Elsemieke Grave is moeder van Hugo. Toen haar zoontje pas vier weken oud was, kregen zij en haar gezin te horen dat hij neuroblastoom heeft, een vorm van kinderkanker. Een diagnose die alles op z’n kop zet en je als ouder dwingt om jezelf opnieuw uit te vinden.
De hele maand september, de maand waarin extra aandacht wordt gevraagd voor kinderkanker, schrijft Elsemieke op LINDA.mini over wat het betekent om onder extreme omstandigheden ouder te zijn. Over de impact die ziekte heeft op een gezin, over angst, liefde en veerkracht, maar ook over de lessen die ze als moeder heeft geleerd. Hieronder lees je haar eerste column: de diagnose.
“Er zit iets wat er niet hoort. We denken aan neuroblastoom, kinderkanker. De zorg houdt hier op. Jullie moeten zo snel mogelijk naar het Prinses Máxima Centrum in Utrecht.”
Op dat moment heb ik Hugo in mijn armen. We zitten op het grote ziekenhuisbed, mijn man houdt ons stevig vast. Hugo is bijna vier weken oud. Hij slaapt en kijkt vredig. Maar vanbinnen is het allesbehalve vredig. Een dag eerder is Hugo niet zichzelf. Voor zover je dat kunt zeggen over je baby. Hij is wat suf, drinkt minder goed en heeft verhoging. Alles in mij roept: dit klopt niet.
'Guus (5) heeft leukemie, al weken speelt zijn leven zich af binnen de vier muren van het ziekenhuis'
