Zoë (28) en haar vriend Sander zijn drie jaar samen als ze besluiten dat ze klaar zijn voor de volgende stap in hun relatie: een baby. Maar als Zoë’s spiraal is verwijderd, blijft haar menstruatie uit. Ze blijkt PCOS te hebben, waardoor een spontane zwangerschap onwaarschijnlijk is.
In de rubriek Wonder gewenst vertelt Zoë over haar weg naar het moederschap.
“Ik heb altijd al een kinderwens gehad”, aldus Zoë. “Ik vind kinderen gewoon heel leuk. Vroeger speelden mijn zusje en ik al met poppen. Ik kreeg twee nichtjes en een neefje waar mijn vriend en ik veel mee doen. Hoe ouder je wordt, hoe meer je erover gaat nadenken.”
Zes jaar geleden krijgen Zoë en Sander een relatie. Al vrij snel bespreken zij het onderwerp kinderen. “Ik gaf aan dat ik op den duur wel kinderen zou willen. Hoe stond hij daar tegenover? Hij had gelukkig ook een kinderwens. We wilden er niet direct aan beginnen, maar als mijn spiraal eruit zou moeten, was ik niet van plan om een nieuwe te laten plaatsen. Dus dan zouden we veilig moeten vrijen of moeten leven met de eventuele consequenties.”
Het stel koopt een huis, schaft een gezinsauto aan en als ze drie jaar samen zijn, gaat Zoë’s spiraal eruit. “We gingen het niet actief proberen, maar een kindje zou welkom zijn. Mijn menstruatie was onregelmatig en bleef soms maanden helemaal weg. Na een paar maanden ging ik naar de huisarts. Ik bleek PCOS te hebben (het polycysteus ovariumsyndroom, een hormonale aandoening waarbij er te veel kleine vochtblaasjes in de eierstokken groeien, waardoor de eisprong onregelmatig is of helemaal uitblijft). “Het maakte me verdrietig. Hier had ik geen rekening mee gehouden. Als je jong bent, ben je vooral bezig niet zwanger te worden. Dat het niet altijd meteen lukt, daar werd niet veel over gesproken.”
De huisarts stuurt Zoë door naar een fertiliteitskliniek. In overleg met een fertiliteitsarts besluiten ze dat Zoë medicatie gaat slikken die moet zorgen voor een regelmatige eisprong. “Het spontane, sprookjesachtige gevoel was weg. We wisten nu dat we overal hulp bij nodig zouden hebben. Ook vond ik het moeilijk dat mijn lichaam mij in de steek liet. Waarom lukte het andere vrouwen wel en mij niet?”
Ze laat zich niet uit het veld slaan en doet wat nodig is om zwanger te worden. “Medicatie slikken was de eerste stap, maar het was niet meteen duidelijk welke dosis voor mij werkte. Elke maand moest ik langskomen in de fertiliteitskliniek om te kijken of de medicatie gewerkt had. De ene keer had ik te veel eitjes, de andere keer te weinig en weer een andere keer was het advies om niet te vrijen, omdat we dan een grote kans zouden hebben op een meerling. Hallo, waar doe ik het dan voor? Gelukkig ging mijn partner elke afspraak mee en was hij erg betrokken.”
De medicatie slaat onvoldoende aan en als Zoë helemaal geen eisprong meer heeft, begint ze met hormonen spuiten. “De arts zei dat dat heftiger was; ik moest vaker terugkomen en de bijwerkingen zouden extremer zijn. Het zette me aan het denken: hoe ver wilde ik eigenlijk gaan? Toen ik eenmaal begonnen was, sloeg de vermoeidheid al snel toe. Ik sportte altijd veel; dat heb ik nodig vanwege mijn ADHD, maar ’s ochtends kon ik mijn bed niet meer uitkomen. Op mijn werk kon ik ’s middags nauwelijks nog functioneren. Het was alsof ik wekenlang ongesteld was. En echt leuk voor mijn directe omgeving was ik niet meer.”
Afgelopen november begint Zoë met het spuiten van hormonen. “We wilden rustig aankijken hoe ik me na de eerste ronde zou voelen en dan zouden we er in het nieuwe jaar weer vol tegenaan gaan. We hadden onze hele levensstijl al omgegooid: we waren gestopt met drinken en roken en sportten fanatiek. Meer dan dat konden we niet doen. De artsen hadden gezegd dat, als dit niet zou werken, we naar andere opties zouden moeten gaan kijken, zoals ivf of ICSI, maar daar wilde ik me nog niet in verdiepen. Ik wilde eerst dit afwachten en alles stap voor stap bekijken.”
Als Zoë in december niet ongesteld wordt, doet ze voor de zekerheid een zwangerschapstest. “Ik had al zo vaak een test gedaan, altijd was-ie negatief, maar nu positief. Mijn vriend geloofde het niet. Hij zei: ‘Je loopt met me te ouwehoeren’. Pas na vier testen begon het te dagen: hiervoor hadden we het allemaal gedaan.” Op 30 augustus wordt zoon Lío geboren. “Het gaat goed. Hij is een tevreden baby, slaapt goed, drinkt goed. We zijn dol op hem. Het hele traject ben ik inmiddels praktisch vergeten. Het is het allemaal waard geweest.” Haar advies aan andere wensouders? “Bespreek het, zowel op werk als privé. Toen ik ons traject bespreekbaar maakte, werd er begripvol op gereageerd. Iedereen wilde helpen en stond voor ons klaar. Dat was heel fijn.”
Is of was zwanger worden voor jou ook niet vanzelfsprekend? Mail je naam en verhaal in een paar zinnen naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘Wonder gewenst’ en wie weet lees je binnenkort jouw verhaal terug op LINDA.nl.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Gwen gaat na stilgeboorte dochter verder met combinatie ivf en embryoselectie: 'We hebben sterk het gevoel dat er een tweede kindje gaat komen'
Anna Neeltje de Boer is freelance redacteur bij LINDA.nl. Ze woont in Zwolle met haar vriend, hun dreumes en twee katten.
