Gwen van de Ven (31) weet op jonge leeftijd al dat ze moeder wil worden. Het liefst voor haar 25e, maar zwanger worden blijkt niet vanzelfsprekend. Ze krijgt miskraam na miskraam en begint daarom aan ivf in combinatie met embryoselectie. Eindelijk raakt ze zwanger, maar met 33 weken en 3 dagen bevalt ze van een stilgeboren baby.
In de rubriek Wonder gewenst vertelt Gwen over haar weg naar het moederschap.
“Ik heb van jongs af aan al een kinderwens. Voordat ik wist hoe ingewikkeld het kan zijn, riep ik dat ik voor mijn 25e moeder wilde zijn, maar het leven is anders gelopen”, concludeert Gwen, die op 24 november 2024 beviel van de stilgeboren Fé.
Het is 2020 als Gwen verliefd wordt op Mike en de twee een relatie krijgen. “We hadden het al snel over kinderen, omdat we allebei een grote kinderwens hadden. We wilden het rustig aan doen, maar wisten dat door medische redenen, waar ik verder niet over wil uitweiden, de kans 50 procent was dat het natuurlijk zou lukken. We mochten meteen aan ivf beginnen, maar toen we er klaar voor waren, hebben we besloten het het eerste jaar toch zelf te proberen.”
Juli 2022 laat Gwen haar spiraal verwijderen. “In september testte ik positief. Ik was megablij. We hadden geen ivf nodig, dit zou helemaal goedkomen. Maar een week later verloor ik bloed. Ik had een miskraam gehad. We waren verdrietig, maar het was de eerste keer. We konden zwanger worden. De volgende keer zou het vast goed gaan.
Snel daarna werd ik weer zwanger en opnieuw verloor ik een week later bloed. Nog steeds dacht ik dat het pech was. Bij de derde zwangerschap ging het met ongeveer vijf weken mis. Voor de zekerheid hadden we een gesprek in het ziekenhuis. Ik werd weer zwanger en kreeg opnieuw een miskraam. Toen dacht ik: nu kappen we ermee en focussen we ons op ivf.”
Het stel begint aan ivf, waarbij de bevruchting buiten het lichaam in een laboratorium plaatsvindt, in combinatie met PGT, ook wel embryoselectie genoemd. Daarbij worden de embryo’s buiten het lichaam onderzocht op afwijkingen.
“Ik dacht: dit is hét traject voor ons. Ik had er zin in, maar dat komt ook omdat ik er nog niks van af wist.” Het valt haar zwaarder dan verwacht. “Tussen de eerste dag van mijn menstruatie en het begin van de volgende menstruatie moest ik hormonen spuiten, waren er echo’s en een punctie, daarna moesten we wachten. Het onderzoek naar de embryo’s kon wel acht weken duren.”
Het traject heeft lichamelijk en mentaal veel impact op Gwen. “Het eerste traject had ik veel last van hoofdpijn en migraineaanvallen. De drie weken dat ik hormonen moest spuiten, kon ik alleen maar platliggen. Ook de wachtweken vond ik pittig. Waar ik last van heb verschilt per keer, maar over het algemeen vind ik ivf niet megazwaar.”
Uit de punctie komt één goed embryo en na de terugplaatsing is het meteen raak. Alles lijkt goed te gaan, maar als Gwen 32 weken en drie dagen zwanger is, voelt ze de baby niet meer bewegen. “Ze zal wel wat rustiger of al aan het indalen zijn, dacht ik. Er gingen nog geen alarmbellen af. Voor de zekerheid gingen we naar het ziekenhuis. Daar bleek dat haar hartje was gestopt. Een paar dagen eerder hadden we nog een echo gehad. Het kwam volkomen onverwacht.”
Tekst gaat verder onder de foto.
Het nieuws komt als donderslag bij helderde hemel. “Ik raakte in shock. Ons hele toekomstbeeld viel in deugen. We werden geleefd. Ik moest haar bovendien nog ter wereld brengen. De bevalling duurde bijna een week. Fé was nog niet ingedaald, ik had nog geen ontsluiting en ik wilde niet. Ondanks de weeënopwekkers kwam de bevalling maar niet op gang.”
Nog voordat Fé is geboren, krijgt Gwen de vraag of ze al heeft nagedacht over een nieuw traject. “Ik dacht: waarom vraag je me dit nú? Ze adviseerden ons om niet te lang te wachten. Fé is in november geboren en in april zijn we weer begonnen. Achteraf was dat te snel. We leefden in een waas en waren ontzettend verdrietig, maar hoopten ook dat dit een beetje afleiding en hoop zou brengen.”
De nieuwe ronde levert geen embryo’s op. “Ik heb daar spijt van. Het voelt als een weggegooid traject, omdat er niks is uitgekomen. Ik weet er ook niet veel meer vanaf. We leefden in een waas. In juli gingen we weer door. Toen werden er 23 eicellen geoogst. Drie embryo’s werden onderzocht en ze waren alle drie goed. Ik was ervan overtuigd dat dit hem ging worden, maar alle drie de terugplaatsingen eindigden in een miskraam. Na de derde miskraam dacht ik: dit kan geen pech meer zijn.”
Gwen gaat de medische molen in. In het ziekenhuis worden onderzoeken gedaan en daarna last ze een adempauze in. “Ik had even rust nodig. Ik wilde aan mezelf werken. Ik kan heel veel hebben, maar ik kan dit niet eindeloos volhouden. Afgelopen maart ben ik daarom meer gaan bewegen, gezonder gaan eten en gestart met acupunctuur.”
Niet alleen voor Gwen is het een zwaar traject, maar ook voor Mike. “Hij staat aan de zijlijn en voelt zich machteloos. Gelukkig kunnen we er goed over praten, dat is heel fijn. Je doet het toch samen.”
Momenteel zijn ze in afwachting van een nieuw traject. Ondanks alles wat ze mee hebben gemaakt, blijven ze positief. “We hebben allebei heel sterk het gevoel dat er een tweede kindje gaat komen. Het idee dat het snel moet heb ik losgelaten. Ik ben pas 31, het is niet erg om het even rustig aan te doen. We hebben nog veel verdriet om het verlies van onze dochter.”
Fé speelt een belangrijke rol in het leven van Gwen en Mike. “We hebben het elke dag over haar, steken kaarsjes aan en komen regelmatig op haar kamer. Zo blijft ze altijd bij ons.”
Is of was zwanger worden voor jou ook niet vanzelfsprekend? Mail je naam en verhaal in een paar zinnen naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘Wonder gewenst’ en wie weet lees je binnenkort jouw verhaal terug op LINDA.nl.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Maxime en haar vriend zijn na traject van zeven jaar op zoek naar een draagmoeder: ‘Het was vreselijk om te horen dat ik geen kinderen kan krijgen’
Anna Neeltje de Boer is freelance redacteur bij LINDA.nl. Ze woont in Zwolle met haar vriend, hun dreumes en twee katten.
