Soms is de zwaarste beslissing die je als ouder neemt, ook de beslissing die je gezin weer laat ademen. Vier maanden geleden verhuisde Fenn (5), de zoon van Nadine, die ernstig meervoudig beperkt is, naar een zorginstelling. Een keuze die pijn doet en schuldgevoel oproept, maar ook ruimte geeft voor rust, liefde en een leven dat thuis weer langzaam op gang komt.
In haar columns voor LINDA.mini schrijft Nadine eerlijk over die tegenstrijdigheid: over het missen van je kind en tegelijkertijd opgelucht zijn. Over schuld en pijn, maar ook over de momenten waarop je weer kunt ademen.
Lees het hele interview met Nadine hieronder.
Nadines zoon Fenn (5) is ernstig meervoudig beperkt en woont in een zorginstelling: 'Ik voel me vaak schuldig'
Het is dag drie van onze vakantie naar Ameland en ik loop alleen over het strand. Mijn man is met onze zonen achtergebleven op de camping. Gewoon, een moeder die de drukte van haar gezin eventjes is ontvlucht voor een moment voor zichzelf.
Zo ziet het er waarschijnlijk uit. Maar terwijl ik daar loop, stromen de tranen over mijn wangen. Ik voel het al dagen borrelen in mijn lijf. Ik ben kortaf tegen mijn gezin en ongeduldiger dan ik van mezelf gewend ben. Waar komt al die boosheid vandaan?
Nu weet ik het. Het is het feit dat we niet compleet zijn. Fenn, onze meervoudig beperkte jongste, is niet meegegaan op vakantie. Een bewuste keuze, maar toch ben ik kwaad. Waarom kunnen we niet gewoon met z’n allen op vakantie, zoals al die andere gezinnen? Verstandelijk weet ik heel goed dat hij hier doodongelukkig zou zijn geweest. Maar mijn hart schreeuwt iets anders.
Gelukkig logeert Fenn bij mijn moeder. Dat verlicht het schuldgevoel een beetje. Er is nog steeds iemand die echt van hem houdt bij hem. De druk op mijn borst neemt iets af. Ineens weet ik wat ik moet doen. Hem gewoon even bellen.
Swetlana: 'Mijn vrolijke, gezonde peuter raakte in 9 maanden tijd zwaar verstandelijk beperkt'
Mijn moeder neemt direct op en schakelt FaceTime in. Fenn is druk bezig bij haar achterdeur en reageert niet als ik hem enthousiast gedag zeg. Mijn stem wordt hoger en heel nadrukkelijk roep ik: “Hee, lieve Fenn!” in de hoop dat hij zal opkijken. Ook mijn moeder doet hard haar best om ons met elkaar in contact te brengen. Zij weet ook wel dat dit gesprek voor mij heel belangrijk is. Maar Fenn is met de deur bezig. En dat is op dit moment zijn leven.
Het gesprek duurt misschien twee minuten. Hij heeft geen moment naar het scherm gekeken; mijn pogingen zijn tevergeefs geweest. De tranen blijven daarna komen om iets wat me troost biedt en tegelijkertijd pijn doet. Fenn mist mij niet. Hij is compleet gelukkig. Volkomen aanwezig bij zijn deur, zonder enig besef van onze vakantie, de afstand tussen ons of ‘hoe het hoort’. Hij denkt niet: hee, daar is mama, die is er deze week niet.
Natuurlijk doet het zeer om te merken dat er zo weinig reactie is als ik hem bel. Maar tegelijkertijd geeft het me ook rust om te weten dat hij niet lijdt omdat we zonder hem op vakantie zijn gegaan. Levend verlies, noemen ze dat. En het blijft altijd op en neer gaan. Van schuld naar berusting, van pijn naar liefde. En weer terug.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief
Joyce (50) zorgt voor haar dochter (14) die ernstig meervoudig beperkt is: 'Ik ben bang voor de toekomst'
