Elsemieke Grave is moeder van Hugo. Toen haar zoontje pas vier weken oud was, kregen zij en haar gezin te horen dat hij neuroblastoom heeft, een vorm van kinderkanker. Een diagnose die alles op z’n kop zet en je als ouder dwingt om jezelf opnieuw uit te vinden.
De hele maand september, de maand waarin extra aandacht wordt gevraagd voor kinderkanker, schrijft Elsemieke op LINDA.mini over wat het betekent om onder zulke extreme omstandigheden ouder te zijn. Over de impact die ziekte heeft op een gezin, over angst, liefde en veerkracht, maar ook over de lessen die ze als moeder heeft geleerd. Dit is column 4: toekomst (slot).
“Je ziet eigenlijk helemaal niets aan hem.” Het is een zin die we vaak horen van mensen die Hugo na langere tijd weer zien. Of van mensen die hem voor het eerst ontmoeten en zijn verhaal horen. En het klopt. Als je naar Hugo kijkt, zie je een vrolijke dreumes. Zijn blonde lokken wapperen weer in de wind en met zijn rode, bolle wangen is hij uitgegroeid tot een gezonde knul. Hij kruipt, ontdekt, lacht en heeft een heel duidelijke eigen wil. Er is geen spoor meer zichtbaar van wat er een jaar geleden is gebeurd.
Maar wij weten wat er onder die blonde haren en die bolle wangen zit. Precies een jaar geleden werd Hugo gediagnosticeerd met neuroblastoomkanker. Het waren twaalf maanden waarin ons leven er compleet anders uitzag dan we ooit hadden kunnen bedenken.
Elsemieke: 'Een paar uur eerder waren we nog gewoon een gezin met een baby van bijna vier weken'
