Iedereen verdient een uitvaart die recht doet aan wie hij of zij was, vindt uitvaartverzorger Iede Hoorn. Want hoewel de dood verdrietig en schrijnend is, is er ook zoveel liefde.
Elke twee weken schrijft Iede Hoorn over bijzondere mensen en hun uitvaart.
“Misschien een gekke vraag, maar hoe gaat dat met de verzekering? Ik dacht ook nog aan postzegels. Heb je die voor de rouwkaart? Vergeet je niet die laatste wijziging waar we het vorige week over hebben gehad? En die rouwauto die ik zo graag wil, is dat nog gelukt?”
Ik heb Edith aan de lijn. Het is de dag voordat ze zal overlijden. Dat weet ze al een tijdje, want ze is ziek en het is klaar. Een prachtige vrouw, een levensgenieter die volop in het leven staat en zo geniet met haar drie jonge kinderen en vriend. We hadden meteen een klik. Je hebt dat of je hebt dat niet met iemand, en ik vond Edith vanaf het eerste gesprek geweldig.
Iede Hoorn over de uitvaart van Maud: 'Ze leefde maximaal en stopte op haar hoogtepunt'
Wat had ik haar veel liever op een ander moment in ons leven en onder andere omstandigheden ontmoet. Want ondanks haar aanstekelijke energie en sprankelende verschijning was ze heel erg ziek. Toen we elkaar begin dit jaar spraken, hadden we nooit kunnen voorzien dat het allemaal zo snel zou gaan. We spraken elkaar een paar keer om haar uitvaartwensen door te spreken en daarna hoopte ik dat ze mij nog heel lang niet nodig zou hebben. Helaas was dat haar niet gegund.
En nu heb ik haar aan de telefoon en is ze er morgen gewoon niet meer. Ze vertelt dat er deze week iedere nacht een ander kind bij haar heeft geslapen. Dat ze dat mooi vond. Ik kan me niets voorstellen bij waar dit gezin op dit moment doorheen gaat. Ik merk dat het me emotioneel maakt, maar druk het enigszins weg want ik heb een taak te doen: geruststellen.
“Je kan er helemaal op vertrouwen dat het goedkomt. Het zit allemaal in mijn systeem en ik ga ervoor zorgen dat alles wat wij besproken hebben, precies zo wordt uitgevoerd. Ik heb zoveel bewondering voor je, je bent zo krachtig. Jullie zijn een prachtig gezin en ik ben er voor je man en je kinderen en ga ze bij alles helpen de komende week.”
Edith bedankt me. Ik hoop dat ze het na dit belletje wat los kan laten. Het valt stil. We hebben alles besproken wat Edith nog graag wilde bespreken, maar hoe eindig je nou zo’n gesprek? Dit is de laatste keer dat ik haar ga spreken. Edith vergeet het eigenlijk een beetje en zegt bijna vrolijk: “Tot snel, hè!” “Dat hoop ik eigenlijk niet, want ik ben nog niet van plan om te hemelen.”
Daar moet Edith dan weer een beetje om lachen. “Ik kom je gewoon opzoeken. Mijn energie gaat naar elders, dus ik ben gewoon nog in de buurt.” “Dat vind ik een goede deal, laten we dat afspreken.” Ik bedank haar voor alles en wens haar een goede reis. Dan hangen we op.
De volgende dag kijk ik continu op de klok. Nu is de arts er. Nog een half uur en dan gaat het gebeuren. Het overlijden van Edith houdt me bezig. Wanneer ik word gebeld door de familie dat Edith is overleden en de schouwarts is geweest, kom ik in actie. Een kwartier later ben ik bij de familie thuis om, zoals besproken, te helpen bij het opbaren. Meestal is iemand stijf en koud, maar omdat Edith nog maar net is overleden, is ze nog helemaal warm. Met heel veel liefde leggen we haar in de mand die ze zo zorgvuldig heeft uitgezocht.
'Ze hadden als gezin besloten het anders te doen: geen uitvaart in klassieke zin, maar een afscheidsfeest'
Precies op hetzelfde moment zit mijn man in zijn auto bij een hospice te wachten op zijn sein om aan de slag te gaan. Het toeval wil dat Edith niet de enige euthanasie vandaag was. Wederom een veel te jonge vrouw. Omdat ik niet op twee plekken tegelijk kan zijn, gaat mijn man naar deze familie om ze bij te staan.
‘s Avonds ploffen we neer op de bank, bespreken we de dag en denken aan de twee mooie vrouwen waar we vandaag afscheid van moesten nemen. In de ochtend breng je je zoontje naar het kinderdagverblijf en vervolgens ben je met dit soort dingen bezig. Wat een maffe en tegelijk bijzondere werkdag. En morgen, misschien vannacht wel, worden we weer gebeld door nieuwe nabestaanden en begint het weer van vooraf aan. Toch zou ik niets anders willen doen, want ik kan met dit werk een verschil maken. Een goed afscheid kan zoveel betekenen. En dat maakt dat ik, hoe verdrietig en heftig de dagen soms ook zijn, iedere keer weer doorga.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Ze hadden als gezin besloten het anders te doen: geen uitvaart in klassieke zin, maar een afscheidsfeest'
Iede Hoorn (38) is uitvaartverzorger, auteur van Leven met de dood en bekend van zijn Instagrampagina waar hij foto’s en verhalen van uitvaarten post. Op LINDA deelt Iede twee keer per maand een bijzonder verhaal in de hoop de dood meer bespreekbaar te maken en ook te laten zien dat het meer is dan koffie met cake. Iede is getrouwd en woont samen met Chris in Amsterdam.
