Veel mensen pakken ‘m er als eerste bij als de LINDA. op de mat ploft: het editorial van Linda de Mol. Onze favorieten delen we graag nog een keer met je op LINDA.nl.
Zoals deze, uit LINDA.133 ‘PUBERS’ (2015), over de puberteit én het legenestsyndroom.
Mijn zoon Julian gaat het huis uit. Als ik deze zin teruglees krijg ik ogenblikkelijk ogen op sap en zo’n rottige brok in mijn keel. Dat kleine vrolijke mannetje met z’n blonde bloempotkapsel en melktandjes is weg. Het is nu een vent van ruim 1.82 meter geworden, met een cool kapsel en een diepe stem. Hij is aangenomen op het Conservatorium van Rotterdam, en dus moeten we op zoek naar woonruimte daar. En ik probeer net zo enthousiast te zijn als hij, terwijl alles in me schreeuwt: blijf nou nog lekker een jaartje thuis, om even te wennen. Wat maakt dat nou uit: drie uur per dag in de trein? Als je thuiskomt kun je zo aanschuiven en kook ik alles wat je lekker vindt.
De functie van de puberteit schijnt te zijn dat kinderen zich gaan losmaken van hun ouders en zich gaan afzetten, hun eigen identiteit gaan zoeken. Net zo lang, en met zo veel ruzie, stress en discussies, tot je als ouder denkt: ga het dan maar zelf uitzoeken als je het allemaal zo goed weet. Ik snap dat je me nu heel stom vindt als jij wel ingewikkelde pubers thuis hebt, maar die van mij hebben niet echt vervelend gepuberd.
Ik vond en vind – mijn dochter Noa zit er middenin – hun puberteit leuker dan toen het nog van die kleine hummeltjes waren. Ook fijn en o zo lief en dierbaar, maar eendjes voeren en fruithapjes en zwemles waren toch net wat minder mijn ding. Laat mij maar barbecues voor hele elftallen organiseren, lekker discussiëren, samen films kijken en pizza’s bakken. En al die leuke vrienden die hij altijd mee naar huis sleept, de Pims, Joëls, Brams en Sjoerds ga ik ook allemaal verschrikkelijk missen.
Waarom Linda de Mol haar ex-man straal negeert in een restaurant: 'Mijn zoon stikte van het lachen'
De kamer waarvoor je altijd een polsstok nodig hebt om aan de overkant te komen, blijft straks netjes en opgeruimd. Geen aangekoekt tosti-ijzer meer. Geen pannen met eiresten op het fornuis. Nooit meer een lege rol toiletpapier in de houder, geen badkamer vol open potten gel. Geen discussie over huiswerk dat-ie, heel gek, nooit had (“Ik heb geen huiswerk mam, echt niet”). Of geëmmer over of een 5,6 goed genoeg is of niet.
Geen fiets die in de regen staat te roesten omdat de garage te ver weg is. Niet langer nachten wakker liggen omdat hij nog niet thuis is van dat feestje. Geen zoekgeraakte sleutels, jassen of gymspullen. En nooit meer de paniek wanneer hij om tien uur ’s avonds zegt: “Shit, was dat Franse S.O. nou toch morgen?” Geen leuke meisjes meer aan het hek die vragen of Julian thuis is. Niet meer: “Mam, kom eens luisteren, zo’n te gek nummer dit.” Of: “Yes, we eten Thaise curry, I love you.” Geen kus op mijn hoofd als-ie uit school komt en me achter de computer ziet zitten.
Niet meer voor ik naar bed ga nog eventjes kijken naar die slapende, grote schat onder een kluwen lakens en kussens. Het rondje hoogtepunten-dieptepunten dat we altijd aan tafel doen bij het avondeten, waarin we elkaar het beste en minste moment van de dag vertellen, wordt straks een korter rondje van drie personen. Op zondagochtend bak ik een croissantje minder.
God, wat heftig dit: het afsluiten van een periode, je kind loslaten en erop vertrouwen dat het goed komt en stiekem hopen dat hij heel vaak naar huis komt. Maar misschien is dit editorial ook een troostende gedachte voor al die moeders die nog midden in de fruithapjes en zwemlessen zitten. De moeders die als de dood zijn dat hun kleine engeltjes in de puberteit veranderen in boze klootzakjes, die zeggen dat ze je haten en nachten wegblijven en comazuipen. Dat hoeft dus niet per se te gebeuren. Pubers: van mij hadden ze eeuwig zo mogen blijven.
Meer editorials van Linda de Mol lees je hier.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Linda de Mol: 'Dat is geen onderdrukking van de man, maar pure luiheid en gemakzucht'
