertjasje van bruine tweed. Hij heeft honger, zegt hij, en met een lege maag kan hij niet gezellig blijven.
We gaan naar het Okura Hotel en nemen plaats achter de Teppanyaki-grill. Bij de eerste slok sake begint hij al te kwebbelen. Hij vertelt over de verbouwing van zijn huis in Londen en over zijn vrouw, maar bovenal praat hij over zijn dochter. Op zijn telefoon bladert hij door nieuwe foto’s en laat me meekijken. Het sprietje kijkt net zo vrolijk als haar vader. Ze heeft net een pony gekregen. We eten genietend en na een tijdje vindt hij het tijd voor de schuine moppen. Soms lachen we zo hard dat we onze handen plat op de tafel slaan. Als de borden zijn afgeruimd, bestel ik voor ons twee espresso en één Drambuie. Hij lacht vertederd omdat ik heb onthouden wat zijn lievelingsdrankje is.
Zoals altijd drukken we in de lift op alle knopjes. Gierend van de lach vallen we op bed. Ik zie hem naar woorden zoeken als hij de kussens in mijn rug schikt en vraagt of ik goed naar hem wil luisteren. En dan doet hij me het meest krankzinnige voorstel dat ik ooit heb gekregen. Hij wil een kind met me. De jaren met zijn kleine schat zijn voorbij gevlogen en hij heeft ervan genoten.
Zijn vrouw wil niet meer, maar hij snakt naar een baby. Hij wil het allemaal opnieuw. Gepureerd eten, kwijl op zijn schouder, de eerste stapjes en kleine armpjes die zich naar hem uitstrekken. In mij ziet hij de perfecte moeder en de schone nimf die hem een prachtbaby kan bezorgen. Als hij klaar is met zijn verhaal ben ik klaar voor de Drambuie en pak ik wat miniatuurflesjes uit de minibar. Ik heb blosjes op mijn wangen van schrik en opwinding.
Hij heeft alles uitgedacht. Vierduizend euro per maand heeft hij ervoor over, te starten bij de conceptie. Een toelage voor mijn nieuwe leven en de onkosten voor het kindje. Geregeld via een notaris. Hij zal een liefhebbende vader zijn. Twee weekenden per maand komt hij over en verder heb ik alle vrijheid. Mijn hersens maken kortsluiting. Knetterend en flitsend proberen mijn celletjes een link te leggen tussen de woordenbrij en mijn gedachten. Mijn zenuwtrekje speelt weer op.
Bij het krieken van de dag, broodnuchter, stelt hij me nogmaals hetzelfde voor. Zijn ogen kijken smekend. Elke vezel in zijn lichaam verlangt naar een kind. Mijn antwoord stemt hem niet tevreden en hij geeft me zijn visitekaartje voor als ik me bedenk. Zijn kind heb ik nooit gedragen, maar ik weet zeker dat hij uiteindelijk heeft gewiegd wat hij zo vurig wenste.
Dit artikel verscheen eerder in LINDA. 117, meer verhalen van Amber lezen? klik hier.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief
'Hij lijkt mijn gedachten te raden als hij zegt: 'je zult wel denken: waarom boekt die knakker een escort?''
