Lisa Pot-Erenstein (32) en haar man willen dolgraag een kindje, maar vanwege chronische nierschade is een zwangerschap niet vanzelfsprekend. Inmiddels heeft Lisa een fertiliteitstraject van acht jaar achter de rug, had ze vier miskramen en beviel ze van een stilgeboren baby.
In de rubriek Wonder gewenst vertelt Lisa over het intensieve traject en het verdriet dat het met zich meebrengt.
“Elf jaar geleden kwam ik erachter dat ik chronische nierschade heb”, vertelt Lisa. “Toen mijn man en ik in 2019 wilden beginnen met proberen, maakten we daarom eerst een afspraak met de nefroloog, de nierarts. Voor zover ik wist was mijn nierziekte niet erfelijk, maar voor de zekerheid werd het getest. Het bleek toch overdraagbaar te zijn. Ook zou een zwangerschap meerdere risico’s hebben voor het kindje en mij.”
Het stel laat het nieuws bezinken en besluit er uiteindelijk toch voor te gaan. “We durfden het risico te nemen.” Maar Lisa raakt maar niet zwanger en in 2022 besluit de nefroloog Lisa en haar man door te sturen naar een fertiliteitscentrum. “We werden allebei onderzocht en na de zomervakantie begonnen we met IUI (een vruchtbaarheidsbehandeling waarbij goede zaadcellen via inseminatie in de baarmoeder worden geplaatst).”
In drie maanden tijd vinden er drie pogingen plaats. “We waren hoopvol. Dit was een mooie stap, maar er gebeurde niks. Elke keer als we slecht nieuws kregen, ging er een stukje hoop verloren en nam ik een beetje meer afscheid van het idee dat ik ooit moeder zou worden. Het voelde alsof we steeds opnieuw een stapje terug deden.” In overleg met de gynaecoloog stappen ze over op ICSI, waarbij een laborant de beste zaadcellen uitkiest en in de eicel injecteert. De bevruchting vindt plaats buiten het lichaam, in een laboratorium. “Er konden drie eitjes ingevroren worden en de eerste terugplaatsing werd gedaan.”
Als dat gebeurd is, wordt Lisa ziek. “Ik had een opgeblazen buik en buikpijn, was misselijk en futloos. Ik bleek het overstimulatiesyndroom te hebben.” Dat betekent dat er te veel blaasjes in haar buik groeien, haar eierstokken groter worden en er vocht naar haar buik lekt. “Meerdere keren werd er in het ziekenhuis anderhalf tot twee liter vocht verwijderd. Ik voelde me ziek en maakte me zorgen: wat zou dit betekenen voor de terugplaatsing?”
Maar dan hebben de artsen goed nieuws. De terugplaatsing is gelukt en Lisa is in verwachting. “Ik zie ons nog zitten in dat kamertje. We waren overdonderd, omdat we zo bezig waren met mijn situatie en we niet hadden verwacht dat ik zwanger was.” Lisa is dolblij, maar voelt zich beroerd. “De eerste weken had ik naast zwangerschapsklachten ook restklachten van het overstimulatiesyndroom en veel bloedverlies, maar toen ik stopte met hormonen slikken, stopte het bloeden en voelde ik me eindelijk goed. Het was fantastisch om aan iedereen te mogen vertellen dat ik zwanger was.”
Als Lisa zestien weken zwanger is, krijgen zij en haar man tijdens een geslachtsecho te horen dat ze een meisje draagt. Maar veel tijd om aan dat idee te wennen, hebben ze niet. “Ik was 17 weken en vijf dagen zwanger toen ik opeens weer veel bloed verloor. Voor de zekerheid belde ik de gynaecoloog. Ik moest langskomen en besloot alleen te gaan. We waren al zo ver onderweg en het was al die keren goed gegaan. Maar tijdens de echo bleek dat het vruchtwater was gezakt. Ik werd opgenomen in het ziekenhuis. We zouden de nacht afwachten. Om 17.00 uur kregen we een kamer toegewezen en om 18.00 uur kreeg ik buikpijn. Het werd steeds erger tot om 19.30 uur mijn vliezen braken.”
De aanstaande ouders kunnen nauwelijks bevatten wat er gebeurt. “We waren er niet op voorbereid en lieten het over ons heen komen. We wisten wel dat het niet goed was, maar op dat moment kwam het nog niet los. We keken tv, douchten en gingen slapen, tot ik wakker werd van de buikpijn. Ik maakte mijn man wakker en de gynaecoloog kwam kijken. Het hoofdje was al zichtbaar. Om 23.30 uur hadden we de laatste echo; het hartje klopte nog. Ik wist dat ik moest gaan persen, maar mijn lichaam hield het tegen. Ik wilde het niet, maar het moest, uit liefde voor haar. Een uur later werd Maeva stilgeboren. Ze was 23 centimeter, klein, maar volledig volmaakt. Het gezicht van haar vader en mijn beentjes. Alles zat erop en eraan; we herkenden onszelf volledig in haar.”
Het is 15 augustus 2023 en het meisje wordt in een dekentje gewikkeld en aan Lisa gegeven. “Mijn man brak, alles kwam eruit.” Na de bevalling krijgen ze de vraag waarvan ze gehoopt hadden hem nooit te krijgen: hoe willen ze hun baby bewaren? “We kozen voor de watermethode. Ze werd in water gelegd in een glazen kom, speciaal voor dit soort situaties. Omringd door knuffels die we mochten uitzoeken voor haar en een dekentje.” Maeva ligt bij haar ouders op de kamer. “De volgende dag namen we haar mee naar huis.” Het geeft haar een fijn gevoel dat ze even in hun midden kan zijn en ze voor haar kunnen zorgen. “Vier dagen later hebben we haar laten cremeren, alleen mijn man en ik waren erbij. Toen we thuiskwamen, waren al onze familie en vrienden er.”
“Het voelt gek om te zeggen, maar nadat Maeva was geboren, werd mijn kinderwens alleen maar sterker. Ik had nu ook moedergevoelens, maar we kozen met ons verstand en zette de behandeling stil om onszelf de rust en ruimte te geven.” Maar als 2024 is aangebroken, besluiten ze de behandeling weer te hervatten. “Er waren nog drie terugplaatsingen nodig. Ik had twee miskramen, één terugplaatsing mislukte. Na een tweede punctie had ik weer twee miskramen en mislukte een poging.”
De oogst van de derde punctie is – met zes eitjes – royaal. “Maar nog voor de eerste terugplaatsing bleek ik natuurlijk zwanger te zijn geraakt. We waren verbaasd; dit was nooit eerder gebeurd. Ik had zwangerschapshormonen, maar op de echo konden ze niks zien. De artsen denken dat het een buitenbaarmoederlijke zwangerschap is geweest. Ze noemen het ‘een zwangerschap op onbekende locatie’.”
Er liggen genoeg eitjes in de vriezer die gebruikt kunnen worden, maar de gezondheid van Lisa is verslechterd. “Ik voel me goed en kan alles doen – ik zou ook prima voor een kind kunnen zorgen – maar om mijn nieren niet verder te laten verslechteren, is het advies om niet zwanger te worden. Als ik een niertransplantatie krijg, zou het weer kunnen, maar als dat nog vijf tot tien jaar duurt, omdat mijn nieren nu nog te goed zijn, ben ik daar misschien te oud voor.”
Het doet Lisa verdriet. “Ik ben moeder, maar sta met lege handen. Toch zie ik ook hoe mooi het leven kan zijn, ondanks het gemis van Maeva. Uit haar haal ik mijn kracht om door te gaan en lukt het me om vooruit te kijken. Ik weet niet wat de toekomst ons zal brengen. De hoop is niet verloren. We hopen nu dat we ooit een kindje mogen krijgen via draagmoederschap. Ook dat zal niet eenvoudig zijn, maar het zou prachtig zijn als ik in de toekomst naast sterrenmama van Maeva ook moeder mag zijn van een tweede kindje.”
Is of was zwanger worden voor jou ook niet vanzelfsprekend? Mail je naam en verhaal in een paar zinnen naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘Wonder gewenst’ en wie weet lees je binnenkort jouw verhaal terug op LINDA.nl.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Tamara’s man kreeg de diagnose teelbalkanker: ‘De arts vroeg of we kinderen wilden’
Anna Neeltje de Boer is freelance redacteur bij LINDA.nl. Ze woont in Zwolle met haar vriend, hun baby en twee katten.
