Heleen (32) stopt op haar dertigste met de pil. Ze wil haar cyclus leren kennen voordat ze gaat proberen zwanger te worden. Maar haar menstruatie blijft uit en ze blijkt PCOS te hebben. Een fertiliteitstraject lijkt noodzakelijk als ze een kindje wil.
In de rubriek Wonder gewenst vertelt Heleen, die inmiddels zwanger is, over haar weg naar het moederschap.
“Ik hoopte rond mijn dertigste moeder te worden”, vertelt Heleen. “Ik ging studeren en leerde op mijn 26e mijn vriend kennen. Het leven liep zoals ik had gehoopt en toen ik 30 werd, was het een mooi moment om te stoppen met de pil. Niet om direct zwanger te worden, maar om mijn cyclus te leren kennen. Ik was al sinds mijn zestiende aan de pil en hield er rekening mee dat mijn lijf opnieuw een ritme moest vinden, maar mijn menstruatie bleef uit.”
Heleen sluit een zwangerschap niet uit, omdat zij en haar vriend niet consequent voorbehoedsmiddelen gebruiken. “De kans was niet heel groot, maar ik kon geen andere oorzaken verzinnen.” De test blijkt negatief. Als ze een paar maanden later nog steeds niet ongesteld is geworden, neemt ze contact op met haar huisarts. “Ik moest een half jaar wachten. In januari 2025, toen het nieuwe jaar was begonnen en ik nog steeds niet ongesteld was geweest, ging ik naar de huisarts. Er werd een bloedonderzoek gedaan en een echo gemaakt. Ik bleek PCOS (het polycysteus ovariumsyndroom, een hormonale aandoening waarbij er te veel kleine vochtblaasjes in de eierstokken groeien, waardoor de eisprong onregelmatig is of helemaal uitblijft) te hebben.”
Het verbaast Heleen, die in haar puberteit wel een regelmatige cyclus had. “Dit zag ik niet aankomen. Ik moest het nieuws verwerken. Tegelijkertijd hadden we meteen stof tot nadenken. Als we een actieve kinderwens hadden, zouden we doorgestuurd worden naar het ziekenhuis. We kozen voor een doorverwijzing, aangezien we niet wisten hoelang het zou gaan duren. Maar hoe serieus stonden we er eigenlijk in? Het was vooral voor mijn vriend iets waar hij over na moest denken, want als we ervoor zouden gaan, dan moesten we een traject in.”
Het is april 2025 als de eerste afspraak op de poli voortplantingsgeneeskunde plaatsvindt. “Ze vertelden me wat PCOS inhoudt. Er was geen dominant eiblaasje, waardoor er geen ovulatie is en dan is zwanger worden lastig. Ook mijn vriend werd onderzocht. Een maand later werden alle onderzoeken afgerond. Mijn PCOS was inderdaad het probleem. Ik kreeg medicatie en moest regelmatig op controle om te kijken of dat hielp. Dat was niet het geval, dus werd de dosis aangepast. Drie keer werd de dosis veranderd, maar er groeide geen follikel en het baarmoederslijmvlies bleef dun. Inmiddels waren we alweer weken verder.”
In juli begint Heleen met hormonen spuiten. “Mijn vriend heeft diabetes type 1, dus ik wist hoe het in zijn werk ging, maar toch viel het me vies tegen. Ik moest een grens over. In het begin zette hij de spuit, maar uiteindelijk ben ik het zelf gaan doen. Er gebeurde ondertussen weinig. Zo’n twee keer per week ging ik naar het ziekenhuis voor controle. Aangezien er lichamelijk steeds weinig veranderde, werd de dosering weer meerdere keren aangepast. In september hadden we een gesprek met de arts. Dit leek niet het juiste medicijn te zijn, dus stapten we over op iets anders.”
Maar voordat ze wisselt, last ze een adempauze in. “Na de herfstvakantie zouden we weer beginnen. Het was fijn om even niet naar het ziekenhuis te hoeven. Het zag er positief uit toen ik weer begon, maar de dosering bleek net niet voldoende. Na de ophoging was er ineens overstimulatie. We mochten, zoals ze in het ziekenhuis zeggen, geen gemeenschap hebben, omdat de kans op een meerling te groot was. We konden kiezen voor follikelreductie, waarbij ze een aantal eiblaasjes lek prikken, zodat één rijp eiblaasje overblijft. Dat wilden we niet. Het was frustrerend: eindelijk reageerde mijn lichaam en toch was het wéér niet goed. Maar we leken de juiste formule gevonden te hebben en met een aangepaste dosering zou het vast lukken. Toch was er in november wederom sprake van overstimulatie.”
Dit keer besluit het stel wel voor follikelreductie te kiezen. “Ik had daarna veel buikpijn. Ze hadden met een naald inwendig in mijn buik geprikt, dus het leek me logisch, maar de volgende dag viel ik flauw toen ik uit bed probeerde te gaan.” In het ziekenhuis blijkt Heleen een heftige inwendige bloeding te hebben gehad. “Ik had het niet gemerkt, omdat ik zelf niet was gaan bloeden. Volgens de artsen zou het de kansen op een zwangerschap niet verminderen, maar desalniettemin raakte ik niet zwanger.”
Het zet Heleen en haar vriend aan het denken: is dit de juiste manier? “We gingen het gesprek aan in het ziekenhuis. We konden ook beginnen aan IVF of kiezen voor een operatie waarbij een deel van mijn eierstok weggebrand zou worden, waardoor ik minder eiblaasjes zou hebben. Het klonk rigoureus en zou een blijvend litteken aan de buitenkant van mijn buik veroorzaken – terwijl ik nog bezig was te accepteren dat ik PCOS (tegenwoordig PMOS genoemd) heb. Die operatie voelde een stap te ver. We kozen voor IVF en ik nam ondertussen met een hormooncoach mijn voeding onder de loep.”
Heleen wordt op de wachtlijst geplaatst en in februari mag ze beginnen met de voorbereidingen op het IVF-traject. “Ik ging verder met hormooninjecties, maar andere, waarmee ik zoveel mogelijk rijpe eitjes zou moeten krijgen. Mijn buik was opgezet en half maart kon de punctie plaatsvinden. Er werden twaalf goede eitjes geoogst; zeven daarvan waren bevrucht. Ik hield zoveel vocht vast dat ik eruitzag alsof ik drie maanden zwanger was. Ik moest terug naar het ziekenhuis. Het was pure pech en zou geen invloed hebben op een eventuele zwangerschap. Door ons weekendje Wenen kon een streep. Met rust en heel veel water drinken zou het over moeten gaan.” De mentale impact van het traject is groot. Ook deze poging resulteerde niet in een zwangerschap. “Ik vroeg me af waar we mee bezig waren. Waar deden we het voor? We zijn allebei positief ingesteld, maar het was lastig om positief te blijven.”
In april staat het traject noodgedwongen even stil. “Het was fijn om even pauze te hebben. We zaten in een trein die maar bleef doordenderen. Ik startte met acupunctuur en in mei begon ik met tabletten en vaginale capsules. Van de zeven bevruchtingen hadden twee het overleefd en waren in de vriezer gedaan. Dat betekende dat er nog twee kansen waren. Ik voelde me goed, maar werd bij de eerstvolgende poging weer niet zwanger.”
De twijfel slaat toe. “Wat was er met mijn lichaam aan de hand? Er waren geen complicaties, het zou moeten lukken. We hadden nog een kans, daarna zou het riedeltje opnieuw beginnen. Al ruim een jaar zaten we in een intensief traject. We spraken af dat als deze poging niet zou lukken, we een reis door Australië zouden gaan maken. Toen we dat besloten hadden, vroeg ik me af: moeten we die derde poging eigenlijk wel doen? Moeten we niet gewoon op reis gaan?”
Maar ze besluiten het nog één keer te proberen. “Begin juli hadden we voor het eerst een positieve zwangerschapstest in handen. Er hebben heel wat tranen gevloeid. Ik heb zo vaak een negatieve test in handen gehad en nu waren er twee streepjes te zien. Waarom het nu wel is gelukt? Ik heb geen idee, niemand kan ons dat vertellen.”
Naast blijdschap zorgt de zwangerschap ook voor spanning. “In week 16 had ik een hevige bloeding. Foute boel, dacht ik. Maar mijn placenta bleek laag te liggen en waarschijnlijk is er een bloedvat geknapt.” Inmiddels is Heleen 18 weken zwanger. “Ik mag momenteel niet werken en rust veel. We weten inmiddels dat het een meisje is. Ze groeit lekker door en ik voel me goed.” De band van het stel is door het fertiliteitstraject sterker dan ooit. “We hebben geleerd om veel te communiceren. We voerden makkelijke én moeilijke gesprekken. Dat was soms pittig, maar is heel goed geweest.”
Heleen hoopt stellen in eenzelfde soort situatie kracht te geven door haar verhaal te delen. “Ik heb zelf veel gehad aan ervaringsverhalen van andere vrouwen. Nu het bij mij ook positief is geëindigd, hoop ik datzelfde voor anderen te kunnen betekenen. Blijf erin geloven, het kan wel.”
Is of was zwanger worden voor jou ook niet vanzelfsprekend? Mail je naam en verhaal in een paar zinnen naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘Wonder gewenst’ en wie weet lees je binnenkort jouw verhaal terug op LINDA.nl.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Jaike raakt door IUI zwanger van een tweeling: ‘Dit hadden we niet verwacht en zeker niet durven dromen’
Anna Neeltje de Boer is freelance redacteur bij LINDA.nl. Ze woont in Zwolle met haar vriend, hun dreumes en twee katten.
