Kleinschalig

“Na een relatie van zes jaar zat ik, in verwachting van de tweede, met mijn vriend en kind aan de eettafel. En ik dacht, eigenlijk wil ik wel dezelfde achternaam als jullie. Hij stelde voor om meteen maar een ambtenaar te bellen en dat was het ‘aanzoek’: we gingen trouwen. Hij was eerder al eens heel groots getrouwd, dus we kozen nu een mooie feestlocatie uit en wilden de dag met familie en een paar vrienden kleinschalig vieren.

Veel heisa was niet nodig, mij ging het vooral om de achternaam. Daartegenover vond ik het wél leuk om een keer zo’n jurk te dragen en een mooie dag te beleven met mijn gezin. Na de voorbereidingen had ik het volste vertrouwen dat dit een mooie dag zou worden.”

De dag

“Simpel gezegd: de dag begon rampzalig en werd niet veel beter. Mijn moeder trok bij het aankleden per ongeluk al de bovenste knoop van mijn jurk los. Als noodoplossing naaiden we hem vast. Dan zat ‘ie in elk geval maar op zijn plek. We gingen naar de parkeerplaats om met de rest van de gasten af te spreken en verzamelden bij een touringcar, waarmee we naar de feestlocatie reden. Dat was niet heel glamorous, maar prima. Klein en fijn.

In de zaal hadden zijn zussen enorme trossen ballonnen opgehangen in de zaal. Iets waar ik totaal niet op zat te wachten: die had hij namelijk bij zijn vorige bruiloft ook. Ik heb ze laten weghalen. Na het ja-woord deden we een rondvaart door de stad. Vanaf dat moment heb ik hem eigenlijk amper gezien of gesproken. We zaten op afzonderlijke plekken in de boot. Toen we terugkwamen voor het diner, schoof hij bij zijn eigen familie aan tafel. Ik vroeg nog of hij niet samen met mij wilde eten, maar hij bleef gewoon zitten.

Na het diner, dat ook nog eens lauw geserveerd werd, kleedden we ons om en hebben we netjes de handen geschud van de feestgasten. Ook hier sprak ik hem amper, alle praatjes gingen richting de gasten. Hij verdween daarna naar het rookhok met veel bier. Ik heb toen vooral gedanst met mijn vriendinnen. Halverwege de avond werden we bij elkaar gezet door vrienden, zo van ‘ga maar dansen’, maar dat was niet eens op ons liedje. We hebben precies één nummer lang gedanst, toen verdween hij weer naar het rookhok. Mijn man wilde geen fotograaf, dus foto’s van de bruiloft hebben we amper.

Om 01.00 uur ’s nachts zijn we vertrokken naar het hotel. Hij was stomdronken, dus ik heb hem in bed gelegd. Ik stond in mijn trouwjurk in de badkamer en dacht, nou, dan maar in bad. Daar heb ik op Facebook nog een bedankje gepost voor alle gasten en vervolgens ben ik ook maar gaan slapen. De volgende dag lag ik met migraine op bed.”

Tot de dood ons scheidt?

“Ik moet nu heel hard lachen om deze dag. Heb ik hiervoor echt zo’n smak geld uitgegeven? We hadden beter op maandagochtend iets kleins kunnen doen, maar spijt heb ik er niet van. We matchten gewoon niet met elkaar, ik was gewend geraakt aan de disbalans in onze relatie. Daarom heeft het ook lang geduurd voordat ik wegging. Ik hield altijd hoop dat het zou veranderen.

Maar goed, dingen gebeuren met een reden. We zijn in totaal twaalf jaar samen geweest en hebben twee prachtkinderen gekregen. Nu gaat ieder gewoon zijn eigen weg. Ik heb een nieuwe liefde die veel beter bij me past. We gaan zéker trouwen. Het is tijd voor een herkansing met betere herinneringen.”

Oproep

Heb jij ook nog een goed verhaal liggen over een beroerd verlopen bruiloft? Deel het op LINDA.nl. Mail in het kort jouw verhaal samen met je naam, leeftijd, telefoonnummer en foto’s naar ellen.hensbergen@linda.nl.

Lees ook
Excusez-moi? Jorindes trouwambtenaar las de verkeerde toespraak op