‘Ik zoek zijn geslachtsdeel, maar vind een bloedeloos leeg ballonnetje’

VIJFTIGER NICK IS EXPAT. EEN BRIT DIE IN HONGKONG WOONT. Letterlijk betekent Hongkong ‘geurige haven’, een verwijzing naar het handelsverleden van de stad, vol specerijen en goederen. Nu is het een enorm containerwalhalla, waar Nick leiding geeft aan een team dat complexe havenoperaties uitvoert. “Veel stress, veel risico’s.” Zijn lach maakt zijn kleine tanden zichtbaar terwijl hij in zijn thee roert.
We zitten in de bar op de bovenste verdieping van het New World Millennium Hotel, waar hij een kamer voor me heeft geboekt. “Het vrouwtje, hè.” Ik kijk naar zijn handen en zie de ring. “Ik ben getrouwd met een Filipijnse. Een grote schat, maar er zit geen pit in. Ook in bed niet. Ze leeft voor de kinderen en voor haar familie, waarmee ze uren per dag belt. Sinds ons huwelijk is de duivel in in bed spoorloos.” Opnieuw de tanden, dit keer in een flauwe grimas. “Ik heb een kamer voor je geboekt met harbour view.” Hij kijkt besmuikt. “Dan denk je nog eens aan mij overdag.” Ik drink jasmijnthee uit een porseleinen kopje, veeg discreet met mijn duim de lipstickafdruk weg. Nick is een totaal onopvallende man. Zwart haar met wat grijs erdoor en diepe inhammen. Donkergroene Gant-trui op een zwarte broek. Borstelige wenkbrauwen. Iets te grote neus.
“Ik werk overdag. Dan heb jij tijd om de stad te ontdekken. Woensdagmiddag neem ik verlof, dan hebben we met de avond erbij een lange dag samen.” Met een grote teug drinkt hij zijn thee op. Ik vind het prima. Sommige dates, vooral die waarbij mijn gastheer 24/7 bij me is, zijn zo intensief dat ik eenmaal thuis dikke lagen crème met hyaluronzuur moet smeren om rimpels van al het overdreven lachen weg te strijken. “Mooi.” Nick staat op. “Ik heb nog een meeting. Vanavond spreken we hier af.” Hij schuift een visitekaartje van een Japans restaurant mijn kant op. “Het is maar vijf minuten met de taxi.” Hij legt een envelop op tafel. “Tweeduizend Hongkong-dollar, ongeveer tweehonderdveertig euro. For your expenses.”

Hij salueert als een soldaat en loopt dan weg. Geen kus. Geen lieve woordjes. Rustig drink ik mijn thee op en wandel naar buiten. Voor me een orgie van taxi’s, hotelbussen en zwarte limousines. Op het trottoir mengen toeristen van het Chinese vasteland zich tussen hordes kantoorklerken in zwarte kostuums en rokken. Ik steek over, koop bij de drogist glijmiddel en in de supermarkt ernaast een fles kersenkefir en een bakje aardbeien. Ik knoop zwetend mijn vest om mijn middel, ga op de foto met twee schoolmeisjes in uniform en besluit het hotelzwembad te ontdekken.
Die avond zitten we op de terugweg van het restaurant samen in de taxi. Ik verwacht een hand op mijn been, opdringerig of sensueel, maar met duidelijke bedoelingen. Maar niks. Nick zit naast me, speelt met gebogen hoofd met zijn telefoon tot de wagen stilhoudt voor de deuren van het hotel. Ik open de lift met mijn sleutelkaart en we stappen in, elk in een verschillende hoek. In de spiegel zie ik hoe de dag een sluier van stoppels over zijn kin heeft gelegd. Hij heeft vast rughaar. Voor de kamerdeur geen kneepje in mijn billen. Is dat Britse zelfbeheersing? Is hij bang voor de camera’s die overal hangen? Ik zwaai de deur open en verwacht de wolkenkrabbers te zien die me vanmiddag welkom heetten. Ik vergat de turn down service. De gordijnen zijn al voor me gesloten en de sfeerverlichting is ontstoken.
Ik leg mijn telefoon weg, een garantie dat ik niet opneem, en schakel op de televisie de hotelmuziek in. Harry Styles laat me dansen voor Nick, die tegen het zijden kussen in de fauteuil leunt. “Thank you”, zegt hij bij de laatste tonen, alsof ik zojuist de beurskoersen voorlas. Ik druk mezelf tegen hem aan, woel door zijn haren. John Legend neemt het stokje over van Harry en zingt vol emotie terwijl Nick in zijn stoel z’n schoenen uittrapt. Ik duw mijn borsten tegen zijn voorhoofd, kus zijn kruin. Warmte stijgt op uit zijn half opengeknoopte overhemd. Ik kleed hem uit. Hij laat het toe.
Ik kus hem op de mond. Hij zoent terug. Twee laffe handen over mijn onderrug en billen. Met een uitnodigend gebaar strek ik mijn hand en trek hem overeind. Hij kruipt onder het kraakheldere dekbed. Ik rol naar hem toe, zoen hem, betast en befrunnik hem. Hij heeft rughaar met zwarte plukjes op zijn schouder. Ik zoek zijn penis, maar het enige wat ik vind en vasthoud is een bloedeloos leeg ballonnetje. “Je bent heerlijk hoor, Amber. Toch gaan wij ervoor nu een eind aan breien. Het gaat niet lukken vandaag. Doen we nog een drankje in de bar?” Beneden zoeken we een plekje. Nick, in de stoel tegenover me, slaat twee whiskey’s achterover. Ik drink cranberrysap met een rietje tot hij afscheid neemt.

Op woensdag lunchen we in een nieuwe zaak aan Nathan Road. “Ik moet je iets vertellen.” Nick schraapt zijn keel zodra het eerste mandje dumplings voor ons staat. Mijn kin rust op mijn handpalm. Hij moet weten dat ik hem serieus neem, ook al heb ik inmiddels de wildste excuses gehoord. Bij Nick vermoed ik een klassiek gevalletje impotentie-door-de-zenuwen. Ik raad verkeerd. “Je bent de tweede dame in twee weken.” Ah. Daar gaat het om. Mijnconcullega heeft hem gekwetst. Hij staart naar de eetstokjes die roerloos in zijn hand liggen. “Caitlyn kwam uit Australië.
Mijn vrouw is Aziatisch en ik vind het heerlijk om af en toe te vrijen met Kaukasische dames. Hun romige huid. De volle billen. Maar ik dwaal af. Ik heb Caitlyn naar huis gestuurd en mezelf gezworen nooit meer een escort te boeken. Misschien ooit een Europees meisje dat in Hongkong woont, alleen durf ik dat nu nog niet. Herkenning, begrijp je?” De tafel staat inmiddels aardig vol met rieten stoommandjes. Ik hap in een beef bun. Kauw en slik door. “What did she do?”
“Ik betaalde haar ruimhartig voor haar tijd. Maar ze vond het nodig om te freelancen met andere eh … heren. Ik vond een creditcardrekening achter de waterkoker. Ik voel me besodemieterd. Vies, ook. Werk jij exclusief?” Ik verslik me bijna in de tweede hap. Hoofdschuddend leg ik mijn hand op de zijne. Garandeer hem dat ik hier totaal en alleen voor hem ben. Ik toon hem de bevestiging voor één persoon voor de polaroidfotowandeltour van morgen. Nick trekt zijn hand terug. Eindelijk zie ik hem eten. Na een tripje naar Central, waar we ook dineren, neemt hij me mee naar het Intercontinental voor de Symphony of Lights. Daar zijn de wolkenkrabbers weer, ditmaal verlicht door neonflitsen die op hun ruiten muzieknoten en volumebalken projecteren. In de verte ploegt de Star Ferry door het water. Achter ons een liveorkest. Voor me een cocktail. Caitlyn is tijdelijk vergeten.
Terug in het hotel, ditmaal houdt hij mijn hand vast in de lift, douchen we samen. Tegen hem aangedrukt voel ik zijn erectie. Rozig en afgedroogd, buigt hij over me heen en daalt af. Hij kust elke centimeter van me. Duwt dan zijn tong tussen mijn vulvalippen. Ik geef me over tot zijn kreunen grommen wordt. Hij is gretig als ik hem in me manoeuvreer. Vanilleseks. Loom, lang en lekker. Net voor de repeterende bewegingen gaan schuren, komt hij klaar. En ik weet: als hij weg is, ben ik aan de beurt. Mijn lichaam is opgewarmd. Klaar voor een grote solofinale.

De laatste avond spreken we af om eerst de dag door te nemen met een drankje in de bar. Daarna zullen we op mijn kamer de tweede ronde inluiden. “Something special tonight”,fluistert hij in mijn oor. Ervan overtuigd dat Nick ook ditmaal zal presteren, draag ik een zwartkanten setje, inclusief jarretels. De plastic sluitingen jeuken onder mijn rok. Als Nick een telefoontje beantwoordt, krab ik opgelucht. Hij praat. Ik wacht. Wanneer hij weer op de bank schuift, vanavond zit hij naast me, lees ik al in zijn ogen wat hij gaat zeggen. Nick gaat verzitten. Speelt met zijn cocktail servet. “I am so very sorry. Mijn secretaresse heeft mijnvrouw blijkbaar verteld dat mijn agenda vanavond leeg is. Ze vraagt hoe laat ik thuis ben, want de jongste heeft koorts.”
Zijn hand glijdt over mijn bovenbeen. Kreunend betast hij de clips van de jarretels. Onder tafel stroopt hij mijn rok op, dipt zijn vinger in me en proeft me. Dan vraagt hij de rekening.Buiten houdt de portier een taxi voor hem aan. Een laatste zoen. Ik zwaai hem uit. Vervolgens steek ik over naar het restaurantje tegenover het hotel en bestel pasta met krab. Uit een hardnekkig misplaatste schaamte voor wat Caitlyn presteerde, vraag ik de ober of hij een foto van me maakt. Amber, alleen aan een tafeltje met daarop één bord en één glas wijn.
In de taxi naar het vliegveld overdenk ik deze trip. Nick is getrouwd. Heeft kinderen. Houdt van zijn vrouw. Tegelijkertijd verlangt hij af en toe naar meer. Naar een lichaam dat hem bemint en doet denken aan zijn avonturen in de tijd dat hij nog in Europa woonde. Is dat verkeerd?
Mijn escortbureau adverteert met de term judgement free. Een contradictio in terminis. Want hoe onbevooroordeeld ben je als er wordt betaald voor je gezelschap? Ik ben een kameleon,heb een mening én gevoel, al zit er tussen mijn binnen- en buitenkant een onzichtbaar membraan dat alle partijdigheid elimineert.
In de lounge van mijn vliegtuigmaatschappij schrijf ik via het bureau dat mij detacheert een aardige mail voor Nick en stuur een vijftal foto’s mee. Ik bedank hem voor de uitnodiging. Voor zijn vriendelijkheid en de heerlijke avond samen in het grote bed. Zwaarmoedigheid breekt mijn hart als het vliegtuig taxiet richting startbaan. Ik ga naar huis. Naar mijn eigen wereld zonder bedrog en zonder schuldgevoel.
Of voel ik me stiekem toch een beetje schuldig? Want als ik het tarief voor Caitlyn en haar vliegticket plus verblijf meetel met al mijn kosten, heeft Nick deze maand elfduizend euro neergeteld voor slechts één wipje.•