Jaike (32) en haar vriend willen graag een gezin. Ze beginnen vol goede moed met proberen, maar al snel blijkt dat zwanger worden voor Jaike niet vanzelfsprekend is. Na 1,5 jaar start ze met IUI. Veel vertrouwen heeft ze er niet in, maar na de eerste inseminatie blijkt ze toch zwanger te zijn. Van een tweeling.
In de rubriek Wonder gewenst vertelt Jaike over haar weg naar het moederschap.
“Ik had al vroeg een serieuze relatie”, vertelt Jaike. “Mijn vriendinnen moesten weleens lachen. Zij zeiden: Jaike wordt tienermoeder. Ik heb baby’s altijd leuk gevonden, paste veel op en wilde graag moeder worden.” Als ze in 2021 haar huidige partner Anastas leert kennen, komt haar kinderwens al snel ter sprake. “Als hij geen kinderen wilde, was ik niet met hem verdergegaan.”
Maar haast hebben ze niet. De twee willen elkaar rustig leren kennen en genieten van hun tijd samen. “Ongeveer twee jaar geleden begonnen we met proberen. Vlak voor de vakantie stopte ik met anticonceptie. De eerste maanden was er weinig aan de hand. Natuurlijk was ik zenuwachtig. Ik was liever gisteren dan vandaag zwanger, maar dat gebeurde niet. Na zes maanden begon ik me zorgen te maken. Ik vond het gek: ik had een regelmatige cyclus en voelde mijn eisprong altijd duidelijk.”
Jaike besluit het niet langer op zijn beloop te laten. Ze koopt ovulatietesten en doet alles wat kan helpen om zwanger te worden. “Na negen maanden had ik sterk het gevoel dat het ons niet op de natuurlijke manier zou lukken. Na een jaar proberen zijn we naar de huisarts gegaan en kregen we een doorverwijzing naar het ziekenhuis.”
Het valt Jaike zwaar. “We deelden niet met onze omgeving dat we ermee bezig waren, want we wilden anderen met een zwangerschap verrassen. Elke maand voelden we verdriet als het weer niet was gelukt. Iedereen om ons heen raakte zwanger en wij kregen de vraag of wij al bezig waren. Ook sloeg de twijfel toe. Ik deed alles wat ik kon doen: ik at gezond en dronk geen alcohol. Hoe kon het dat het niet lukte?”
In het ziekenhuis worden zowel Jaike als Anastas onderzocht. “Daar kwam niks uit. Er was een goede kans dat het zonder traject zou lukken. We moesten het opnieuw zes maanden zelf proberen. Dat deden we, maar er gebeurde niks. Toen we een half jaar later terugkwamen in het ziekenhuis, werden er opnieuw onderzoeken gedaan en mochten we starten met IUI.”
IUI of intra-uteriene inseminatie is een vruchtbaarheidsbehandeling waarbij goede zaadcellen via inseminatie in de baarmoeder worden geplaatst. “Ik begon met hormonen spuiten en moest regelmatig naar het ziekenhuis voor echo’s om te zien of de eitjes goed groeiden.” Fysiek vindt Jaike het goed te doen, maar mentaal is het uitdagend. “Ik zag veel verhalen op sociale media van vrouwen die met de zoveelste poging bezig waren. Ik had niet veel vertrouwen dat het ons zou lukken. In het ziekenhuis zeiden ze dat de kans 40 procent was dat het na zes keer IUI zou lukken. Daardoor was ik al bezig met de volgende poging en stelde ik uitjes uit.”
Tekst gaat verder onder de foto.
De baby van Charo Walop moest na de bevalling naar de ic: ‘We lagen een week in het ziekenhuis’
Maar na de inseminatie verandert er iets in Jaike. “Ineens geloofde ik erin dat ik misschien toch zwanger zou raken.” Twee weken later mag ze een zwangerschapstest doen, maar Jaike kan haar nieuwsgierigheid niet bedwingen en test drie dagen eerder. “Ik voelde me misselijk, maar ik had zo vaak gekke klachten gehad en werd vervolgens gewoon ongesteld. Ik verklaarde mezelf voor gek, praatte mezelf vast van alles aan. Maar ik had ook last van mijn tepels en dat was voor het eerst. Misschien was ik toch zwanger? De zwangerschapstest was negatief. Ik was niet eens teleurgesteld. Maar toen ik de test een uur later zag liggen, zag ik opeens een licht tweede streepje. Hoort dat zo? Ik werd zenuwachtig.”
De volgende dag is Jaike vroeg wakker. Ze laat haar vriend slapen en doet opnieuw een zwangerschapstest. “Er verscheen gelijk een tweede streepje. Ik durfde het niet te geloven, dus ging ik naar een vriendin. Samen met haar deed ik meerdere testen. Ik was echt zwanger. Ik moest naar huis. Kocht een speentje, pakte die in en maakte mijn vriend wakker.” Het stel is door het dolle heen, maar probeert ook rustig te blijven. “We wisten niet of alles goed was, dus wilden we wachten tot de eerste echo. Ik was kalm: het was in ieder geval gelukt om zwanger te worden. Ook als het een miskraam zou worden, was dat positief.”
Als Jaike acht weken zwanger is, staat de eerste echo op het programma. “De avond van tevoren had ik een voorgevoel dat het misschien een tweeling was. Ik zocht op hoe ik meerdere vruchtzakjes kon herkennen. De volgende dag zag ik het meteen. ‘Jullie krijgen een tweeling’, zei de verloskundige. ‘Ik zei het toch!’, riep ik uit. Toch was ik ook in shock. We moesten alles keer twee aanschaffen. Hoe moesten we dat doen? Anastas was minder bezig met de lange termijn. Hij was kalm en vond het vooral leuk.”
In plaats van meteen terug te gaan naar haar werk, rijden ze na de afspraak naar een fastfoodketen. “Ik moest bijkomen, dus bestelden we kipnuggets”, lacht Jaike. “Vrienden en familie die van ons traject afwisten, zaten te wachten op een berichtje. Ze wilden weten of het goed was en of we een kloppend hartje hadden gehoord. We hebben iedereen gebeld om te vertellen dat het niet één, maar twee hartjes waren, die we hoorden.”
Inmiddels zijn Liva en Mylo 4,5 maand oud. “Ik heb moeten wennen aan het feit dat het er twee waren. Toen ze geboren waren, zat ik niet meteen op een roze wolk; die kwam pas met een week of tien. We waren echt aan het overleven, maar nu hebben we een ritme gevonden.” Na een lange weg om zwanger te worden, voelt het voor Jaike extra bijzonder om nu een zoon én een dochter te hebben. “Het gaat hartstikke goed. Ze groeien en ontwikkelen zich zo snel, ze lachen veel en ontwikkelen hun eigen karakter. Ze zoeken contact met elkaar, houden elkaars handje vast en lachen naar elkaar. Heel lief.” Hoe ze op het traject terugkijkt? “Het is bijzonder dat we twee kinderen hebben gekregen. Dat hadden we niet verwacht en zeker niet durven dromen.”
Is of was zwanger worden voor jou ook niet vanzelfsprekend? Mail je naam en verhaal in een paar zinnen naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘Wonder gewenst’ en wie weet lees je binnenkort jouw verhaal terug op LINDA.nl.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Zoë liet spiraal verwijderen vanwege kinderwens, maar haar menstruatie bleef uit: ‘Ik kreeg de diagnose PCOS’
Anna Neeltje de Boer is freelance redacteur bij LINDA.nl. Ze woont in Zwolle met haar vriend, hun dreumes en twee katten.
