Je leest een artikel uit:
LINDA. MINI

Elsemieke: 'Hugo is nu kankervrij, de uitzaaiingen zijn verdwenen'

Leestijd 5 minuten •
Advertentie

De hele maand september, de maand waarin extra aandacht wordt gevraagd voor kinderkanker, schrijft Elsemieke op LINDA.mini over wat het betekent om onder zulke extreme omstandigheden ouder te zijn. Over de impact die ziekte heeft op een gezin, over angst, liefde en veerkracht, maar ook over de lessen die ze als moeder heeft geleerd. Dit is column 4: toekomst (slot).

“Je ziet eigenlijk helemaal niets aan hem.” Het is een zin die we vaak horen van mensen die Hugo na langere tijd weer zien. Of van mensen die hem voor het eerst ontmoeten en zijn verhaal horen. En het klopt. Als je naar Hugo kijkt, zie je een vrolijke dreumes. Zijn blonde lokken wapperen weer in de wind en met zijn rode, bolle wangen is hij uitgegroeid tot een gezonde knul. Hij kruipt, ontdekt, lacht en heeft een heel duidelijke eigen wil. Er is geen spoor meer zichtbaar van wat er een jaar geleden is gebeurd.

Maar wij weten wat er onder die blonde haren en die bolle wangen zit. Precies een jaar geleden werd Hugo gediagnosticeerd met neuroblastoomkanker. Het waren twaalf maanden waarin ons leven er compleet anders uitzag dan we ooit hadden kunnen bedenken.

Advertentie

Hugo is kankervrij

Na de behandelingen kregen we het bericht dat we verder mochten afwachten. De situatie is nu stabiel; Hugo is kankervrij. De uitzaaiingen zijn volledig verdwenen en wat voorheen de tumor was, bestaat nu nog uit restweefsel.

We hadden eigenlijk gehoopt dat dit volledig weg zou zijn. Dat is niet zo; een deel van het weefsel bestaat onder andere uit littekenweefsel. En misschien is dat wel hoe het moet zijn en is het iets moois. Want een litteken vertelt dat er iets is gebeurd; het is een blijvende herinnering aan wat Hugo heeft meegemaakt. Hugo draagt dit litteken met zich mee. Een herinnering aan de strijd die hij heeft gestreden, ook al zal hij zich daar zelf niets van herinneren. We zijn onwijs dankbaar en opgelucht dat de behandelingen die Hugo heeft gekregen toen hij nog zo klein was zo goed hebben geholpen.

Wij proberen ondertussen het leven weer op te pakken. De tijd, de rust en de kalmte doen ons gezin goed. We kunnen weer genieten van de kleine dingen die een tijdlang helemaal niet zo vanzelfsprekend waren. Samen aan tafel. Met z’n vieren op pad. Hugo die achter Olivia aankruipt. Een gewone dag waarop er niets bijzonders gebeurt. We zien dan een ontzettend dapper kind. Een kleine avonturier die met een open blik de wereld in kijkt. Die precies weet wat hij wil of misschien nog beter weet wat hij níét wil.

Advertentie

Geen tijd om bij te komen

Op zulke dagen gaat het goed met ons, maar eerlijk is eerlijk: het is niet altijd makkelijk. Als ouder ga je door, omdat je moet. Er is niet echt tijd om bij te komen. Om stil te staan bij wat er is gebeurd. Om te verwerken wat het allemaal met jezelf en het gezin heeft gedaan. Het vertrouwen moet weer groeien. Vertrouwen in Hugo’s gezondheid. Vertrouwen in de toekomst. En ook vertrouwen in mezelf als moeder.

Want wat is mijn moedergevoel en wat zijn de angsten die spreken? Koorts, een slechte nacht, doorkomende tanden of een kuchje. Ik merk dat ik direct terugdenk aan toen, aan vorig jaar, waarin een klein signaal en een groot moederinstinct genoeg was om ons leven in een grote nachtmerrie te veranderen. Ik probeer mezelf dan gerust te stellen. Hugo is hier, het gaat goed met hem. Hij mag ziek zijn van een virus. Hij moet groeien, sterker en weerbaar worden. Hugo is oké. Ik ben oké.

Verhaal uit zijn babytijd

Hugo zal zich waarschijnlijk niets herinneren van wat er is gebeurd. Voor hem zal het een (slecht) verhaal worden dat wij hem vertellen. Een verhaal uit zijn babytijd dat hij later misschien zuchtend aanhoort. “Ja mam, ik weet het nou wel.” En dan gaat hij weer verder met waar hij mee bezig was.

Advertentie

Ik hoop dat dat is hoe het voor hem voelt. Dat zijn ziekte een klein hoofdstuk wordt in zijn levensverhaal. Een hoofdstuk dat wij kennen, maar dat hem niet bepaalt. Dat hij later vooral weet dat hij een fijne jeugd heeft gehad. Dat hij buiten speelde, vies thuiskwam, ruzie maakte met zijn zus en daarna weer samen op de bank zat. Dat hij zijn eigen weg mag vinden, de wereld kan ontdekken, fouten mag maken en grote avonturen mag beleven als een gewone en gezonde, sterke jongen.

We komen er wel

En dan komen wij er ook wel. Want alle clichés zijn waar: als het met je kinderen goed gaat, dan gaat het ook goed met jou als ouder. Ik wil niet vooruitkijken vanuit angst. Ik wil weer vooruitkijken vanuit vertrouwen. Want waar we een jaar geleden alleen maar bezig waren met de vraag of we samen een toekomst zouden hebben, denken we nu weer na over hoe die toekomst eruit mag zien.

En die toekomst begint eigenlijk heel simpel. Met vandaag. Met een vrolijke dreumes met blonde haren, bolle wangen en een eigen wil. Met een gezin dat langzaam weer leert vertrouwen. Met een litteken dat er mag zijn. En met heel veel liefde voor alles wat nog voor ons ligt. Het gaat goed met Hugo, je ziet zo niets meer aan hem.

Advertentie

Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief.

Goed artikel? Delen maar.