Nina raakte tijdens de avondvierdaagse het 5-jarige vriendje van haar zoon kwijt: 'Ik kon wel janken'

Avondvierdaagse

“Mijn zoontje van vijf zou voor het eerst meelopen met de avondvierdaagse. Vier dagen, elke avond vijf kilometer lopen, is best een opgave voor een vijfjarige, maar eerlijk gezegd vond ik vooral de logistiek een uitdaging. Ik heb namelijk ook nog een dochter van drie.

Daarom had ik het slim geregeld. Mijn zoontje zou één avond met een vriendje meelopen en andersom zou dat vriendje een avond met ons meelopen. Scheelde ons als ouders allebei een avond. Win-win.

Die avond zou mijn vriend eigenlijk met de jongens meegaan en zou ik thuisblijven met onze dochter. Maar zijn werk liep uit, dus daar ging mijn zorgvuldig uitgedachte planning. De driejarige ging mee in de buggy.

De eerste kilometer ging eigenlijk verrassend goed. Ik liep samen met een andere ouder en mijn zoontje en zijn vriendje liepen gezellig voor ons uit. Mijn dochter rende er vrolijk achteraan. Tot we bij een waterpunt kwamen.”

Paniek: waar is hij?

“De kinderen zagen het drinken en renden eropaf. Logisch. Ik liep erachteraan en voor ik het wist, was ik een kind kwijt. Niet mijn eigen kind. Het vriendje.

Paniek.

Want ten eerste was het niet mijn kind. En ten tweede: hoe zoek je een kind tussen honderden kinderen en ouders die allemaal door elkaar lopen? Waar begin je?

Ik zette mijn eigen kinderen aan de kant met de duidelijke instructie: ‘BLIJF HIER.’ De vader met wie ik liep, vroeg ik of hij een oogje op ze wilde houden en zelf rende ik vooruit. Het vriendje moest tenslotte ergens naartoe zijn gelopen. Alleen: hoe ver? En welke kant op?

Ik zag hem nergens.

Ik rende terug naar het waterpunt en vroeg of ik mijn telefoonnummer kon achterlaten, voor het geval iemand hem zou vinden. ‘Wat heeft hij aan?’ vroegen ze. Ehm. Een blauw schoolshirt. Net als ongeveer honderd andere kinderen.”

Ik kon wel janken

“Op dat moment kwam ik een vriendin tegen die in de schoolraad zat. Ik vertelde haar volledig in paniek dat ik een kind kwijt was.

Ze probeerde me gerust te stellen. ‘Als je ergens een kind kunt kwijtraken, is het hier wel,’ zei ze. Lief bedoeld. Maar ondertussen dacht ik vooral: hoe ga ik in vredesnaam zijn moeder bellen om te vertellen dat ik haar kind ben kwijtgeraakt?

De vader met wie ik in eerste instantie liep, was ondertussen met zijn zoontje op zijn nek vooruitgelopen om te kijken of hij het vriendje ergens kon vinden. Mijn vriendin uit de schoolraad besloot ondertussen groots te denken en stuurde een bericht naar alle school-WhatsAppgroepen: er was een jongetje kwijt, inclusief zijn naam.

Heel behulpzaam. Alleen kwam dat bericht op datzelfde moment ook binnen bij de moeder van het jongetje. Terwijl ik haar nog niets had verteld. Ik kon wel janken.”

Eind goed, al goed

“Gelukkig kwam een paar seconden later het verlossende bericht: de vader had hem gevonden. Ik kon direct zijn moeder appen dat hij terecht was. En ook mijn excuses aanbieden dat ik haar nog niet had ingelicht. Zij reageerde gelukkig ontzettend sportief. Sterker nog: ze vertelde dat hij de avond ervoor óók al was weggelopen.

Blijkbaar was hij die avond gewoon met een ander vriendje en diens moeder meegelopen. Zij had hem nog gevraagd: ‘Ben je met je ouders?’ ‘Nee,’ had hij gezegd. En technisch gezien had hij daar natuurlijk gewoon gelijk in. Alleen kwam ze niet veel verder met hem en kon ze mij dus ook niet laten weten dat hij bij haar liep.

Eind goed, al goed. Maar de volgende keer gaat het anders. Dan krijgen ze allemaal een heliumballon aan hun pols. Want vijf kilometer lopen met drie kinderen? Prima. Maar ik ga geen tweede keer een kind kwijtraken tussen 400 schoolshirts.”

Je dieptepunt met ons delen? Graag, want daar help je andere moeders weer mooi mee te relativeren. Mail je verhaal naar redactie.mini@linda.nl.

Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief.