Actrice Barbara Sloesen (37) is samen met muzikant Joost Hofman (33). Samen hebben ze zoon Shaffy. Voor LINDA.mini schrijven ze een duo-column.
Volg jij LINDA.mini al op Instagram?
JOOST
Jaren geleden kwam ik met de scooter aan bij een vriendin, een vriend achterop. Hij vond dat ik het rustiger aan moest doen en deed, eenmaal bij de vriendin aangekomen, scheldend en tierend zijn helm af. “Stel je niet zo aan, fucking homo”, zei ik.
Vervolgens had ik twee boze vrienden, want mijn vriendin zette me op m’n plek dat dat absoluut geen scheldwoord was. Ik had meer begrip voor de woede van mijn vriend dan van mijn vriendin, want wat was er nou zó erg aan iemand voor “homo” uitschelden? Het gebeurde in de kleedkamer, in de kroeg; lekker belangrijk.
Nu, jaren later, ben ik blij dat voortschrijdend inzicht in het leven bestaat. Ik kom uit het Gooi en de lijst aan vinkjes uit mijn leven zou een gemiddelde vogelaar zeer gelukkig maken. Op de middelbare school waren er twee jongens waarvan ik het wist dat ze op mannen vielen en dat boeide me vrij weinig, dus ik was geen homofoob.
Onlangs kwam ik langs een tekst die een van die jongens had geschreven. Dat hij geen homo wílde zijn en het daarom verborgen hield. En dat hij er lang mee had geworsteld. Het ontroerde me en gaf me een ongedefinieerd gevoel van schuldgevoel: ik had de kennis en blijkbaar empathie nog niet om het leven van een jongen van dezelfde leeftijd destijds iets draaglijker te kunnen maken. Het bespreekbaar te maken zonder dat er een vleugje bijzonderheid aan hing.
Op een prachtige herfstavond, waarop de datum niet strookt met de temperatuur, zit ik met een vriend op het terras. “Weet je Joost, natuurlijk vind ik er wat van, maar ik heb het ook gewoon geaccepteerd. Het is triest, en ik zou het willen, maar het is nu eenmaal niet zo”, antwoordt hij op mijn vraag of hij en zijn vriend nog wel eens hand in hand over straat lopen.
Hij is al zo’n veertig jaar uit de kast, maar zodra hij de deur uitloopt met zijn liefde, moet hij de (antieke, sorry vriend) kast weer in. Hij blijft opgesloten, terwijl wij als maatschappij de sleutel in handen hebben.
Op de avond van de Televizier Ring-uitreiking komt multitalent Daan Alferink met een ontroerende speech voor jongeren die worstelen met hun seksualiteit: “Ik hoop dat je ziet en voelt dat er ook heel veel liefde is. Dat je niet alleen bent, je bent geliefd, je bent hier precies waar je moet zijn. We houden van jullie, heel veel.”
Voorheen had ik het een mooie tekst gevonden, maar sinds ik vader ben, worden zaken in een ander perspectief geplaatst. Het klinkt wellicht slap dat ik me, pas sinds ik een zoon heb, écht kan verplaatsen in dit verdriet. Ik wil dat hij als hij ouder wordt worstelt met wiskunde, niet met wie hij is. Dat er geen stemmingen zijn over het hijsen van een regenboogvlag in de Tweede Kamer.
Na het uitkomen van de recente cijfers waarin een daling is van positiviteit tegen homoseksualiteit, zie ik veel berichten, veel steun, maar veel vanuit dezelfde hoek. Het is stil bij de hetero’s. Op Pride krijg ik RSI van alle hetero’s die in een lekker gek pakje op een boot op de grachten staan, maar nu deze cijfers naar buiten komen, zijn we oorverdovend stil. En het wordt echt tijd dat we daar iets aan gaan doen, fucking hetero’s.
Joost: 'Zeer zelden hoor ik vaders over onzekerheden bij het opvoeden van een kind'
BARBARA
Vanaf het moment dat ik zwanger was, kreeg ik bijna wekelijks de vraag van mijn moeder wanneer die kleine dan bij haar zou komen logeren. Dat moment is nu daar.
Ze keek er al 2 keer 9 maanden naar uit. De eerste 9 maanden kon het simpelweg niet, want Shaffy zat nog in mijn buik. De laatste 9 maanden was ik er nog niet aan toe en niet alleen vanwege mezelf, ook een beetje uit bescherming naar mijn ouders. Het is niet niks, een nacht met een baby. Aangezien ik ook nog borstvoeding geef, is het spannend om dat allemaal uit handen te geven.
Maar Joost en ik hebben op de avond van het Televizier Gala eindelijk een datenight. Terwijl ik word opgemaakt, stromen de lieve foto’s van een vrolijke Shaffy bij opa en oma binnen. Mijn moeder kan haar geluk niet op. Een hele dag en nacht ongelimiteerd knuffelen met haar kleinkind.
Ook wij kunnen ons geluk niet op. Met zijn tweeën op pad. Weer even Joost en Bar zijn, die een avond tegemoet gaan waar we vanouds uit te bochten kunnen vliegen. Ik zie ons al tegen het ochtendgloren, gelukkig en voldaan terug zwalken langs de Amstel.
De rode loper over is niet echt een van mijn favoriete bezigheden, maar nu denk ik: ja, de wereld mag ons weer zien. We leven nog, mensen. Net voordat de fotografen ons zullen verblinden, komen we Kiki Bosman en Tim Senders tegen. Zij zijn 4 weken geleden ouders geworden en staan er prachtig en trots bij. Ook zij hebben zin in en heerlijke avond met elkaar. Wauw, denk ik. Nu al? Waar ik 9 maanden voor nodig had, doen zij na 4 weken. Wat knap.
Als de flitsen beginnen, voel ik altijd een spanning opkomen. Ongemak duwt tegen mijn borst. Gelukkig voelt Joost altijd als mijn veilige anker; samen kunnen we de wereld aan. Zo ook vandaag. We lachen, we genieten. Wedden dat je op de foto’s zal zien hoe stralend gelukkig we zijn?
Nu kan het feest echt beginnen. Als een goed georganiseerd orkaantje bewegen we ons door de ruimte. De eerste glazen wijn worden ingeschonken; dit wordt een heerlijke avond.
Terwijl Joost de ene leuke na de andere grappige anekdote vertelt, droom ik een beetje weg. De mensen om me heen worden wazig. Alle geluiden mengen zich tot een ruis. Ik zak steeds dieper en dieper weg. Ik zie Joosts mond bewegen, maar wat zegt hij? Misschien moet ik lachen, mijn gezicht in de plooi houden. Ik kom waarschijnlijk over alsof het me niet interesseert. Net voordat ik echt zwart zie, vraagt Joost: “Gaat het wel, liefje?”
Nog voor ik antwoord kan geven, storm ik als ongeorganiseerde orkaan naar het dichtstbijzijnde toilet. Ik klik de deur op het slot en de sushi die we die avond hebben gegeten, belandt in de wc van Carré. Nog eens, en nog eens. En de show was nog niet eens begonnen.
Vijf minuten later zwalk ik langs de Amstel terug naar huis, maar niet het soort zwalken dat ik voor ogen had. Joost loopt naast me met een bezorgde blik. “Gelukkig wonen we om de hoek”, hoor ik hem zeggen.
Daar kon hij niet minder gelijk in hebben. Nog voor de voordeur dichtvalt, geef ik weer over. Misschien is dat uiteindelijk wat moederschap is: shit is niet te plannen, je kan je alleen maar volledig overgeven.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Barbara: 'Thuis voel ik me moeder, buiten de deur heb ik last van imposterssyndroom'
