Zelf staat hij sceptisch tegenover de woongemeenschap speciaal voor mensen met een handicap. Hij wilde in zijn jeugd niks met zijn handicap te maken hebben. Hij zei niet dat hij ergens naartoe rolde, maar sprak in termen van lopen. Het mocht niet over zijn handicap gaan en ook een vriendinnetje met een handicap was geen optie.

Mari Sanders

“Ik zat op een speciale school. De hele dag werd je geconfronteerd met je handicap”, legt hij uit. “Je wil je eruit los worstelen. Zo normaal mogelijk gevonden worden. Op het moment dat je mij naast een ander persoon met een handicap zet, ben ik ineens gehandicapt. Dus daar blijf ik zo ver mogelijk van weg. Zo dacht ik toen.”

De 32-jarige Tim Kroesbergen is een ex-bewoner van Het Dorp: “Ik heb altijd bij mijn ouders gewoond. Op een gegeven moment wilde ik op mezelf wonen. Maar waar kon ik dat het beste doen? Ik kwam uit een situatie waarin het lichamelijk best wel slecht met me ging. Tot ic-opnames aan toe.”

Mies Bouwman

Hij komt terecht in Het Dorp en voelt zich er veilig en geborgen. Zijn zelfvertrouwen groeit. “Daardoor ga je als totaal mens meer bloeien. Dat is ook wat ik van anderen terug hoor.”

Het Dorp – dat uit de grond gestampt werd na een historische inzamelingsactie op televisie, gepresenteerd door Mies Bouwman – was bedoeld om mensen met een handicap regie te geven over hun eigen leven. Toch krijgt Sanders er een naar gevoel van. “Het resultaat is toch dat je een soort gehandicapten-ghetto maakt. Ik kan er wel begrip voor opbrengen, maar het laat me niet los. Ik vind het moeilijk om te zien.”

Tekst gaat verder onder de foto.

Zelfverzekerd

Kroesbergen kijkt positief terug op zijn jaren in Het Dorp. Hij heeft zich daar naar eigen zeggen ontwikkeld, is zelfstandiger en zelfverzekerder geworden. “Waardoor ik het in de samenleving goed kan doen en mezelf kan redden. Op het moment dat je dat gaat ontdekken, wordt je lijf veel stabieler.”

Tegenwoordig is Het Dorp een locatie van Siza. Joost ter Velde is er teamleider. “Het Dorp was hartstikke innovatief voor die tijd”, vertelt hij als hij terugblikt op de beginjaren. “Woningen waren echt aangepast. Je ziet dat het in ons DNA zit om door te ontwikkelen en innovatief te zijn.”

Gewone maatschappij

Maar ook hij denkt na over de keerzijde: “In hoeverre maak je een soort instellingsterrein? Daarmee creëer je afstand met de gewone maatschappij.”

Sanders vindt het lastig. “Zolang we speciale plekken voor mensen met een handicap maken, blijf je een dilemma houden. Ja, je ontmoet lotgenoten. Ja, de voorzieningen zijn beter te organiseren, maar hoe word je ooit echt opgenomen als je een handicap hebt in een samenleving die je nooit echt hebt leren kennen en zij jou niet?”

De aflevering van Mari staat op van zondag 16 mei kijk je hier terug.

Lees ook
Els is boos dat haar gehandicapte kleinzoon (10) niet naar zwemles mag: ‘Belachelijk’

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Een bericht gedeeld door EO (@omroepeo)