Mirjam (33) heeft vier intensieve jaren achter zich liggen. Na twaalf pogingen ovulatie-inductie, zeven keer IUI, zes terugplaatsingen met ivf, twee miskramen en een buitenbaarmoederlijke zwangerschap is ze nu eindelijk zwanger.
In de rubriek Wonder gewenst vertelt ze over haar zwangerschap en het intensieve fertiliteitstraject dat daaraan voorafging.
“Als jong meisje had ik al een kinderwens”, vertelt Mirjam. “Ik wilde kapster worden én moeder. Ik leerde mijn man kennen toen ik 25 was. We vonden het belangrijk om een stabiele relatie te hebben voordat we aan kinderen zouden beginnen. Toen ik 29 was, zijn we ervoor gegaan.”
Mirjam stopt met de anticonceptiepil en houdt er rekening mee dat het even duurt voordat haar eigen hormoonproductie weer volledig op gang is. “Als meisje was ik al onregelmatig ongesteld. Ik hoopte dat ik daar overheen was gegroeid, maar dat was niet zo. Toch hield ik hoop, totdat een vriendin zei dat het inmiddels wel langzaam zou moeten stabiliseren. Dat gebeurde niet, het ging juist steeds meer afwijken. Ik was bijna nooit ongesteld, soms zaten er wel 70 dagen tussen.”
Daarom besluit ze negen maanden later een bezoek te brengen aan haar huisarts. “Ik dacht dat ik doorgestuurd zou worden naar een gynaecoloog, maar ik mocht meteen naar de fertiliteitspoli. Dat overviel me, al stonden we er ook volledig achter.”
In het ziekenhuis ontdekken de artsen dat Mirjam geen eisprong heeft door een verkeerde verbinding tussen haar hersenen en eierstokken. “We konden meteen beginnen met ovulatie-inductie, waarbij de eisprong wordt opgewekt door pillen. Dat hebben we twaalf keer gedaan, maar zonder succes.”
“De vervolgstap was IUI (intra-uteriene inseminatie, een vruchtbaarheidsbehandeling waarbij goede zaadcellen via inseminatie in de baarmoeder worden geplaatst, red.). Ik moest hormonen gaan spuiten en daarna naar het ziekenhuis voor een behandeling, dat moest allemaal perfect getimed worden.”
Ook dat werpt geen vruchten af, dus gaan Mirjam en haar man verder met ivf (in-vitrofertilisatie, ook wel reageerbuisbevruchting genoemd). Bij ivf worden een eicel en meerdere spermacellen buiten de baarmoeder bij elkaar gebracht. “De eerste terugplaatsing was zonder resultaat, maar na de tweede terugplaatsing raakte ik zwanger.”
De vreugde die ze hoopt te voelen bij de eerste echo komt niet. “Het hartje klopte, maar veel te langzaam. De zwangerschap eindigde in een miskraam. We zijn zorgvuldig met ons verdriet omgegaan. Zo hebben we het vruchtje in de tuin begraven en er een bloem bovenop geplant. Dat was helpend. Volgens de artsen was de kans dat onze kinderwens vervuld zou worden groter geworden door deze zwangerschap. Mijn lichaam had bewezen dat het zwanger kon worden.”
Krijg je een te grote baby als je in je zwangerschap te ongezond eet? Gynaecoloog Joost Akkermans geeft antwoord
En jawel: twee maanden na de miskraam raakt Mirjam opnieuw in verwachting. “Al snel had ik rare klachten, zoals buikpijn en licht bloedverlies. In het ziekenhuis werden onderzoeken gedaan. Er waren drie opties: er was niks aan de hand, het was een miskraam of een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Nog geen uur nadat ik thuiskwam, kreeg ik veel pijn. Ik wist: dit is niet goed. Ik bleek een buitenbaarmoederlijke zwangerschap te hebben en er was een eileider gescheurd. Dezelfde dag nog werd ik geopereerd en mijn eileider verwijderd.”
Opnieuw moet ze afscheid nemen. “We stonden perplex en waren blij dat de operatie goed was gegaan. Het besef van wat er was gebeurd, kwam daardoor pas later.”
Later blijkt Mirjam opnieuw zwanger, maar ook dat loopt niet goed af. “Lichamelijk herstelde ik snel. Het verdriet was aanwezig, maar onze kinderwens was nog steeds groot.” Dus gaan ze na een maand weer verder waar ze gebleven waren. “Ik heb altijd vertrouwen gehouden, maar leefde soms ook met angst. Soms spookte de gedachte door mijn hoofd: wat nou als ik nooit moeder word?’”
Maar na een terugplaatsing zonder resultaat gebeurt het ogenschijnlijk onmogelijke: Mirjam raakt spontaan zwanger. “De ivf-hormonen zorgden voor een soort tijdelijke reset in mijn brein. Wanneer ik stopte met het spuiten van de hormonen had ik vaak toch een eisprong en zo ben ik op wonderlijke wijze dus toch zwanger geraakt.”
Inmiddels is Mirjam 22 weken zwanger. “Het gaat goed, met het kindje en met mij. De eerste periode was spannend, maar ik merk dat het vertrouwen groeit. Mijn man en ik zijn ontzettend blij. Ook zijn vertrouwen is weer hersteld.”
Is of was zwanger worden voor jou ook niet vanzelfsprekend? Mail je naam en verhaal in een paar zinnen naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘Wonder gewenst’ en wie weet lees jij straks jouw verhaal terug op LINDA.nl.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Yentl raakte na drie jaar in verwachting via ICSI: 'Bizar om ineens het woordje ‘zwanger’ op de test te zien staan’
Anna Neeltje de Boer is freelance redacteur bij LINDA.nl. Ze woont in Zwolle met haar vriend, hun baby en twee katten.
