In Het lege nest interviewen Deirdre Enthoven en Dorine van der Wind bekende mensen over hoe zij deze levensfase (hebben) ervaren. Deze keer: presentatrice Anita Witzier.
Haar zoon Bram (33) en dochter Julia (28) wonen al bijna tien jaar niet meer thuis.
'Twintig jaar lang stond mijn leven in het teken van de kinderen en dan, poef, zijn ze weg'
Op welke leeftijd gingen ze uit huis?
“Rond hun negentiende. Door het leeftijdsverschil van vijf jaar was er gelukkig na het vertrek van de oudste nog een paar jaar één thuis. Bram vertrok eigenlijk al twee jaar eerder: hij vroeg of hij bij zijn vader mocht gaan wonen, in hetzelfde dorp. Daar had hij een hele vleugel tot zijn beschikking. In die tijd botste hij nogal met zijn zusje, dus dit leek hem fijn. Dat begreep ik. Ik zei: ‘Doe wat goed voelt.’ We zagen elkaar nog vaak, alleen zijn spullen waren al weg. Later ging hij in Amsterdam op kamers. In die periode overleed mijn vader; veel van zijn spullen kregen een nieuw leven bij Bram. Dat vond ik mooi.”
Hoe voelde het toen Julia op kamers ging?
“Ze was al eens een paar maanden in Engeland geweest voor haar studie, maar dat beviel niet. Ze zat in een lastige fase en zei: ‘Ik ben er nog niet aan toe om op kamers te gaan.’ Ik zei: ‘Er staat nergens een streep in de agenda waarop je weg móét. Ook tegen haar zei ik; doe wat goed voelt.’ Toen kwam er vrij snel een kamer beschikbaar. Ik zei: ‘Probeer het gewoon en anders kom je terug.’”
Julia schreef het autobiografische boek Jules: mijn leven met een eetstoornis. Was het daardoor extra moeilijk om haar los te laten?
“Ja, daarom hield ik die back-up: je kunt altijd thuiskomen, je hoeft niets te bewijzen. Iedereen is er op zijn eigen moment aan toe. Het gaat om jou. Uiteindelijk ging het goed. We hadden veel contact, belden vaak, en ze kreeg goede hulp. In relatief korte tijd bouwde ze haar eigen leven op, met vrienden en een eigen richting. Dat gaf mij vertrouwen. Ze heeft er hard voor gewerkt, het kostte haar veel strijd, maar ze heeft haar leven zelf vormgegeven.”
Was afstand nemen achteraf juist goed?
“Dat klopt, ik was ook onderdeel van haar probleem, omdat ik zo dichtbij stond. En ik had geen controle over haar eetstoornis; dat moest ze zelf doen. Ik moest mijn moeder-ego opzijzetten. Ik wilde haar vasthouden en beschermen, maar zij maakte me duidelijk dat ik moest loslaten. Dat heb ik van haar geleerd.”
Linda over haar legenestsyndroom: 'Ik probeer enthousiast te zijn, maar die rottige brok in mijn keel ...'
Hoe was het, dat lege huis?
“Michel en ik zeiden tegen elkaar: ‘Wat is het stil.’ Er is minder reuring en gezelligheid, de dynamiek verandert. Dat was het grootste verschil en dat er nergens meer spullen rondslingerden. Maar ik had er een goed gevoel bij. Dit is de fase waar je als ouder naartoe hebt gewerkt. Het uiteindelijke doel van het ouderschap is dat ze het leven zelf gaan leven. Een hele belangrijke stap in hun leven, en dus ook een nieuwe fase voor mij. Het is het einde van een oud- en tegelijk het begin van een nieuw tijdperk. Ik heb daar bewust bij stilgestaan. Samen met Julia spullen uitzoeken en verhuizen maakte het tastbaar. Het werd een soort overgangsritueel.”
Tijdens covid kwam Julia weer thuis wonen?
“Ja, na een half jaar. Haar huisgenoten gingen weg, dus dat was ongezellig, alleen op kamers. Bram bleef wel met huisgenoten in Amsterdam. Het was wel wennen toen ze er weer was: zij was haar zelfstandigheid gewend en we zaten ineens weer op elkaars lip. We vielen terug in oude patronen. Na een paar weken zijn we om tafel gegaan: hoe doen we dit? Dat was verhelderend. Het was naïef om te denken dat het alleen maar gezellig zou zijn.”
Ze wonen inmiddels al een tijd niet meer thuis. Hoe is het contact veranderd?
“In het begin is er nog veel contact en hebben ze je nodig. Je staat dichtbij en ze doen een beroep op je. Nu hebben ze allebei een partner, dat is de eerste persoon met wie ze alles delen. Mijn rol als praktiserend ouder is steeds kleiner geworden. Ik heb ze wel gewaarschuwd: tot de dag van mijn dood blijf ik jullie moeder, deal with it. Maar ze moeten hun eigen leven leiden. Ik wacht meestal tot ze mij om raad vragen. Het is losser geworden. We blijven verbonden, maar op afstand. Ze hebben hun eigen vrienden, schoonfamilies, dat krijgt allemaal een plek. Maar we zoeken elkaar zeker op om samen te lunchen, eten, verjaardagen en feestdagen vieren, wandelen, een weekendje weg.”
Jörgen Raymann: 'Ik heb echt gehuild, die eerste periode miste ik mijn meisje enorm'
Hoe voelt deze nieuwe fase? Heb je je leven anders ingericht?
“Het eerste dat verdween, was het schuldgevoel als ik aan het werk was. Of als we samen op een terras zaten: we hoeven niet meer op tijd naar huis om te koken. Koken voor twee vond ik in het begin lastig, ik maakte altijd te veel. Gelukkig eet mijn schoonmoeder vaak mee. We gaan vaker samen weg, lekker twee of drie weken op vakantie, helemaal in onze eigen bubbel. Het biedt veel ruimte en vrijheid, er is minder gehaast en gejaag.”
Ben je meer gaan werken?
“In het begin wel, omdat ik makkelijker ja zei tegen programma’s. Nu vind ik drie dagen per week werken ideaal. Ik heb een opleiding gedaan en me gespecialiseerd in het trainen en coachen van mensen die professioneel moeten presenteren: een verhaal op het werk, een lezing of een TED Talk. Dit bedrijf (depresentatietrainers.nl) is een nieuwe, leuke uitdaging voor mij en geeft veel voldoening.”
Denken jullie aan verhuizen?
“We wonen hier pas negen jaar. Alleen Julia heeft hier nog even gewoond, haar oude kamer hangt nog vol met foto’s en gedichten. Bram was al op kamers, voor hem is het wel gek dat hij in dit huis geen eigen kamer meer heeft. Al hebben we wel een lekker logeerzolder hoor. We wonen heerlijk, met een grote tuin, veel ruimte, al vraagt het ook onderhoud. Misschien verhuizen we over een paar jaar, het is wel een gezinshuis. Maar ik ben nog niet toe aan een appartement. Een paar jaar geleden logeerde mijn zoon hier een week om te revalideren na een heupoperatie. Daar is dan de ruimte voor en het was heerlijk om weer even voor mijn kind te zorgen.”
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Journalisten Deirdre Enthoven (1968) en Dorine van der Wind (1970) schreven een handboek voor (aankomende) lege-nesters. Ze spraken dertig deskundigen en ruim zeventig ouders en kinderen. Opgedane wetenschappelijke kennis, psychologische inzichten, praktische handvatten en heel veel herkenbare voorbeelden delen ze in hun boek Het lege nest – alles wat je wil weten als kinderen uit huis gaan. Voor LINDA. interviewen ze in deze rubriek BN’ers over hun lege nest.
